II SA/Wa 1263/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski Janusz Walawski Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi T. D. i A. J. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania T.D. i A.J., reprezentowanych przez pełnomocnika radcę prawnego A.R., utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] października 2009 r. wydaną przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...], zobowiązującą T.G., A.J. oraz J.J. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. oraz do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu bez tytułu prawnego, za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania, począwszy od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia tego lokalu. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Szef Wydziału Zakwaterowania MON w dniu [...] marca 1958 r. decyzją imiennego nakazu przydziału kwatery nr [...] przydzielił [...] C.M. z rodziną, tj. z żoną, dwójką dzieci i matką lokal mieszkalny nr [...] położony w W. przy ulicy [...] bl. [...] (obecnie [...]). Następnie w związku z przydziałem C.M. lokalu mieszkalnego w nowym miejscu pełnienia służby, tj. w G., Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...] W. w dniu [...] lutego 1982 r. decyzją nr [...] wezwał C.M. ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami, tj. K.M. - żona, T.M. – syn, pasierbicę – T.K. (obecnie D.) – oraz jej córkę A.K. (obecnie J.), do dobrowolnego zwolnienia ww. lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w razie niezwolnienia lokalu, w dniu [...] marca 1982 r. zostanie dokonane przymusowe usunięcie osób i ruchomości. Organ podał, że przymusowe usunięcie T.K. (D.) z córką A. nastąpi do lokalu w G. przy ulicy [...]. Od tej decyzji T.K. (D.) odwołała się do Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...], który decyzją z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...] uchylił ww. decyzję w części dotyczącej przekwaterowania T.K. (D.) do G. i postanowił przekwaterować ją z rodziną do zastępczego pomieszczenia mieszkalnego wskazanego przez szefostwo. Pismem z dnia 20 lutego 2002 r. Wicedyrektor Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w [...] wskazał T.D. zamienny lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy [...] w W., na którego przyjęcie zainteresowana nie wyraziła zgody. Następnie w dniu 5 marca 2002 r. T.D. i A.J. wniosły do Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...] pozew o ustalenie z powódkami stosunku najmu lokalu mieszkalnego przy ulicy [...] w W. Dyrektor Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w [...] wniósł do Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...] Cywilny pozew o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, w związku z niewyrażeniem zgody przez strony na przyjęcie zaproponowanego lokalu. Kolejnym pismem z dnia 6 stycznia 2004 r. organ zaproponował T.D. inny lokal mieszkalny przy ulicy [...] w W., na którego przyjęcie ww. również nie wyraziła zgody. W dniu 18 sierpnia 2004 r. pełnomocnik T.D. i A.J. - adwokat C.J. wniósł do Sądu Okręgowego w W. apelację od wyroku Sądu Rejonowego [...] [...] Wydział Cywilny z dnia [...] czerwca 2004 r., sygn. akt [...], oddalającego powództwo stron o ustalenie stosunku najmu lokalu mieszkalnego przy ulicy [...] w W. Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2004 r., sygn. akt [...] apelację oddalił. Wyrokiem zaś Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...] Cywilny z dnia [...] sierpnia 2005 r. Sąd umorzył postępowanie w sprawie z powództwa Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w [...], wskazując w jego uzasadnieniu, że zainteresowani nie należą do kręgu osób wskazanych w art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, a tylko w tym przypadku w świetle obecnie obowiązujących przepisów dopuszczalna jest droga sądowa. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] w dniu 18 czerwca 2007 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w trybie przepisu art. 37a powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Następnie decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] zobowiązał T.D., W.D., A.J. i .J.J. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. oraz do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich jak również zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 lipca 2004 r. do dnia zwolnienia lokalu. Od tej decyzji odwołała się T.D. oraz pozostałe strony do Prezesa WAM, który decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...], po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że W.D. w dniu [...] maja 2008 r. zmarł i decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. umorzył postępowanie administracyjne w stosunku do W.D., uznając je za bezprzedmiotowe. Następnie decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] zobowiązał T.D., A.J. i J.J. do opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ulicy [...] w W. oraz do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu bez tytułu prawnego, za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania, począwszy od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia lokalu. Od tej decyzji pełnomocnik stron radca prawny A.R. odwołał się wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 kpa przez to, że postępowanie, którego dotyczy zostało umorzone jako bezprzedmiotowe. Zarzucił jej ponadto naruszenie art. 7, art. 10 § 1 w związku z art. 77 kpa oraz art. 80 i art. 81 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zarzucił również naruszenie art. 37a powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP z powodu nierozważenia przez organ czy przepis ten może być stosowany w stosunku do stron postępowania. Wskazał ponadto, że w decyzji nie wskazano konkretnej kwoty opłaty za używanie lokalu ani nie podano sposobu jej wyliczenia. Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy wskazał, że nie budzi wątpliwości, iż przedmiotowy lokal zajmowany jest przez T.D., A.J. i J.J. bez tytułu prawnego. Organ przypomniał, że Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...] [...] w dniu [...] lutego 1982 r. decyzją nr [...] wezwał m.in. T.D. oraz A.J. do dobrowolnego zwolnienia ww. lokalu mieszkalnego. Na skutek wniesionego przez T.D. odwołania Szef Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...] decyzją nr [...] uchylił ww. decyzję w części dotyczącej przekwaterowania T.D. do G. i postanowił przekwaterować wymienioną z rodziną do zastępczego lokalu mieszkalnego, wskazanego przez właściwy organ, co nie oznacza, że z powyższych decyzji można wywodzić prawa T.D. do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Następnie powołując się na art. 37a powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP organ podał, że osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są zobowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia stosownych opłat. Wskazał również, że przepisem szczególnym w stosunku do art. 37a ust. 2 i art. 45 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP jest art. 45 ust. 3 powołanej ustawy, zgodnie z którym przymusowego wykwaterowania nie stosuje się do kobiety w ciąży, małoletniego, niepełnosprawnego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 ze zm.) lub ubezwłasnowolnionego oraz sprawującego nad taką osobą opiekę i wspólnie z nią zamieszkałego, obłożnie chorego – osobę, która dysponuje dokumentami urzędowymi lub zaświadczeniem lekarskim stwierdzającym stan zdrowia, w którym chory bez narażenia życia lub zdrowia nie może prowadzić normalnej egzystencji, a w szczególności nie jest zdolny do podjęcia żadnej pracy, wydanym nie wcześniej niż 1 miesiąc przed wykonywaniem przymusowego wykwaterowania, emeryta i rencisty spełniającego kryteria do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM występuje wobec takich osób z pozwem o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego, orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego, wezwanie do udziału w procesie gminy oraz określenie odszkodowania. Organ podał, że jak wynika z akt sprawy strony postępowania nie należą do kręgu osób wskazanych w art. 45 ust. 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, co powoduje, że organ zobowiązany jest wydać decyzję w oparciu o art. 37a ust. 1 i 2 powołanej ustawy. Wskazał też, że tryb postępowania określony powyższymi normami prawnymi nie jest trybem fakultatywnym, lecz obligatoryjnym, w sytuacji zaistnienia stanu faktycznego określonego w tych przepisach. Powoduje to, że organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji zobowiązującej strony do opróżnienia zajmowanego lokalu bez tytułu prawnego i uiszczenia należnych opłat oraz odszkodowania. W uzasadnieniu tej decyzji organ odniósł się również do zarzutu pełnomocnika stron odnośnie umorzenia postępowania i wskazał, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczy postępowania administracyjnego toczącego się wobec zmarłego W.D., co oznacza, że decyzja, o której mowa umorzyła postępowanie w sprawie zajmowania lokalu bez tytułu prawnego jedynie wobec jednej ze stron. Za bezzasadny organ uznał również zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa w związku z art. 77 oraz art. 80 i 81 kpa bowiem pismem z dnia 25 lutego 2009 r. pełnomocnik stron został poinformowany o ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji. Organ podał, że również w dalszym postępowaniu pełnomocnik stron był informowany o brzmieniu art. 10 § 1 kpa i wynikających z tego przepisu uprawnieniach. Organ poinformował również, że jednocześnie z decyzją stronom postępowania doręczone zostało pismo wskazujące wysokość miesięcznej opłaty za lokal, kwoty należnego odszkodowania za bezumowne zajmowanie lokalu mieszkalnego i wysokość opłat pośrednich związanych z używaniem lokalu mieszkalnego. Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi wniesionej w imieniu T.D. i A.J. przez pełnomocnika - radcę prawnego A.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz decyzji organu I instancji zarzucił im, że naruszają one w sposób rażący art. 156 § 1 pkt 3 kpa oraz przepisy na podstawie których je wydano. Wniósł również o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących podniósł, że w sprawie o opróżnienie zajmowanego lokalu zakończono już wcześniej postępowanie decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 1982 r., w której Kierownik GAM nr [...] [...] rozstrzygnął już sprawę zajmowanego lokalu i w tej części decyzja jest niewątpliwie ostateczna od dnia [...] czerwca 1982 r. Podał też, że decyzja ta była następnie korygowana wskutek wniesionego odwołania - w części dotyczącej lokalu mieszkalnego, do jakiego T.D. miała być przekwaterowana wraz z córką – przez ostateczną decyzję nr [...] Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...] z dnia [...] czerwca 1982 r. Oznacza to zatem, zdaniem pełnomocnika skarżących, że organ wydając obecnie decyzję nakazującą opróżnienie lokalu oraz zapłatę odszkodowania wydał ją w warunkach objętych dyspozycją art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Pełnomocnik skarżących wskazał ponadto, że organ w swojej decyzji z dnia [...] października 2009 r. ani w żadnej innej decyzji nie wskazał lokalu zamiennego, do którego winno nastąpić przekwaterowanie skarżących, zgodnie z wymienioną wcześniej ostateczną decyzją Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga T.D. i A.J. nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 2005 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), zgodnie z którym osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania (ust. 1). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań (ust. 2). Należy zwrócić uwagę na sformułowanie użyte w ust. 2 przytoczonego przepisu "wydaje decyzję", które oznacza, że organ zobowiązany jest do wydania decyzji, o ile zostanie spełniona przesłanka określona w ust. 1, jaką jest - zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. Przypomnieć należy, że przepis art. 37a powołanej ustawy jest konsekwencją zmian, które weszły w życie w dniu 1 lipca 2004 r., wprowadzonych ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.), która w art. 10 wprowadziła zapis, że przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 z późn. zm.) nie stosuje się do lokali będących w dyspozycji WAM. Tego rodzaju rozwiązanie prawne uzasadnia treść art. 37a ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i jest wyrazem swoistego sankcjonowania przez ustawodawcę przypadków zajmowania lokali, pozostających w dyspozycji organów Agencji, przez osoby, które nie legitymują się tytułem prawnym. Wprowadzając omawiany przepis, ustawodawca zdecydował się zatem na jednorazowe i łączne załatwienie kwestii bezprawnego zajmowania lokalu mieszkalnego, znajdującego się w zasobach Agencji, przyjmując wymóg spełnienia tylko jednej przesłanki. Tą przesłanką jest zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że skarżące nie posiadają tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Bezspornym jest bowiem, iż T.D. i jej córka A.J. nie posiadają tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. Tytuł ten posiadał bowiem wyłącznie C.M., jako żołnierz zawodowy, na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] marca 1958 r. Szefa Wydziału Zakwaterowania MON. Skarżąca i jej córka A.J. została w przydziale tym uwzględniona jedynie przy obliczaniu należnej C.M. powierzchni mieszkalnej lokalu, co nie stanowi o posiadaniu samoistnego prawa do tego lokalu. Następnie w związku z przydziałem C.M. lokalu mieszkalnego w nowym miejscu pełnienia służby, tj. w G., Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [... ][...] w dniu [...] lutego 1982 r. decyzją nr [...] wezwał C.M. ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami, tj. K.M. - żona, T.M. – syn, pasierbicę – T.K. (obecnie D.) – oraz jej córkę A.K. (obecnie J.), do dobrowolnego zwolnienia ww. lokalu mieszkalnego. Od tej decyzji T.K. (D.) odwołała się do Szefa Służby Zakwaterowania i Budownictwa Garnizonu [...], który decyzją z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...] uchylił ww. decyzję w części dotyczącej przekwaterowania T.K. (D.) do G. i postanowił przekwaterować ją z rodziną do zastępczego pomieszczenia mieszkalnego wskazanego przez szefostwo. Pismem z dnia 20 lutego 2002 r. Wicedyrektor Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w [...] wskazał T.D. zamienny lokal mieszkalny nr [...] przy ulicy [...] w W., na którego przyjęcie zainteresowana nie wyraziła zgody. Kolejnym pismem z dnia 6 stycznia 2004 r. organ zaproponował T.D. inny lokal mieszkalny przy ulicy [...] w W., na którego przyjęcie ww. również nie wyraziła zgody. Podkreślić należy, że uchylenie decyzji, w części dotyczącej skarżących w zakresie obowiązku wykwaterowania z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W., decyzją z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...] nie oznacza, że nabyły one tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Wskazać należy, że pomimo dwukrotnej propozycji ze strony organu skarżące nie przyjęły też lokalu zastępczego, co oznacza, że stan prawny do zajmowania powyższego lokalu nie został uregulowany na korzyść skarżących, co powoduje, że zamieszkują one w nim bez tytułu prawnego. Należy podkreślić, że samo zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu, a nawet ponoszenie kosztów jego utrzymania, nie czyni skarżących osobami posiadającymi prawo do tego lokalu. Z tego powodu organ był zobligowany treścią powyższego przepisu do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań. Jeśli zaś chodzi o zarzut pełnomocnika skarżących, dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 kpa to Sąd tego zarzutu nie podziela. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Pełnomocnik skarżących wskazując na naruszenie tego przepisu uznał, że organ wydając obecnie decyzję z dnia [...] października 2009 r. o obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. orzekł w sprawie, w której wydana już była decyzja ostateczna. Sąd nie podziela tego zarzutu bowiem decyzja Kierownika Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...] [...] z dnia [...] lutego 1982 r. nr [...], którą wezwał C.M. ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami do dobrowolnego zwolnienia ww. lokalu mieszkalnego została uchylona, decyzja z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...] w części dotyczącej przekwaterowania T.K. (D.) wraz z córką. Tak więc poza zaskarżoną obecnie decyzją oraz decyzją organu I instancji, w obrocie prawnym nie funkcjonuje decyzja nakazująca T.D. i A.J. opuszczenie wskazanego wyżej lokalu. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w skardze o konieczności zapewnienia skarżącym lokalu zastępczego to wskazać należy, że sprawa ta nie jest obecnie przedmiotem rozpoznawania przez Sąd, co nie oznacza, że skarżące nie mogą z takim roszczeniem wystąpić w stosunku do organu. Reasumując, skoro przedmiotowy lokal, pozostający w dacie wydania zaskarżonej decyzji w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, był zajmowany bez tytułu prawnego, to organ ten był zobligowany do wydania decyzji o jego opróżnieniu na podstawie art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji oraz do zobowiązania skarżących do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu bez tytułu prawnego, za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania, począwszy od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia tego lokalu. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził również, że organ w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, powołał art. 138 § 2 kpa nie zaś art. 138 § 1 kpa, jednakże zarówno z sentencji decyzji, jak i treści jej uzasadnienia, nie budzi wątpliwości, że jest to jedynie pomyłka pisarska, która nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.