II GSK 1105/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2109/10 w sprawie ze skargi F. P. S. Spółki jawnej M. K., J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej punktu pierwszego i trzeciego i w tym zakresie skargę oddala, 2. zasądza od F. P. S. Spółki jawnej M. K., J. S. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2011r.,sygn.akt. VI SA/Wa 2109/10, objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi F. Sp. j. M. K., J. S. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie kary pieniężnej, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim nakładała na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 3.500 zł z tytułu naruszenia Lp. 1.7 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej jako: u.t.d., polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz naruszenia Lp. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do u.t.d. polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w tachograf, w punkcie drugim w pozostałym zakresie oddalił skargę, a w punkcie trzecim stwierdził, że opisana w rozstrzygnięciu decyzja nie podlega wykonaniu. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] grudnia 2009 r. w K., na ul. O., przeprowadzono kontrolę autobusu marki Mercedes o nr rej. [...], którego kierowcą był A. K. W trakcie kontroli pobrano od kierowcy wypis Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii K.– B., wypis Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii B. – B. oraz rozkłady jazdy stanowiące załączniki do ww. zezwoleń - udzielone na rzecz skarżącej spółki. W wyniku analizy przedstawionych do kontroli dokumentów stwierdzono, iż długość linii, na której odbywał się przewóz z B. do K. wynosiła 56,4 km. Kierowca podpisał protokół kontroli nie zgłaszając zastrzeżeń. Przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że w dniu kontroli rozpoczął jazdę kursem z B. do B. o godzinie 4:30 i dalej do K. W momencie zatrzymania realizował kurs z B. do K. z godziny 12:50. Do B. przyjechał z B. (wyjazd z B. o godzinie 12:30). W protokole kontroli wskazano, że obserwację pojazdu rozpoczęto w B., gdzie do kontrolowanego autobusu wszedł nieumundurowany inspektor transportu drogowego T. B. Kontrolujący przyjęli więc, że Spółka wykonywała transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia, ponieważ kierowca nie przedstawił do kontroli zezwolenia wraz z zatwierdzonym do niego rozkładem jazdy na trasie z B. (P.) - przez B. - do K. (ul. O.), na której faktycznie wykonywano przejazd. Ponadto stwierdzono, że Spółka wykonywała transport drogowy pojazdem niewyposażonym w tachograf a także z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty tj. w wykresówki ponieważ kierowca nie przedstawił do kontroli wykresówek obejmujących bieżący dzień oraz za poprzednie 28 dni. Po wszczęciu postępowania, przesłuchany w charakterze świadka inspektor ITD T. B. zeznał, że w dniu [...] grudnia 2009 r. w B., na przystanku przy ul G. –T., wsiadł do autobusu, który przyjechał od strony B. Nastąpiła wymiana pasażerów i autobus odjechał do K. Pojazd był oznakowany tablicą kierunkową do K. ale również tablicami kierunkowymi z napisem K. – B. – B. Pojazd prowadził ten sam kierowca. Wobec powyższego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 oraz art. 92 ust. 4 u.t.d. oraz na podstawie lp. 11.1, lp. 1.7 i lp. 2.1 załącznika do u.t.d. nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 9.500 zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 9, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 87 ust. 1 pkt 2 a) i ust. 3, art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d., art. 31 ust. 1-3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE Nr L 370 z 31.12.1985 r., s. 8 ze zm.), dalej jako: Rozporządzenie Nr 3821/85, oraz lp. 1.7, 2.1, 11.1 ust. 1 lit a) załącznika do u.t.d: 1) uchylił w całości decyzję organu I instancji, 2) umorzył postępowanie w I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia (lp. 2.1 załącznika do u.t.d.) oraz 3) nałożył karę pieniężną w wysokości 3.500 zł na którą składały się dwie kary jednostkowe: w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (lp. 1.7 załącznika do u.t.d.) oraz 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące (lp. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do u.t.d.). Główny Inspektor Transportu Drogowego nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji w zakresie naruszenia z lp. 2.1 załącznika do u.t.d. (wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, za co przewidziana jest kara w wysokości 6000 zł). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż obowiązujące przepisy nie wykluczają możliwości wykonywania na jednej trasie przewozów regularnych na podstawie więcej niż jednego zezwolenia. Zatem nie zostało stwierdzone wykonywanie przez stronę przewozu regularnego bez zezwolenia. Odnośnie naruszenia określonego w lp. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do u.t.d., który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3.000 zł wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące, organ odwoławczy powołał się na art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Nr 3821/85, zgodnie z którym urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy powyżej 50 km. Wyłączenie odnosi się do pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE Nr L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r., s. 1), dalej jako: Rozporządzenie Nr 561/2006, których trasa nie przekracza 50 km. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zgromadzony materiał dowodowy potwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała przewozy regularne na trasie K. – B. w oparciu o zezwolenia udzielone na poszczególne odcinki tej trasy. Ponieważ długość trasy K. – B. przekracza 50 km., do strony nie mógł znaleźć zastosowania art. 3 lit. a) Rozporządzenia Nr 561/2006. W tym stanie rzeczy, pojazd wykonujący powyższy przejazd powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące a skoro nie był, zasadne było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Uznając prawidłowość stwierdzonego naruszenia z lp. 1.7 załącznika do u.t.d., który karą w wysokości 500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w toku kontroli kierowca nie okazał na żądanie inspektorów wykresówek, ani oświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu za wymagany przepisami prawa okres. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniosła spółka "S.". Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że zaskarżona decyzja w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące oraz 500 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty narusza prawo. Skoro bowiem organ odwoławczy uznał, że skarżąca wykonywała przewóz regularny na podstawie dwóch zezwoleń i nie ma podstawy do nałożenia na stronę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez zezwolenia, nie mógł jednocześnie stwierdzić, że przewóz ten był wykonywany na trasie K.-B. Takie stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne i wynika z przyjęcia poglądu, że obydwa zezwolenia łącznie obejmują jedną trasę K.-B. podzieloną na poszczególne odcinki tj. K.-B. oraz B. – B. Jedno zezwolenie obejmuje natomiast jedną trasę odpowiadającą linii komunikacyjnej. Organ sam przyznaje w uzasadnieniu decyzji, że rozkłady jazdy na linii komunikacyjnej K. – B. oraz na linii B. –K. umożliwiają obsługę tych linii (tras) przez ten sam pojazd. Organ nie wykazał również, że poddany kontroli pojazd nie był zgłoszony do obydwu zezwoleń, a także że wykonywał przewóz niezgodnie z wymogami zawartymi w obu zezwoleniach. Ze względu na to, że długość każdej z tras na które spółka posiadała zezwolenie nie przekraczała 50 kilometrów (jest to okoliczność niesporna między stronami) skarżąca nie miała obowiązku montowania tachografu w pojeździe poddanym kontroli, gdyż zwalniał ją od tego obowiązku art. 3 lit. a) Rozporządzenia Nr 561/2006. W myśl tego przepisu, przedmiotowe rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km. W konsekwencji przedsiębiorca nie miał również obowiązku zaopatrzenia kierowcy w wykresówki oraz zaświadczenia potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w określonym przedziale czasowym, gdyż obowiązek używania wykresówek wynikał z art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Nr 3821/85, niemającego zastosowania w sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji orzekł w punkcie 1 wyroku powołując w podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., a w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżając to orzeczenie w części obejmującej pkt 1 i 3 rozstrzygnięcia, wnosząc o jego uchylenie w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej jako: k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że skoro w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uznał, iż skarżąca wykonywała przewóz regularny na podstawie dwóch zezwoleń i nie ma podstawy do nałożenia na stronę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez zezwolenia, to nie mógł jednocześnie stwierdzić, że przedmiotowy przewóz był wykonywany na trasie K. – B., gdyż takie stanowisko jest wewnętrznie sprzeczne, a ponadto organ nie wykazał, ażeby poddany kontroli pojazd nie był zgłoszony do obydwu zezwoleń wydanych stronie, a także że wykonywał przewóz niezgodnie z wymogami zawartymi w obu zezwoleniach; z ostrożności procesowej zarzucono także naruszenie: 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Nr 3821/85 oraz art. 3 lit. a) Rozporządzenia Nr 561/2006, a także art. 4 pkt 7 i pkt 8, art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a, art. 87 ust. 1 u.t.d., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że pojęcie "trasy" użyte w przepisie art. 3 lit. a) Rozporządzenia Nr 561/2006 nie oznacza nic innego jak tylko "linię komunikacyjną" o jakiej mowa w przytoczonych wyżej przepisach u.t.d., a skoro jednemu zezwoleniu na przewóz regularny przynależny jest jeden rozkład jazdy, to nie należy przypisywać znaczenia prawnego okoliczności, że przystanek końcowy według jednego rozkładu jazdy jest jednocześnie przystankiem początkowym w rozkładzie jazdy, stanowiącym integralną całość z drugim zezwoleniem, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy zastosowania w sprawie przez Sąd I instancji art. 92 ust. 1 u.t.d. oraz lp. 1.7 i lp. 11.1 ust. 1 lit. a) załącznika do u.t.d. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że żaden przepis u.t.d. nie wyklucza możliwości realizacji przewozów kolejno na kilku liniach komunikacyjnych, o ile przestrzegane są warunki określone w poszczególnych zezwoleniach, w tym ustalona trasa, przystanki i godziny przejazdu. Takich naruszeń w sprawie nie stwierdził organ II instancji, uznając, że skoro skarżąca posiada zezwolenia na każdą z linii komunikacyjnych składających się na całą trasę przewozów regularnych wykonywanych przez stronę, to posiada stosowne uprawnienia na ten rodzaj transportu osób. Nie można jednak wykluczyć, że tego rodzaju działanie mogłoby być uznane za naruszające zasady wykonywania przewozów regularnych, albowiem może prowadzić do obejścia przepisów wskazujących organy właściwe do udzielenia zezwolenia na danej trasie. Powołując się na orzecznictwo ETS, organ uznał, że nie sposób przyjąć, iż regulacja wyłączająca zastosowanie przepisów Rozporządzenia Nr 561/2006, a tym samym i przepisów Rozporządzenia Nr 3821/85, może mieć zastosowanie do pojazdu, którym wykonywane są przewozy regularne osób na kilku liniach komunikacyjnych, których rzeczywista trasa przewozów w sumie przekracza 50 km licząc od punktu początkowego linii A do punktu końcowego linii B, które są odpowiednio miejscami rozpoczęcia i zakończenia pracy przez kierowcę. Taką bowiem trasę przewozów regularnych faktycznie pokonuje kierowca pojazdem, którym na podstawie dwóch lub więcej zezwoleń obsługiwane są połączone w istocie rzeczy dwie różne linie komunikacyjne. Nie przebieg poszczególnych linii komunikacyjnych będzie tu zatem decydujący, ale na co wskazuje art. 3 lit. a) Rozporządzenia Nr 561/2006, przebieg całej trasy przewozów regularnych od punktu początkowego zabrania pasażerów do punktu końcowego ich przewozu, ze względu na to, że odległość od punktu początkowego do punktu końcowego danej linii komunikacyjnej określonej jednym zezwoleniem nie jest tożsama z trasą przewozów regularnych wykonywanych faktycznie przez kierowcę i pojazd wskutek połączenia kilku linii komunikacyjnych określonych w większej liczbie zezwoleń. Kryterium wyłączenia spod obowiązków regulacji Rozporządzenia Nr 561/2006 w oparciu o art. 3 lit. a) nie może być zatem przebieg każdej z osobna linii komunikacyjnej określonej w poszczególnych zezwoleniach udzielonych przedsiębiorcy, lecz faktyczny zasięg przebiegu trasy przewozów regularnych w sytuacji, gdy trasy na tych poszczególnych liniach komunikacyjnych ulegają połączeniu. Prawodawca stanowiąc o "trasie", a więc drodze określonej nie tylko w jednym zezwoleniu, ale wynikającej ze wszystkich zezwoleń, w oparciu które realizowany jest tożsamym pojazdem, przez tego samego kierowcę, przewóz regularny osób, zawęził zakres zwolnienia spod przepisów socjalnych, co odpowiada definicji przewozów regularnych zamieszczonej w przepisach wspólnotowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie wystąpiła. We wniesionej skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania jak i prawa materialnego. W pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że skoro w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy uznał, iż skarżąca wykonywała przewóz regulowany na podstawie dwóch zezwoleń i nie ma podstawy do nałożenia na stronę kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez zezwolenia, to nie mógł jednocześnie stwierdzić, że przedmiotowy przewóz był wykonywany na trasie K.-B., gdyż takie stanowisko jest wewnętrznie sprzeczne a ponadto organ nie wykazał, ażeby poddany kontroli pojazd nie był zgłoszony do obydwu zezwoleń wydanych stronie, a także że wykonywał przewóz niezgodnie z wymogami zawartymi w obu zezwoleniach. Ustosunkowując się do tego zarzutu w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszył regulacji z art. 141 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Uzasadnienie Sądu I instancji spełnia te ustawowe wymogi, co umożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie jego kontroli. Z zawartymi w tym uzasadnieniu twierdzeniami dotyczącymi dokonanej przez organ oceny materiału dowodowego, jak też interpretacją przepisów prawa materialnego nie można się zgodzić. Jednak odmienna niż dokonana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego zgromadzonego przez organy jak również nieprawidłowa interpretacja przepisów prawa materialnego, nie mogą skutkować uznaniem, że sporządzone uzasadnienie nie spełnia ustawowych wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji regulacji z art. 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wbrew twierdzeniom tego Sądu, organy nie naruszyły przepisów postępowania; w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stwierdzeniu Sądu I instancji wykonywanie przewozu regulowanego na podstawie dwóch zezwoleń, nie wyłącza stwierdzenia że przewóz był wykonywany na trasie K.-B., albowiem posiadanie obu zezwoleń na trasy K.-B. oraz B. –B., oraz sposób stworzenia rozkładu jazdy, możliwość wykupienia przez pasażera jednego biletu z K. do B., zamieszczenie w samochodzie tablicach informacyjnych, wskazuje że był wykonywany regularny przewóz osób na trasie K. – B. przez B., której długość wynosiła 56 km. Zatem przeprowadzone przez organy postępowanie ustaliło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne a dokonana przez nie ocena zebranego materiału dowodowego była prawidłowa. Zasadnym był również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust. 1 i art. 15 ust. 7 Rozporządzenia Nr 3821/85 oraz art. 3 lit. a Rozporządzenia Nr 561/2006, a także art. 4 pkt 7 i pkt 8, art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a, art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., zwaną dalej u.t.d.) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd, że pojęcie "trasy" użyte w przepisie art. 3 lit. a Rozporządzenia Nr 561/2006 oznacza "linię komunikacyjną" o jakiej mowa w przytoczonych przepisach u.t.d. Podzielić należy pogląd zaprezentowany w skardze kasacyjnej, że żaden przepis u.t.d. nie wyklucza możliwości realizacji przewozów kolejno na kilku liniach komunikacyjnych o ile przestrzegane są warunki określone w poszczególnych zezwoleniach, w tym ustalona trasa, przystanki i godziny przejazdu. Podstawowy błąd który został popełniony przez Sąd I instancji polegał na przyjęciu, że posiadanie obu zezwoleń na wykonywanie przewozu regulowanego, przy czym każda z tras na które skarżąca spółka posiadała zezwolenie nie przekraczała 50 km, wyłącza przyjęcie faktycznego wykonywania przewozu drogowego osób na trasie przekraczającej 50 km. Pojęcie linii komunikacyjnej definiowane w art. 4 pkt 8 u.t.d., służy do uzyskania zezwolenia. Powinno ono odpowiadać trasie faktycznego przewozu regulowanego. Jednak to przewoźnik występujący o zezwolenie ją określa, organ nie jest upoważniony do badania, gdyż byłoby to naruszeniem swobody prowadzenia działalności gospodarczej, w jakim celu trasę która ma być faktycznie wykonywana przez przewoźnika, przewoźnik dzieli celem uzyskania kilku (w naszym przypadku dwóch) a nie jednym zezwoleniem. Zwrócić też należy uwagę na to, że organ swoim działaniem nie może wyłączyć obowiązku zainstalowania urządzenia rejestrującego wynikającego z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Nr 3821/85. Obowiązek dotyczący zainstalowania urządzenia rejestrowego w przypadku wykonywania przewozu osób w ramach przewozów regulowanych, których trasa przekracza 50 km, nie jest także uzależniony od posiadania lub barku zezwolenia na wykonywanie takiego przewozu. W hipotezie normy prawnej stworzonej na podstawie wyżej wskazanej regulacji oraz art. 3a Rozporządzenia Nr 561/2006 wskazany jest jej adresat, którym jest dokonujący przewozu drogowego pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regulowanych, warunkiem dokonywania takiego przewozu na trasie przekraczającej 50 km jest posiadanie urządzenia rejestrującego. W hipotezie czy też dyspozycji tej normy prawnej nie ma elementu odnoszącego się do zezwolenia na wykonywanie przewozu drogowego osób w ramach przewozów regularnych. Pamiętać też należy że w art. 4 pkt 7 u.t.d. zdefiniowano przewóz regularny jako publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, ze zm.) zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe, ustawa ta reguluje przewóz osób i rzeczy, wykonywany odpłatnie na podstawie umowy, przez uprawnionych do tego przewoźników, z wyjątkiem transportu morskiego, lotniczego i konnego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, co nie jest sporne, że na podstawie umowy zawieranej w momencie wykupienia biletu, pasażer mógł odbyć przewóz na trasie K.-B., która przekraczała 50 km, przy czym wykonywanie tego przewozu na całej trasie K.-B. wykonywane było przez jednego kierowcę i jednym środkiem transportu. Te okoliczności wskazują, że zamiarem skarżącej było wykonywanie przewozów regulowanych nie na dwóch oddzielnych trasach, na których rozkłady jazdy były ze sobą zsynchronizowane, ale w rzeczywistości na jednej trasie przekraczającej 50 km, co oznacza, że w rozpatrywanej sprawie nie występuje wyłączenie Rozporządzenia Nr 3821/85 oraz Rozporządzenia Nr 561/2006. Przypomnieć należy, że istotą wydania tych regulacji nie było utrudnienie prowadzenia działalności gospodarczej przez przewoźników dokonujących przewozów regularnych osób ale poprawa warunków socjalnych kierowców, a także zwiększenie poprawy bezpieczeństwa drogowego (pkt 14, 17, 25 Preambuły Rozporządzenia Nr 561/2006). Biorąc pod uwagę, że okoliczności faktyczne sprawy, co do istotnych okoliczności nie były sporne, a przedstawiony przez Sąd I instancji stan faktyczny to umożliwił, Naczelny Sąd Administracyjny po stwierdzeniu naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego polegającego na dokonaniu błędnej wykładni art. 3 lit. a Rozporządzenia Nr 561/2006, na postawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił w zaskarżonej części dotyczącej punktu I i III, wyrok Sądu I instancji z dnia 5 stycznia 2011 r. oraz w tym zakresie oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. s. D. Skupień s. A. Kuba s. M. Zielińska