II OSK 1877/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2267/10 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2267/10, oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] nakazującej [...] S.A. z siedzibą w W. dokonanie, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, rozbiórki reklamy składającej się z konstrukcji nośnej stalowej i podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach 4,50 m x 5,00 m zainstalowanej na dachu parterowego pawilonu biurowo-wystawienniczego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że organ powiatowy ustalił (pismo Urzędu Dzielnicy Wilanów z dnia 1 marca 2010 r.), iż przedmiotowa reklama narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego przyjętego uchwałą Nr 833 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 12 września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 289, poz. 7601 z dnia 8 listopada 2002 r.). Zgodnie z § 11 w/w planu wyklucza się instalowanie w liniach rozgraniczających ulic, oraz na istniejących i projektowanych obiektach budowlanych dużych reklam świetlnych (o powierzchni powyżej 3 m2) i reklam typu "billboard". Sporna reklama ma powierzchnię 22,50 m2. Organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. [...] S.A. nie dokonała wymaganego zgłoszenia, a w oparciu o w/w pismo Urzędu z dnia 1 marca 2010 r., brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, dlatego też organ powiatowy prawidłowo nakazał rozbiórkę. Organ wskazał także, że chociaż przedmiotowego obiektu budowlanego nie można uznać za reklamę świetlną, jak wskazał organ powiatowy w uzasadnieniu swojej decyzji, to z akt sprawy, a w szczególności z pisma Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 20 sierpnia 2010 r. wynika, iż reklama stanowi billboard w rozumieniu § 11 pkt 6 w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego. W piśmie tym Urząd wyjaśnia, że "billboard" można scharakteryzować, jako tablicę reklamową umieszczaną na elewacji lub specjalnie przystosowanych do tego słupach. Może być jednostronna lub dwustronna (typu V), najczęściej oświetlona. Z pisma tego wynika również, że chociaż powierzchnia nośnika reklamowego nie jest wyznacznikiem, który bezwzględnie wskazuje na to, czy nośnik ten jest billboardem, czy nie, to jednak przyjąć można, iż minimalna powierzchnia to 12 m2. W ocenie M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w związku z wyczerpującym wyjaśnieniem powstałych wątpliwości, nie zachodzi potrzeba przeprowadzania dowodu z opinii biegłego. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i niemożliwe jest jego zalegalizowanie. Na marginesie organ wspomniał, że nie jest również zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji (doręczenie na adres Spółki, zamiast do pełnomocnika), bowiem organ odwoławczy uznał, że odwołanie od tej decyzji zostało wniesione w terminie. Jednocześnie wskazał, że chociaż decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi strony, to radca prawny G. F. został prawidłowo zawiadomiony o prowadzonym postępowaniu. Nie można zatem stwierdzić, że pełnomocnik strony nie był dopuszczony do prowadzonego przez organ I instancji postępowania. Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożyła [...] S.A. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, oraz zasądzenie kosztów według norm prawem przypisanych. Decyzji strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie art. 8 w związku z art. 10 oraz art. 81 k.p.a. poprzez brak powiadomienia skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w kwestii pisma Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...]; - art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, między innymi poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa reklama jest reklamą typu billboard; - art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym; - § 11 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego - przyjętego uchwałą nr 833 Rady Gminy Warszawa-Wilanów z dnia 12 września 2002 r., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że reklama typu "Backlight" uznana została za reklamę typu Billboard. Skarżąca wskazała, że odebrano jej możliwość wypowiedzenia się - przed wydaniem decyzji - co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań; a w tej sytuacji ma to znaczenie, gdyż dotyczy pisma, które rozstrzyga czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z billboardem w rozumieniu § 11 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego, czy też z innego rodzaju obiektem reklamowym. Zgodnie zaś z przepisami k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Wskazała, że żaden z dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie potwierdza, że zamontowany nośnik reklamowy jest dużą reklamą świetlną lub reklamą typu billboard. Zważywszy na fakt, że przepisy miejscowego planu nie zawierają definicji reklamy świetlnej, ani też reklamy typu billboard, organ powinien był wyjaśnić dlaczego zakwalifikował reklamę skarżącej do jednej z wyżej wymienionych kategorii. W opinii skarżącej, przedmiotowa reklama nie jest ani dużą reklamą świetlną, ani też reklamą typu billboard, dlatego też nie znajdują do niej zastosowania przepisy przytoczonego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jako reklama typu backlight może być ona bez żadnych przeszkód zalegalizowana. W świetle przepisów miejscowego planu we wskazanej lokalizacji zakazane jest jedynie instalowanie "dużych reklam świetlnych ... i reklam typu billboard". A contrario instalowanie wszystkich innych reklam - w tym reklam typu backlight - jest dozwolone. Z rysunków technicznych znajdujących się w aktach sprawy wynika zaś, że jest to urządzenie reklamowe typu "BACKLIGHT". Różnica między billboardami a backlightami jest taka, że te pierwsze emitują dużo więcej światła, przez co mogą być dużo bardziej uciążliwe dla otoczenia, zwłaszcza w porze nocnej. W przypadku backlightu nie dokonuje się wyklejenia powierzchni tablicy reklamowej plakatami papierowymi (tak jest w przypadku billboardu), ale treść reklamowa umieszczona jest na specjalnej siatce, podświetlanej od tyłu. Różnice pomiędzy billboardami i backlightami, zdaniem skarżącej spowodowały, że Rada Gminy Warszawa-Wilanów w planie zagospodarowania przestrzennego wprowadziła zakaz reklam świetlnych i billboardów, dopuszczając tym samym citylighty, backlighty, fronlighty etc. Zapis § 11 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego stanowi, że wyklucza się instalowanie na istniejących i projektowanych obiektach budowlanych dużych reklam świetlnych (o powierzchni powyżej 3 m2) i reklam typu "billboard". Reasumując skarżąca stwierdziła, że organ nie przesądził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, z jaką reklamą mamy do czynienia. W odpowiedzi na skargę M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja nakazująca rozbiórkę reklamy na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Stosownie zaś do art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wykonywanie robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Wykonywanie takich robót bez zgłoszenia stanowi zatem przypadek przewidziany w art. 50, a w konsekwencji w dalszej kolejności ma zastosowanie art. 51. Sąd dodał przy tym, że zgodnie z art. 51 ust. 7 przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Do robót wymienionych w art. 29 ust. 2, a więc także wskazanych w jego pkt 6 robót polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, stosuje się art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Zgodnie zatem z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy Prawo budowlane, w przypadku niespełnienia obowiązku nałożonego w wyniku zastosowania procedury z art. 50 ust. 1 cyt. ustawy - organ nakazuje rozbiórkę stwierdzonej samowoli. Sąd I instancji wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż sporne urządzenie reklamowe, stanowi nośnik reklamowy o konstrukcji nośnej stalowej i podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach 4,50 m x 5,00 m, zainstalowany na dachu parterowego pawilonu biurowo-wystawienniczego. Zgodnie z § 11 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyklucza się instalowanie w liniach rozgraniczających ulic, oraz na istniejących i projektowanych obiektach budowlanych dużych reklam świetlnych (o powierzchni powyżej 3 m2) i reklam typu "billboard". Sporna reklama ma powierzchnię 22,50 m2, czyli znacznie przekracza wielkością, dozwoloną w miejscowym planie, powierzchnię dla reklamy świetlnej tak umiejscowionej. Zdaniem Sądu, przy uwzględnieniu charakteru niniejszego urządzenia reklamowego i wskazanego orzecznictwa sądowego, nie może budzić wątpliwości to, że realizacja obiektu wymagała dokonania zgłoszenia, zaś miejsce zainstalowania i wielkość powierzchni reklamowej narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że okoliczność niedokonania przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego przesądziła o zastosowaniu wspomnianej procedury, w oparciu zaś o przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i pismo Urzędu Dzielnicy Wilanów z dnia 1 marca 2010 r., że brak jest możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego, dlatego też organy prawidłowo nakazały rozbiórkę. Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki, organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. W oparciu o szczegółowo opisany materiał dowodowy i jego właściwą analizę ustaliły charakter obiektu, jego rozmiary i sposób posadowienia oraz zastosowały prawidłowo przepisy ustawy Prawo budowlane. Brak było także podstaw do zasięgania opinii biegłego, co do charakteru spornego urządzenia reklamowego. Naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, stanowi uchybienie procesowe pozostające bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] S.A. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku przedstawienia wyjaśnienia przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia co do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz de facto brak zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w ten sposób, że: a) WSA błędnie przyjął, że M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego/Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i że słusznie MWINB/PINB uznał, że brak jest możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (naruszenie art. 7 k.p.a.), b) WSA błędnie przyjął, że MWINB/PINB wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, chociaż MWINB/PINB nie zbadał - choćby w oparciu o opinię skarżącej - czy istnieje techniczna możliwość demontażu oświetlenia reklamy, aby nie emitowała ona światła, a tym samym aby nie była reklamą świetlną w rozumieniu w/w organów (naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.), c) WSA błędnie przyjął, że ocena przyjęta przez MWINB/PINB, wykluczona jest możliwość doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, została oparta na podstawie całokształtu materiału dowodowego (naruszenie art. 80 k.p.a.). 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) § 11 pkt 6 uchwały nr 883 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z 12 września 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego poprzez błędną wykładnię pojęć "reklama świetlna" i "reklama typu billboard", co miało swój skutek w postaci niewłaściwego zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane oraz niezastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, 2) art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. § 11 pkt 6 mpzp Wilanowa Wsch. Niskiego poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu stanowiska, iż "tablica reklamowa o parametrach kilkakrotnie przewyższających dopuszczalne ograniczenia, bez dokonania jej całkowitej rozbiórki nie może być doprowadzona do stanu zgodnego z prawem poprzez wykonanie na niej określonego zakresu robót." Powyższe stanowi jednocześnie niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane polegające na niezastosowaniu tego przepisu, chociaż spełnione zostały wymogi do zastosowania tego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do wykazania, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni pojęć "reklama świetlna" i "reklama typu billboard", co skutkowało uznaniem przez ten Sąd, iż niemożliwe jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a w konsekwencji, że konieczna jest rozbiórka przedmiotowego obiektu. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że na terenie, na którym znajduje się sporny obiekt budowlany obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu Wilanowa Wschodniego Niskiego przyjęty uchwałą Nr 833 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z dnia 12 września 2002 r. Zgodnie z § 11 pkt 6 tego planu wyklucza się instalowanie w liniach rozgraniczających ulic, oraz na istniejących i projektowanych obiektach budowlanych dużych reklam świetlnych (o powierzchni powyżej 3 m2) i reklam typu "billboard". Wskazać należy, że prawidłowo sporny obiekt został zakwalifikowany przez organy jako reklama typu "billboard". Sąd I instancji nieprawidłowo uznał wskazany obiekt jako reklamę świetlną, jednakże błędne uzasadnienie w tym zakresie nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w cytowanym przepisie miejscowego planu użyto sformułowania reklama >>typu "billboard"<<, co wskazuje na to, że pojęcie "billboardu" należy rozumieć szeroko, jako określenie plakatów reklamowych dużych rozmiarów umieszczonych na specjalnych tablicach. Trzeba bowiem mieć na względzie, że pojęcie billboard oznacza plakat reklamowy dużych rozmiarów, umieszczony na specjalnych tablicach przy drogach i ulicach (Słownik wyrazów obcych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007). W takim wypadku nie ulega wątpliwości, że sporna reklama, mająca powierzchnię 22,50 m2 jest reklamą typu billboard. Kwestie techniczne akcentowane przez stronę skarżącą, pozwalające na rozróżnienie poszczególnych odmian nośników reklamowych nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż akt prawa miejscowego zawiera normy prawne, a nie techniczne. Dlatego jako akt prawa podlega wykładni językowej i zgodnie z zasadami tej wykładni należało ustalić znaczenie użytego w regulacji § 11 pkt 6 mpzp, wywodzącego się z języka angielskiego, pojęcia "billboard". Odnosząc się zaś do podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu uznania przez Sąd braku możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, należy wskazać, że zastosowanie w niniejszej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wiązało się z naruszeniem przez sporny obiekt budowlany wyżej cytowanego przepisu planu miejscowego. Należy zaznaczyć, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazujące zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, wydaje właściwy organ nadzoru budowlanego w sytuacjach, gdy nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonywanych bądź już wykonanych robót budowlanych, o czym mowa w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 51 Prawa budowlanego. Innymi słowy, gdy brak jest technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia danego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w drodze decyzji, o których mowa w pkt 2 i 3 ust. 1 art. 51 Prawa budowlanego (red. A Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2012, s. 491). W rozpoznawanej sprawie brak było prawnych możliwości doprowadzenia spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem ze względu na ustanowiony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakaz instalowania reklam typu "billboard" na istniejących obiektach budowlanych. Mając powyższe na względzie, za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także § 11 pkt 6 uchwały nr 883 Rady Gminy Warszawa - Wilanów z 12 września 2002 r. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 11 pkt 6 w/w uchwały. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem Sąd I instancji wyjaśnił przyjętą podstawę prawną rozstrzygnięcia, jak i przedstawił stanowisko co do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 i braku możliwości zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wskazując, że sporna reklama narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co powoduje, że brak jest prawnych możliwości jej legalizacji i w związku z tym konieczne było zastosowanie procedury z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.