II SA/Gd 679/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Sędzia WSA Wanda Antończyk Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Z. i P. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych oddala skargę. J. i P. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2010 r., podjętą na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie nakazania skarżącym zaniechania dalszych robót budowlanych i przekazującą temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte zostało w następującym stanie sprawy: Na skutek zawiadomienia K. i R. G. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonywanych w lokalu nr [[...]] stanowiącym własność skarżących w budynku mieszkalnym położonym w C. na działce nr [[...]]. W wyniku przeprowadzonych oględzin oraz porównania stanu istniejącego w lokalu z dokumentem pn. Inwentaryzacja budynku mieszkalnego z projektem podziału na lokale (sporządzonej przez J. M. w październiku 2004r., na podstawie której został sporządzony akt notarialny zniesienia współwłasności nieruchomości oraz ustanowienie odrębnej własności lokalu nr [[...]]) organ ustalił, że w lokalu skarżących zostały przeprowadzone roboty budowlane polegające na usunięciu części ścian wewnętrznych budynku i postawieniu nowych. Wskutek tych robót powiększono istniejącą kuchnię likwidując istniejący uprzednio korytarz oraz spiżarnię i oddzielono dwa pokoje. W protokole oględzin wskazano, iż w jednym z pokoi trwały prace związane z budową kominka. Stwierdzono również, iż nastąpiło zabudowanie istniejącej zewnętrznej klatki schodowej "znajdującej się pod podcieniem istniejącego obiektu". Wykonane "wymurowania" i "wyburzenia" zostały oznaczone na szkicu stanowiącym załącznik do protokołu oględzin. W wyniku powyższych ustaleń organ decyzją z 31 maja 2010 r. powołując art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nakazał inwestorom tj. skarżącym zaniechanie dalszych robót budowlanych. W uzasadnieniu stwierdził, iż wykonane roboty polegały na przebudowie i rozbudowie obiektu. Rozbudowa polegająca na zabudowaniu istniejącej klatki schodowej została wykonana bez pozwolenia na budowę, ale w taki sposób, że obiekt w obecnym kształcie stanowi jednolitą bryłę. W związku z tym organ uznał, iż w odniesieniu do rozbudowanej części obiektu nie ma podstaw do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego, albowiem niemożliwa byłaby rozbiórka rozbudowanej części bez uszczerbku dla całości obiektu i że w odniesieniu do wykonanych robót znajduje zastosowanie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie roboty budowlane zostały zakończone, a zatem bezzasadne jest ich wstrzymywanie. Dalej organ wskazał na art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego określający, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Następnie stwierdził, że wykonana przez inwestorów przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego została wykonana zgodnie ze sztuką budowlaną i nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych. Wyjaśnił, iż inwestorzy wykonali roboty w celu polepszenia układu funkcjonalnego pomieszczeń wydzielonego lokalu oraz możliwości lepszego w ich rozumieniu korzystania z własnej własności. W tych okolicznościach uznał, iż zasadnym jest wydanie decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych i wyjaśnił, iż decyzja ta kończy postępowanie naprawcze, prowadzone w oparciu o art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnieśli o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zakwestionowali ocenę organu, iż w wyniku przeprowadzonych robót budowlanych nastąpiła przebudowa i rozbudowa obiektu. Zarzucili, że organ nie wyjaśnił które roboty wymagały pozwolenia na budowę, a które zgłoszenia. W ich ocenie prowadzone prace stanowiły prace z zakresu bieżącej konserwacji lokalu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej potwierdził prawidłowość ustaleń organu I instancji w odniesieniu do zakresu wykonanych robót budowlanych. Wskazał, iż naniesiony na rzucie parteru budynku z przywołanej inwentaryzacji zakres "wyburzeń" i "wymurowań" potwierdza, że część ścian została rozebrana, niektóre ściany wybudowano od podstaw, wykonano nowy podciąg w zabudowanej klatce schodowej i rozpoczęto budowę kominka w pokoju, albowiem jak wynika z materiału dowodowego prace związane z budową kominka nadal były prowadzone. Dalej organ odwoławczy uznał, że wykonany zakres robót nie stanowił remontu tylko przebudowę lokalu mieszkalnego nr [[...]] w rozumieniu przepisów art.3 pkt 6 i pkt 7a Prawa budowlanego. Wskazał na ich treść. Dalej stwierdził, iż budowa i przebudowa wymaga pozwolenia na budowę. Samowolna przebudowa narusza art. 28 Prawa budowlanego i obliguje organ nadzoru budowlanego do wdrożenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Z treści protokołu z dnia 29 stycznia 2010 r. wynika, że na dzień oględzin roboty nie zostały jeszcze zakończone (trwały prace związane z budową kominka) a zatem organ I instancji na podstawie art.50 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego miał obowiązek wstrzymać postanowieniem prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego prawem pozwolenia i w zależności od dokonanej oceny stosownie do ust. 3 nałożyć bądź nie na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia inwentaryzacji wykonanych dotychczas robót budowlanych lub odpowiedniej oceny technicznej bądź ekspertyzy. Tymczasem – jak dalej stwierdził organ odwoławczy-organ I instancji pominął procedurę dotyczącą wstrzymania prowadzonych robót budowlanych określoną w art. 50 Prawa budowlanego i zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art.51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał zaniechanie dalszych robót - uznając, że przebudowa z rozbudową budynku mieszkalnego została wykonana zgodnie ze sztuką budowlaną i nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że w przypadku budowy kominka organ nadzoru budowlanego ma obowiązek dokonać oceny czy wybudowany kominek spełnia wszystkie kryteria przewidziane w § 132 ust.3 w związku z §150 ust.9, §140 ust.1 i 2 i § 266 oraz 145 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz.690 ze zm.), które określają w jakich budynkach dopuszczalna jest realizacja kominków i jakim warunkom winny one odpowiadać. Ponieważ w ocenie organu odwoławczego sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części zasadnym było podjęcie rozstrzygnięcia z art. 138 § 2 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. i P. Z. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jako naruszającej prawo, a także w zakresie ustalenia, ze wykonywany zakres robót nie stanowi remontu tylko przebudowę lokalu w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 6 i pkt 7a Prawa budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 1 i 2, art. 139, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz błędną kwalifikację wykonanych prac jako wymagających zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że jako właściciele lokalu nr [[...]] wykonali w przedmiotowym lokalu prace związane z jego konserwacją, bieżącym utrzymaniem i nową aranżacją przestrzeni mieszkalnej. Zdaniem skarżących organy nadzoru budowlanego błędnie przyjęły elementy wykonanych prac jako wymagające zgłoszenia lub pozwolenia na budowę i tak: • zamurowanie otworu drzwiowego pomiędzy pomieszczeniami nr [[...]] i [[...]] potraktowano jako oddzielenie ścianą dwóch pokoi (zgodnie z historią budynku przywrócony został poprzedni układ pomieszczeń sprzed sporządzenia inwentaryzacji ( wiek budynku to około 80 lat), • istniejącą ścianę zewnętrzną oznaczoną linią przerywaną na rzucie parteru (przy pomieszczeniach nr [[...]] i [[...]]) uznano jako wykonanie zabudowy klatki schodowej przyjętej błędnie przez organy nadzoru jako klatka zewnętrzna. Po wykonaniu w przedmiotowym lokalu instalacji gazowej zlikwidowano w pomieszczeniach piwnicznych kotłownię z piecem na paliwo stałe i skład opału oraz zlikwidowano w ścianie istniejący otwór montażowy. Istnienie zabudowy piętra nad tą częścią budynku (zgodnie z załączoną inwentaryzacją) dowodzi zdaniem skarżących istnienia elementów konstrukcyjnych podtrzymujących piętro już przed 2004 rokiem, • błędnie przyjęto, że inwestor wykonał nowy podciąg w zabudowanej klatce schodowej, gdyż w świetle istniejącej inwentaryzacji piętra musiał on tam się znajdować przed 2004 r. a żaden z elementów materiału dowodowego nie wskazuje na wykonanie takich prac Wskazano, że wszelkie zmiany inwestor wykonał na substancji ścian działowych nie przenoszących obciążeń konstrukcyjnych, nie wykonywano podciągów lub nadproży stanowiących elementy konstrukcyjne budynku. Załącznik do protokołu z ustaleń faktycznych z naniesionym na rzucie parteru budynku ww. inwentaryzacji zakresem wykonanych robót - oznaczonym kolorem niebieskim - wyburzenia i kolorem czerwonym wymurowania - nie został zaakceptowany lub potwierdzony przez stronę postępowania. Zgodnie ze stanem faktycznym na dzień sporządzenia skargi kwestia podłączenia kominka do istniejących przewodów kominowych została już wyjaśniona i dlatego między innymi nie zachodzi konieczność uzupełniania materiału dowodowego. Skarżący podkreślili, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem w orzecznictwie wykonanie przez inwestora ścianki działowej, czy też zamurowanie otworu drzwiowego w ścianie jest niewątpliwie robotą budowlaną, ale takiego rodzaju, która nie jest objęta dyspozycją art. 28, ani 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Tego rodzaju roboty budowlane nie wymagają zatem ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Wewnętrzna ścianka działowa, czy też wkomponowanie dodatkowych drzwi w ścianie nie stanowi samo w sobie obiektu budowlanego, czy też jego części. W ocenie skarżących, poza lakonicznym stwierdzeniem, że zakres robót wykonanych przez skarżącego został wykonany w warunkach samowoli budowlanej oraz że nie odpowiada pojęciu remontu w rozumieniu art. 3 pkt. 8 ustawy Prawo budowlane organy orzekające w niniejszej sprawie administracyjnej bliżej nie wyjaśniły swego stanowiska. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy administracyjnej organ odwoławczy uprawniony był do podjęcia rozstrzygnięcia z art. 138 § 2 kpa tj. do wydania decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Poza wadliwościami rozstrzygnięcia organu I instancji dostrzeżonymi przez organ odwoławczy wskazać trzeba, że wadliwość tej decyzji polegała głównie na sprzeczności samego rozstrzygnięcia ( nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych) z jego uzasadnieniem. W uzasadnieniu bowiem stwierdzono, że po pierwsze prowadzone przez inwestorów roboty zostały zakończone, a po drugie że zostały one wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i bez naruszenia przepisów w tym techniczno – budowlanych. Tymczasem ani jedno, ani drugie stwierdzenie (niezależnie od tego że oba wadliwe) nie uzasadniało podjęcia rozstrzygnięcia z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazującego inwestorom zaniechania dalszych robót budowlanych. Aby lepiej objaśnić skarżącym znaczenie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego należy je na wstępie przytoczyć. Otóż art. 50 stanowi: "1. W przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. 2. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy: 1) podać przyczynę wstrzymania robót; 2) ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń. 3. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz. 4. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50 a pkt 2 albo 51 ust. 1. 5. Na postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych służy zażalenie. Z kolei art. 51 ma brzmienie: "1. Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robot budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo (...). 3. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. (...) 7. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1". Z zacytowanych uregulowań i utrwalonego na ich tle orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że nakazy wymienione w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stosuje się jedynie w sytuacji gdy nastąpiło tzw. niedające się usunąć naruszenie prawa i wykonane roboty budowlane nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Dodatkowo nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych może być stosowany jedynie na początku pewnego procesu inwestycyjnego np. podczas niwelacji terenu. Jedynie wówczas ma on jakikolwiek sens. Nakaz ten nigdy nie znajduje zastosowania do robót zakończonych, a już z pewnością nie jest wyrazem ich legalizacji i nie kończy procesu naprawczego w sposób uznający wykonane roboty za zgodne ze sztuką budowlaną. W sytuacji gdy organ nadzoru budowlanego twierdzi, że w odniesieniu do wykonanych robót nie ma podstaw do prowadzenia postępowania naprawczego wydaje decyzję albo umarzająca postępowanie albo stwierdzające brak podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w zależności od etapu postępowania. Oba te rozstrzygnięcia są wyrazem stanowiska organu, że nie zachodzi potrzeba nałożenia jakichkolwiek obowiązków celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Reasumując ta część rozważań stwierdzić należy, że sprzeczność uzasadnienia z rozstrzygnięciem decyzji organu I instancji była jej podstawową wadą. Prawidłowo również organ odwoławczy uznał, iż nie było podstaw do pominięcia w oparciu o art. 51 ust. 7 procedury wymienionej w art. 50 Prawa budowlanego tak jak uczynił to organ I instancji. W protokole oględzin wyraźnie wskazano, iż " roboty w lokalu nr [[...]] były w trakcie wykonywania, wykonywana była obudowa kominka z płyt kartonowo gipsowych". Okoliczność ta sama w sobie obligowała już organ nadzoru do zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W sprawie nie ustalono ani jaki kominek i o jakich parametrach był przedmiotem budowy ani jakie dokładnie roboty związane były z jego montażem, czy pomieszczenie w którym budowano kominek odpowiadało parametrom w zakresie wymaganej kubatury, wentylacji, czy przebudowywano przewody...itd. Wszystko to miało i ma znaczenie z punktu widzenia przepisów zawartych w § 132 ust. 3 w związku z § 150 ust. 9, § 140 ust. 1 i 2, § 266 oraz § 145 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690). Kwestie te – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – wymagają w sprawie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadniało podjęcie rozstrzygnięcia z art. 138 § 2 kpa. Zdaniem Sądu wykonanie kominka, a także zmiany w układzie pomieszczeń wykonane przez skarżących nie mieszczą się w pojęciu robót z zakresu bieżącej konserwacji lokalu nie wymagających pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Remont to stosownie do definicji z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego wykonywanie w istniejącym obiekcie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego robotami budowlanymi są budowa, a także przebudowa, montaż, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego. W art. 7 a Prawa budowlanego ustawodawca określa przebudowę jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Analiza powyższych przepisów wskazuje, iż wykonanie robót budowlanych wewnątrz pomieszczenia budynku z usytuowaniem kominka może stanowić jego przebudowę, z kolei zmiany w układzie ścian ( ich wyburzanie i wznoszenie nowych )– w zależności od ich rodzaju – można zakwalifikować jako remont lub przebudowę. Jedno wymaga zgłoszenia ( art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego), drugie zaś pozwolenia na budowę ( art. 28 w zw. z art. 29 Prawa budowlanego). Zarówno brak zgłoszenia, jak i brak pozwolenia na budowę na wykonywane prace budowlane skutkuje koniecznością wdrożenia przez organ nadzoru budowlanego trybu uregulowanego w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Wyjaśnić też skarżącym należy, że przywracanie przez nich stanu poprzedniego tzn. istniejącego układu pomieszczeń sprzed inwentaryzacji nie może stanowić robót z zakresu bieżącej konserwacji lokalu. Z powyższego wynika, iż w rozpatrywanej sprawie organ nadzoru budowlanego miał podstawy do prowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do robót budowlanych prowadzonych w lokalu skarżących. Decyzja organu I instancji była wadliwa merytorycznie, podjęta z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa oraz z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7. Organ odwoławczy słusznie uznał, iż w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, chociażby w kwestii zgodności montażu kominka z przepisami techniczno – budowlanymi. Uprawniało to organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu. Na zakończenie należy wyjaśnić skarżącym, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji musi na nowo dokonać ustaleń odnośnie zakresu i rodzaju wszystkich wykonanych robót budowlanych, w tym i tych dotyczących wykonania podciągu w klatce schodowej, jej zabudowy i związanej z tym ewentualnej rozbudowy obiektu. Ponownie musi również dokonać kwalifikacji robót w kontekście przepisów Prawa budowlanego i w zależności od tej oceny dopiero rozstrzygnąć sprawę stosując tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Oczywiście organ musi uwzględnić zmiany stanu faktycznego zaistniałe po wydaniu decyzji takie jak przykładowo zakończenie robót. Od ponownie wydanej decyzji skarżącym przysługiwać będzie w pierwszej kolejności odwołanie do organu II instancji, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Wyjaśnić też należy skarżącym, że przedłożone organowi po wydaniu decyzji opinie kominiarskie i protokoły z okresowej kontroli przewodów kominowych w budynku nie odnoszą się do wymogów zawartych w przepisach techniczno – budowlanych przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dokumenty te oczywiście winny być przedmiotem oceny organów w ponownie prowadzonym postępowaniu, nie mniej jednak nie wskazują one na spełnienie wymogów przywołanych w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestie te – jak słusznie stwierdził organ odwoławczy – wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie.