II SA/Gl 682/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Spółki [...] w S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Pismem z dnia [...] Zarząd Spółki [...] w S. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w postaci składu zarządu i wykazu członków Spółki – osób uprawnionych do korzystania ze Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S. Do pisma wnioskodawca dołączył dokument zatytułowany "Lista członków Spółki [...] w S., uprawnionych do korzystania ze Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S., (żyjących) obowiązująca w dniu [...] tj. podczas Ogólnego Zebrania Członków Spółki, zwołanego przez Kuratora, radcę prawnego A.Z.", stanowiący spis imion, nazwisk i adresów [...] osób. Pismem z dnia [...] Starosta [...] wezwał Spółkę do uzupełnienia braków wniosku (poprzez nadesłanie dokumentu ustalającego Zarząd oraz kopii statutu Spółki), jednocześnie informując, że lista, o której mowa powyżej, nie spełnia przesłanek zawartych w art. 8 ust. 2 oraz art. 9 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. Nr 28, poz. 169 z późn. zm.). W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego organ przeprowadził rozprawę administracyjną, w ramach której zapytano członka Zarządu Spółki czy jest w posiadaniu decyzji ustalającej wykaz osób uprawnionych albowiem w aktach Spółki decyzji takiej brak. Także przedstawiciel Skarbu Państwa potwierdził, że w aktach Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S. nie znajduje się decyzja ustalająca wykaz uprawnionych do udziału we Wspólnocie Leśno-Gruntowej w S. na dzień wejścia w życie ustawy z 1963 roku. Przedstawiciel Spółki decyzji, o której mowa nie dołączył, składając oświadczenie, iż decyzja taka winna znajdować się w ewidencji gruntów, a nadto wskazał, że nawet bez wspomnianej decyzji Sąd Najwyższy nie miał wątpliwości, że Spółka jest osobą prawną mogącą uczestniczyć w obrocie prawnym. Decyzją z dnia [...] nr [...] działający jako organ I instancji Starosta [...] odmówił wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków gminy S., obręb S. poprzez wpisanie w jednostce rejestrowej nr [...], [...] dołączonej do wniosku z dnia [...] listy uprawnionych do korzystania ze Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S. W uzasadnieniu organ I instancji opisał podjęte w ramach postępowania czynności, wskazując, iż strona nie dostarczyła decyzji ustalającej wykaz osób uprawnionych co spowodowało wydanie decyzji odmownej. O ile bowiem z mocy art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych "nazwa spółki i skład zarządu spółki oraz obszar wspólnoty gruntowej i wykazy uprawnionych do korzystania z tej wspólnoty podlegają z urzędu wpisowi do ewidencji gruntów", a wszelkie późniejsze zmiany w obszarze tej wspólnoty jak i w wykazie osób uprawnionych zgłasza do ewidencji gruntów zarząd spółki to jednak art. 8 ust. 2 wyraźnie wskazuje, że "wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej (...) i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie ustala, w drodze decyzji, starosta". Z kolei art. 9 ust. 1 mówi, że: "udziały poszczególnych uprawnionych we wspólnocie gruntowej określa się w idealnych (ułamkowych) częściach". Od wydanej przez organ I instancji decyzji Spółka wniosła odwołanie wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i zarzucając organowi I instancji cyt. "naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, wadliwe ustalenia faktyczne oraz pominięcie argumentacji Skarżącej, mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy". W uzasadnieniu Spółka podniosła: - wadliwe przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, bowiem Geodeta Powiatowy nie przedstawiła upoważnienia Starosty [...] do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w przedmiotowej sprawie, - przedstawiciel Skarbu Państwa nie przedstawiła upoważnienia do reprezentowania Skarbu Państwa podczas ww. rozprawy, - Skarb Państwa nie jest stroną tego postępowania, - decyzja została skierowana do "podmiotu" nie będącego stroną w sprawie, - brak podstawy do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej (art. 89 § 1 i 2 k.p.a.), - pominięcie ustaleń i ocen wyrażonych przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia [...] sygn. akt [...] wydanej w przedmiocie uprawnień kuratora Spółki [...] w S. oraz ustaleń Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach w wyroku z 20 grudnia 1994 r. sygn. akt SA/Ka 124/1994 W zakresie prawa materialnego Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 8 ust. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych poprzez ich wadliwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Ponadto, zdaniem Spółki, organ dokonał wadliwych ustaleń faktycznych oraz zaniechał szeregu czynności w celu ustalenia stanu faktycznego. Uzasadniając swe zarzuty Spółka podniosła, że nie budzi wątpliwości, iż posiada osobowość prawną od dnia [...] bowiem w tym dniu Kierownik Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Z. zatwierdził jej statut. Nie ulega wątpliwości, że wymieniony organ zatwierdził także składy organów Spółki tj. zarządu, komisji rewizyjnej oraz wykaz (listę) "Członków wspólnoty gruntowej w S.". Organ właściwy w sprawie zatwierdził ponadto obszar wspólnoty gruntowej w S. o powierzchni [...] ha oraz potwierdził, iż Spółka została utworzona na podstawie uchwały osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej podjętej na ogólnym zebraniu w dniu [...] Wykaz (lista) "Członków wspólnoty gruntowej w S." została dołączona do statutu, zgodnie z treścią § 6 ust. 4 Zarządzenia Ministrów Rolnictwa oraz Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 29 kwietnia 1964 r. w sprawie ustalenia wzoru statutu spółki dla zagospodarowania wspólnoty gruntowej. Obszar wspólnoty gruntowej i wykaz działek z roku [...] odpowiada obszarowi i wykazowi działek z roku [...]. Nie budzi zatem, w ocenie Spółki, wątpliwości ustalenie, że chodzi o te same grunty. Jeżeli po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego okaże się, że ówczesny organ nie dopełnił ustawowego obowiązku dokonania w tej mierze stosownych wpisów, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby tego dokonał - zgodnie z zasadą ciągłości działania organów - Starosta [...]. Rozstrzygnięcie tej kwestii jest nieodzowne, bowiem Starosta [...] zdaje się twierdzić, iż obecne zgłoszenie w zakresie wykazu uprawnionych do korzystania ze wspólnoty gruntowej ma charakter pierwotny. Tymczasem jest to zgłoszenie w trybie art. 18 ust. 2 zdanie drugie wymienionej ustawy, tj. informujące o zmianach w stanie wpisów dokonanych przez organ z urzędu. Należy przy tym zauważyć, że wpis, jak i jego zmiana, nie obejmuje "wielkości udziałów", a zatem żądanie organu w tym zakresie nie ma podstawy prawnej. Informacja zawarta w zaskarżonej decyzji, a pochodząca jakoby od przedstawiciela Skarbu Państwa, iż "w aktach Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S. nie znajduje się decyzja ustalająca wykaz uprawnionych..." nie ma znaczenia prawnego. Spółka zacytowała nadto fragmenty wydanej w sprawie uprawnień kuratora uchwały Sądu Najwyższego. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. W obszernym uzasadnieniu organ II instancji wskazał stosowne przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (jedn. tekst Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w sprawie ewidencji gruntów i budynków akcentując, że rejestr ewidencji gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach i wyjaśniając w jaki sposób ewidencja winna być prowadzona i w jakim trybie, po przedłożeniu jakich dokumentów dokonać można zmian przedmiotowych i podmiotowych w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów. Organ wskazał następnie regulację zawartą w ustawie o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych podkreślając, iż wykaz osób, które uprawnione są do udziału we wspólnocie oraz wielkości przypadających im udziałów, jak również ustalenie nieruchomości wchodzących w skład wspólnoty następuje w drodze administracyjnej. Dokonanie zmian w operacie możliwe jest zatem jedynie poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów, o których mowa powyżej. Na żądanie starosty, w myśl art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, osoby zgłaszające zmianę są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne niezbędne do wprowadzenia zmian. W konsekwencji skarżąca Spółka aby doprowadzić do pożądanych zmian w ewidencji - wpisania wykazu osób uprawnionych do korzystania ze Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S., musiałaby przedłożyć wykaz zgodny z wymogami ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, stanowiący integralną część decyzji, o której mowa w art. 8 ust. 2 tejże ustawy. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zwrócił się do Zarządu Spółki o przedłożenie takiego wykazu, który spełniałby wymogi ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Pomimo wezwania Zarząd Spółki nie dostarczył żądanych dokumentów w wyznaczonym terminie. Natomiast znajdujący się w aktach sprawy, załączony do wniosku Spółki, wykaz osób uprawnionych do korzystania ze Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S. ogranicza się jedynie do podania imienia i nazwiska oraz adresu osób w nim wymienionych. Brak w nim natomiast wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. Ponadto wykaz osób uprawnionych do udziału we wspólnocie oraz wielkości przypadających im udziałów, jak również ustalenie nieruchomości wchodzących w skład wspólnoty ustala starosta w drodze decyzji administracyjnej. W aktach sprawy brak decyzji, o której mowa powyżej, a wykaz dołączony do wniosku nie spełniał wymogów ww. ustawy i nie mógł zostać uwidoczniony w operacie ewidencyjnym. Pismem z dnia [...] Spółka [...] w S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i ponownego rozpatrzenia sprawy. W uzasadnieniu Spółka podniosła, iż jej zdaniem decyzje obu instancji są wadliwe. Oba organy naruszyły bowiem prawo postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Wadliwie także interpretują ustawę o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Nie ulega wątpliwości, że organ odwoławczy nie zapoznał się z argumentacją Spółki, nie przytoczył jej w uzasadnieniu decyzji, nie odniósł się do niej. Tymczasem organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć sprawę w całości, a nadto, w myśl art. 107 ust. 3 k.p.a., wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ, pomijając argumenty i dowody przedstawione przez Skarżącą, nie mógł się do nich odnieść. Natomiast organ odwoławczy nie dostrzegając wad decyzji pierwszoinstancyjnej lub nie wskazując ich bądź odstępując od ich wyeliminowania, sam postępuje wadliwie. W dalszej części skarżąca Spółka wskazała, że koniecznym jest powtórzenie argumentacji zawartej w odwołaniu i przytoczyła in extenso zawarte w odwołaniu wywody. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zaakcentował, że w uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka ponowiła zarzuty dotyczące m. in. wadliwego przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z powodu braku przedstawienia upoważnienia Starosty [...] do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w przedmiotowej sprawie przez Geodetę Powiatowego. Zarzuty te są jednak bezpodstawne bowiem zgodnie z art. 93 k.p.a. rozprawą kieruje wyznaczony do przeprowadzenia rozprawy pracownik tego organu administracji publicznej, przed którym toczy się postępowanie. Geodeta Powiatowy działa w imieniu organu i posiada upoważnienie Starosty [...] do prowadzenia postępowań zakończonych decyzjami administracyjnymi, w tym również do wykonywania czynności niezbędnych w trakcie prowadzonych postępowań. Zatem nie jest konieczne odrębne upoważnienie do przeprowadzenia samej rozprawy administracyjnej. Również ustosunkowując się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie można podzielić przekonania skarżącej, że dołączyła dokumenty niezbędne do wprowadzenia żądanych wpisów. Przedłożone dokumenty, a to lista udziałowców Spółki, statut i uchwała z dnia [...] w żadnej mierze nie zastępują brakującej decyzji Starosty, nie mogą bowiem przesądzić okoliczności, które ustalane mogą być jedynie w drodze decyzji właściwego organu z art. 8 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Mając na uwadze powyższe, organ I instancji poprawnie ocenił, iż nie przedłożenie przez skarżącą stosownych dokumentów nie zezwalało na dokonanie żądanych przez nią zmian w ewidencji gruntów i budynków, w konsekwencji decyzję Starosty [...] należało utrzymać w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 20, 22 i 24 cytowanej już wyżej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Jest zatem wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Tym samym ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 1998 r., II SA 914/98, LEX nr 41816. Ewidencja powinna być utrzymywana w stałej aktualności nie tylko co do stanu faktycznego, ale i prawnego. Zmian przedmiotowych i podmiotowych w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych, spisanych umów i ugód w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentów posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności (por. także § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - Dz. U. 38, poz. 454) – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 1998 r., II SA 810/98, LEX nr 41304; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 1998 r., II SA 1094/98, LEX nr 41305; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 1999 r., II SA 119/99, LEX nr 46215. Dokonanie zmian w operacie możliwe jest zatem jedynie poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów, o których mowa powyżej. Podkreślenia wymaga też, iż nie można w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów samodzielnie ustalać i rozstrzygać o uprawnieniach do gruntu oraz o prawidłowości tytułów własności (aktów notarialnych, aktów własności ziemi, prawomocnych orzeczeń sądowych, ostatecznych decyzji administracyjnych), które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 1998 r., II SA 1283/97, LEX nr 41273, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2001 r., II SA 2099/00, LEX nr 82005 W konsekwencji skarżąca Spółka aby doprowadzić do pożądanych zmian w ewidencji musiałaby przedłożyć stosowne wskazane wyżej dokumenty (prawomocne wyroki sądowe, ostateczne decyzje administracyjne itd.) sporządzone po wprowadzeniu do ewidencji danych, z którymi skarżąca się nie zgadza, a jeśli rozstrzygnięć takich nie posiada w pierwszej kolejności podjąć działania w celu wszczęcia postępowań zmierzających do ich uzyskania. W trakcie kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego skarżąca dokumentów uprawniających i obligujących organ do wprowadzenia do ewidencji pożądanych zmian nie przedłożyła. Pomimo wystosowanego przez organ I instancji wezwania nie przedłożyła bowiem decyzji, o której mowa w art. 8 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, co uniemożliwia organowi wprowadzenie do ewidencji żądanych zmian. Wskazać w tym miejscu należy, że to właśnie decyzja, o której mowa, ustala wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykaz obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie, a ustaleń tych nie może dokonać we własnym zakresie organ ewidencyjny. Wskazać też należy, że choć w myśl art. 8 ust. 5 przywołanej ustawy ustalenie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gromadzkie, oraz ustalenie wykazów, o których mowa powyżej, powinno być dokonane w terminie 1 roku od dnia wejścia w życie ustawy to jednak termin ten ma charakter jedynie instrukcyjny co powoduje, że nie ma przeciwwskazań żeby skarżąca Spółka zwróciła się do Starosty o wydanie decyzji umożliwiającej w efekcie dokonanie stosownych zmian w ewidencji. Na obecnym etapie orzekające w sprawie organy poprawnie oceniły zatem, iż nie przedłożenie przez skarżącą decyzji, o której mowa, nie zezwala na dokonanie żądanych przez nią zmian w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero bowiem uzyskane ewentualnie rozstrzygnięcie mogło by w przyszłości stać się podstawą zainicjowania przez skarżącą ponownych starań o dokonanie zmian obecnych wpisów. Jednocześnie wskazać należy, ustosunkowując się do twierdzeń skargi, iż nie można podzielić przekonania skarżącej, że dołączyła dokumenty niezbędne do wprowadzenia żądanych wpisów. Przedłożony dokument zatytułowany "Lista członków Spółki [...] w S., uprawnionych do korzystania ze Wspólnoty Leśno-Gruntowej w S., (żyjących) obowiązująca w dniu [...] tj. podczas Ogólnego Zebrania Członków Spółki, zwołanego przez Kuratora, radcę prawnego A.Z.", stanowiący jedynie spis imion, nazwisk i adresów [...] osób, w żadnej mierze nie zastępuje brakującej decyzji Starosty, nie może bowiem przesądzić okoliczności, które ustalane mogą być jedynie w drodze decyzji z art. 8 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, a to wielkości udziałów. Oceny tej nie może nadto zmienić podniesiony w trakcie rozprawy przed tut. Sądem argument, iż zdaniem przedstawiciela Spółki decyzja, o której traktuje art. 8 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, została w przeszłości wydana, a jedynie brak jej w aktach sprawy. Oświadczenie to pozostaje bowiem w sprzeczności nie tylko z dotychczasowymi twierdzeniami Spółki i zebranym w sprawie materiale dowodowym lecz także z oceną dokonaną przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wielokrotnie przywoływanej przez skarżącą uchwały Sądu Najwyższego z dnia [...] sygn. akt [...]. W uzasadnieniu tym Sąd Najwyższy wskazał bowiem, że dopiero po zakończeniu postępowania przed sądami powszechnymi cyt. "powstaną warunki do tego aby, jeżeli okaże się, że Wspólnota Leśno-Gruntowa w S. jest właścicielem nieruchomości, starosta ustalił w decyzji wielkość tych nieruchomości oraz ilość uczestników Wspólnoty i wielkość przypadających im udziałów". Nie sposób podzielić także zarzutów skarżącej co do braku specjalnego upoważnienia pracownika organu do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej jak również zarzuty co do jej, w konsekwencji bezprawności, a także niezgodnego z prawem, zdaniem Spółki udziału przedstawiciela Skarbu Państwa. Zarzuty te nie znajdują bowiem umocowania w przepisach prawa. Również zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy uznać należy, w świetle powyższych uwag, za nietrafny. Podzielić należy natomiast zarzut, iż do wskazanych wyżej argumentów Spółki, zgłaszanych już w odwołaniu, organ II instancji nie odniósł się w podjętym rozstrzygnięciu, pomimo że z mocy art. 107 k.p.a. zobowiązany był to uczynić. Uchybienie, o którym mowa, nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, jego dostrzeżenie nie zezwala tym samym, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., na uchylenie zaskarżonej decyzji. W efekcie za merytorycznie poprawną uznać należy wydaną w sprawie decyzję pierwszoinstancyjną, a w konsekwencji za nie naruszającą prawa w sposób określony w art. 145 p.p.s.a. uznać należy też zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.