I SA/Op 410/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Joanna Zamojska – Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi [...] "[...]" Sp. z o.o. w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 września 2008 r. nr SKO.I/40/825/2008/po w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych oddala skargę. Burmistrz Nysy decyzją z 21 lutego 2008 r., nr [...], określił A sp. z o.o. w N. zobowiązanie w podatku od środków transportowych na rok 2006 w wysokości 784 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, iż jak wynika z dowodu rejestracyjnego wydanego 10 sierpnia 2006 r. przez Starostę Nyskiego, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w N. jest właścicielem samochodu marki Star [...] o numerze rejestracyjnym [...], zarejestrowanego po raz pierwszy 11 marca 1998 r., oznaczonego jako samochód ciężarowy asenizacyjny, wyposażonego w dwie osie, którego dopuszczalną masę całkowitą ustalono na 12.000 kg. Wskazano także, że właściciel pojazdu nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych na rok 2006. Organ stwierdził, że pojazd asenizacyjny nie należy do kategorii pojazdów specjalnych lub pojazdów używanych do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, a organy podatkowe nie są uprawnione do samodzielnego dokonywania kwalifikacji pojazdów ze względu na ich przeznaczenie. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, żądając jej uchylenia i orzeczenia, że sporny pojazd podlega zwolnieniu od podatku od środków transportowych jako pojazd specjalny, względnie uchylenia decyzji Burmistrza Nysy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie strony Burmistrz Nysy dopuścił się naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że samochód nr rej. [...] nie podlega zwolnieniu od podatku od środków transportowych, a także - naruszenia art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie całości materiału dowodowego i oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi. Na wezwanie Kolegium, Spółka - w piśmie z 8 sierpnia 2008 r. - udzieliła informacji, że opodatkowany pojazd posiada zawieszenie mechaniczne resorowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 29 września 2008r., Nr SKO.I/40/825/2008/po, działając na podstawie art. 1 i art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wykazał na przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton. Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych, (art. 9 ust. 1 cyt. ustawy). Ponadto podniósł, iż zwolnione są od podatku od środków transportowych środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 12 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Na mocy art. 2 pkt 36 i pkt 37 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 76 ust. 1 pkt 3 Prawa o ruchu drogowym, Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. Nr 192, poz. 1878 ze zm.). Załącznik nr 4 do tego rozporządzenia wymienia rodzaje pojazdów, przeznaczenia pojazdów, przeznaczenia pojazdów specjalnych i przeznaczenia pojazdów używanych do określonych celów, przyjęte na potrzeby rejestracji pojazdów. Pojazd asenizacyjny został tam zaliczony do pojazdów specjalizowanych wymienionych w tabeli nr 2, podczas gdy pojazdy specjalne zostały wyszczególnione w tabeli nr 3. Rozporządzenie to wiąże organy dokonujące rejestracji pojazdów. Organ odwoławczy wskazał, że opodatkowany pojazd został zakupiony przez stronę 2 czerwca 2006 r., jako samochód ciężarowy już uprzednio zarejestrowany. Obowiązek podatkowy powstał więc 1 lipca 2006 r. Pojazd został następnie przekształcony w wóz asenizacyjny i z takim przeznaczeniem zarejestrowany przez Starostę Nyskiego. Samochód posiada dwie osie, zawieszenie inne niż pneumatyczne, a jego dopuszczalna masa całkowita wynosi 12 ton. Stawka podatku od środków transportowych wynika z załącznika nr 1 do uchwały nr XLVIII/790/06 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 13 lutego 2006 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych (Dz.Urz.Woj.Op. z 2006 r. Nr 25, poz. 885) i wynosi 1.568 zł. Stawka ta mieści się w limitach wynikających z art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zobowiązanie A sp. z o.o. w N. w podatku od środków transportowych na rok 2006 wynosi więc 1.568 zł x 6/12 = 784 zł. Nadmieniono, że Starosta Nyski, jako organ właściwy w sprawie rejestracji pojazdu, uznał - na podstawie dokumentów przedłożonych przez właściciela samochodu - że rejestracji podlega samochód ciężarowy asenizacyjny. Zatem uprawniony do tego organ dokonał kwalifikacji pojazdu, ze względu na przepisy regulujące ruch drogowy. W sytuacji, gdy w ocenie właściciela, pojazd posiada cechy konstrukcyjne lub przeznaczenie inne niż podane w dowodzie rejestracyjnym, organem władnym rozstrzygnąć sprawę jest organ właściwy w sprawie rejestracji pojazdu. Organy podatkowe nie są właściwe w sprawach ruchu drogowego, nie są też uprawnione do kwestionowania prawidłowości rejestracji pojazdu. Organy podatkowe, ze względu na brak właściwości rzeczowej w tym zakresie, nie są uprawnione do samodzielnego badania cech konstrukcyjnych pojazdu i ustalania jego przeznaczenia, wbrew treści dowodu rejestracyjnego. Decydujące znaczenie posiada w tej mierze rozstrzygnięcie w sprawie rejestracji samochodu. Wydana przez starostę decyzja o rejestracji pojazdu wiąże również organy podatkowe. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż różne rodzaje pojazdów specjalnych zostały wyszczególnione w tabeli nr 3 załącznika nr 4 do ww. rozporządzenia, pojazd asenizacyjny nie został tam wymieniony. Katalog ten nie jest zamknięty, jednak zaliczeniu do pojazdów specjalnych innych podlega pojazd, który na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub zaświadczenia z badania technicznego zakwalifikowano do danego przeznaczenia nieokreślonego w zasadniczym podziale, wymaga to więc przedstawienia organowi rejestrującemu pojazd odpowiednich dokumentów. W toku postępowania podatkowego strona nie powołała się na fakt istnienia takich dowodów przedstawionych uprzednio Staroście Nyskiemu, lecz domagała się powołania biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej. W ocenie Kolegium, powołanie biegłego w niniejszej sprawie jest zbędne, a zebrane dokumenty wystarczają do ustalenia podatnika, przedmiotu i podstawy opodatkowania, właściwej stawki podatku od środków transportowych oraz okresu trwania obowiązku podatkowego. Strona żądała w istocie zanegowania przez organ podatkowy ustaleń Starosty Nyskiego dotyczących przeznaczenia opodatkowanego pojazdu. Skoro Starosta nie uznał samochodu za pojazd specjalny, tym bardziej nie może tego uczynić we własnym zakresie organ podatkowy. Dodano, iż z akt sprawy nie wynika również, by opodatkowany Star [...] był pojazdem używanym do celów specjalnych lub zapasem mobilizacyjnym. Brak jest więc podstaw do stosowania zwolnienia od podatku ustanowionego w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na powyższą decyzję wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji. Decyzji zarzucono naruszenie: - art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 2008 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że samochód ciężarowy marki Star 1142 o nr rej. ONY 87WY, będący własnością strony nie korzysta ze zwolnienia od podatku od środków transportu - art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie zebranie w sprawie całości materiału dowodowego oraz oddalenie zawnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej, co doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, polegających na uznaniu, iż samochód ciężarowy marki Star 1142 nie jest pojazdem specjalnym, co miało zasadniczy wpływ na treść wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż ustawa Prawo o ruchu drogowym, do której odsyła przepis art. 12 ust. 1 pkt.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie zawiera katalogu samochodów zaliczanych do pojazdów specjalnych, ani też nie odsyła w tym zakresie do innych przepisów, które szczegółowo miałyby określać, jakie konkretnie typy pojazdów stanowią pojazdy specjalne w rozumieniu cytowanej definicji. Oznacza to, zdaniem skarżącej Spółki, iż definicja pojazdu specjalnego ma charakter opisowy oraz że brak jest jakiegoś katalogu enumeratywnie wyliczającego tego typu pojazdy. Należy więc wnioskować, iż charakter danego pojazdu, w świetle przepisu art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, winien byź oceniany dla potrzeb konkretnego przypadku, celem ustalenia, czy spełnia on wymogi określone w przywołanej definicji ustawowej. Skarżąca zakwestionowała stanowisko organu II instancji, iż wskazane w zaskarżonej decyzji rozporządzenie wiąże organy podatkowe w zakresie, w jakim nakładają one na obywateli obowiązki podatkowe. Organ II instancji bezpodstawnie przyjął, że skoro pojazd asenizacyjny nie został wyszczególniony we wskazanej klasyfikacji jako pojazd specjalny, to nie korzysta on ze zwolnienia od podatku od środków transportu. Zdaniem Spółki, nie może budzić wątpliwości, iż sporny pojazd, będąc pojazdem ciężarowym, asenizacyjnym, spełnia cechy pojazdu specjalnego w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt. 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż ze względu na pełnienie specjalnej funkcji ma specjalnie dostosowane nadwozie, posiada specjalne wyposażenie i jest przeznaczony do przewożenia towarów. Przyczynę takiego stanu rzeczy należy upatrywać w niedostosowaniu przez ustawodawcę zapisów zawartych we wskazanym rozporządzeniu do zmienionych przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury wydane zostało w 2003 r., kiedy to obowiązywała ustawa Prawo o ruchu drogowym uznająca za pojazd specjalny pojazd samochodowy lub przyczepę konstrukcyjnie nie przeznaczoną do przewozu osób lub ładunków. W świetle tej definicji wszelkiego rodzaju cysterny, pojemniki i wozy asenizacyjne nie mogły być uznane za pojazdy specjalne, ponieważ służyły do przewozu ładunków i tym samym nie korzystały ze zwolnienia od podatku od środków transportu. W dniu 1 maja 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 92, poz. 884), która zmieniła definicję pojazdu specjalnego, przyjmując, iż w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Zmiana ta nie pociągnęła natomiast za sobą zmiany zapisów zawartych we wskazanym rozporządzeniu. W ocenie skarżącej nie oznacza to jednak, iż pojazd, który odpowiada cechom pojazdu specjalnego, stosownie do definicji ustawowej, tylko dlatego, iż nie posiada stosownego wpisu w dowodzie rejestracyjnym, nie korzysta ze zwolnienia od podatku od środków transportu. Wskazano, iż strona zawnioskowała o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej, celem wykazania, iż sporny samochód posiada cechy pozwalające uznać go za pojazd specjalny. Organ II instancji uznał jednak za zbędne przeprowadzenie w sprawie powyższego dowodu, podnosząc, iż nie jest uprawniony do kwestionowania prawidłowości rejestracji pojazdu oraz do samodzielnego badania cech konstrukcyjnych pojazdu i ustalania jego przeznaczenia wbrew treści dowodu rejestracyjnego. W ocenie podatnika, z powyższą opinią nie sposób się zgodzić. Jeżeli organ podatkowy miał wątpliwość, czy sporny samochód posiada cechy pojazdu specjalnego, powinien był przeprowadzić w tym zakresie stosowne postępowanie dowodowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej – p.p.s.a.. Istota sporu sprowadzała się do wyjaśnienia kwestii spornej między organem podatkowym, a skarżącą, czy samochód, który był w posiadaniu skarżącej Spółki jest samochodem ciężarowym czy też samochodem specjalnym, a także czy organ podatkowy jest uprawniony do badania tej w kwestii i w konsekwencji uznania, iż samochód ów jest samochodem specjalnym, co skutkuje brakiem obowiązku uiszczenia podatku od środków transportowych. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując, iż zgodnie z art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton. Natomiast, na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, zwolnione są od podatku od środków transportowych środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 2 pkt 36 i pkt 37 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Z nowej definicji pojazdu specjalnego wynika, że istotnym elementem tego typu pojazdu jest jego przeznaczenie. Będą to takie pojazdy, w których ze względu na to, że przeznaczone są do wykonywania specjalnej funkcji, konieczne staje się dostosowanie nadwozia lub posiadanie specjalnego wyposażenia. Pojazdami specjalnymi mogą być zarówno pojazdy samochodowe (samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe i balastowe, autobusy), jak i przyczepy. Do pojazdów specjalnych należy zatem zaliczyć pojazdy konstrukcyjnie przystosowane do wykonywania czynności na drodze lub zimowego utrzymania dróg (polewaczki, piaskarki, pługi odśnieżne), stanowiące ruchome urządzenia (dźwigi, żurawie, agregaty prądotwórcze, koparki, koparko-spycharki, ładowarki) lub służące do prowadzenia określonej działalności (kina ruchome, ambulanse radiologiczne, laboratoria techniczne, warsztaty naprawcze). Nie są pojazdami specjalnymi pojazdy samochodowe przeznaczone do przewozu określonego rodzaju ładunków, np. cementu (cementowozy), benzyny (cysterny), śmieci (śmieciarki) czy nieczystości (pojazdy asenizacyjne). Celem wskazanych pojazdów jest przewóz określonych ładunków (cementu, paliwa, śmieci), dlatego też nie można przyjąć, iż przeznaczone są do wykonywania specjalnej funkcji. Ich funkcją jest transport ściśle określonych towarów. W związku z powyższym wszelkie zmiany konstrukcyjne takich pojazdów nie mają wpływu na uznanie ich za pojazdy specjalne. Tym samym pojazdy tego rodzaju nie korzystają ze zwolnienia w podatku od środków transportowych (zob. Dudar Grzegorz, Etel Leonard, Presnarowicz Sławomir, Podatki i opłaty samorządowe. Komentarz, Wolters Kiuwer Polska Sp. Zo.o., 2008, Komentarz do art. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, s. 386-387). W ocenie Sądu, powołanie w zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. Nr 192, poz. 1878 ze zm.), gdzie w Załączniku nr 4 do tego rozporządzenia pojazd asenizacyjny został zaliczony do pojazdów specjalizowanych wymienionych w tabeli nr 2, podczas gdy pojazdy specjalne zostały wyszczególnione w tabeli nr 3, nie stanowiło postawy prawnej przyjętego rozstrzygnięcia, a miało jedynie uzupełnić zasadniczą argumentację organu. Zdaniem Sądu, podstawą do ustalenia obowiązku podatkowego jest ustalenie na podstawie dokumentu urzędowego, jakim jest dowód rejestracyjny, rodzaju pojazdu i stwierdzenie na tej podstawie, czy posiadacz tego pojazdu jest obowiązany do uiszczenia podatku od środków transportowych. Postępowanie podatkowe nie odnosi się do ustalenia rodzaju pojazdu dla celów rejestracji pojazdu (czy jest to samochód ciężarowy, czy też jest to pojazd specjalny), ale do ustalenia, czy skarżący jest obowiązany do uiszczenia podatku od środków transportowych. Kwestię ustalenia, jakiego rodzaju jest dany środek transportowy, jakie jest jego przeznaczenie i funkcja, rozstrzyga organ rejestrujący pojazdy. Natomiast, jeżeli podatnik kwestionuje zapisy dotyczące danych środka transportowego wynikające z dowodu rejestracyjnego, powinien dążyć do wszczęcia postępowania zmierzającego do uchylenia lub stwierdzenia nieważności tej decyzji administracyjnej w trybie przewidzianym w odpowiednich przepisach prawa. Skoro organ podatkowy nie miał wątpliwości, co do kwalifikacji spornego pojazdu określonej w dowodzie rejestracyjnym, nie miał obowiązku przeprowadzania dowodu z opinii biegłego. Stąd, zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Jednocześnie, podnieść należy, iż art. 134 § 1 p.p.s.a. statuuje zasadę niezwiązania wojewódzkiego sądu administracyjnego granicami skargi (zasadę oficjalności). Sąd ograniczony jest jedynie granicami sprawy i zakazem orzekania na niekorzyść strony skarżącej (poza przypadkiem naruszenia prawa skutkującego nieważnością postępowania- art. 134 § 2 p.p.s.a.). Ma on zatem w każdym przypadku obowiązek dokonania wszechstronnej oceny legalności zaskarżonego aktu lub czynności (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt I FSK 916/06, opubl. w Lex pod nr 385467). Zatem Sąd, nie będąc związany zarzutami skargi, stwierdził naruszenie art. 20 a powołanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, zastosowana stawka podatku od środków transportowych na rok 2006 wynika z załącznika nr 1 do uchwały nr XLVIII/790/06 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 13 lutego 2006 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych (Dz.Urz.Woj.Op. z 2006 r. Nr 25, poz. 885) i wynosi 1.568 zł. Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 20a ust. 1 cytowanej ustawy, w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, w art. 10 ust. 1, w art. 14 pkt 1 oraz w art. 19 pkt 1, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, zgodnie z którym w przypadku nieuchwalenia stawek podatku od środków transportowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, 4 lub 6, jeśli stawki minimalne dla poszczególnych rodzajów pojazdów są wyższe od stawek uchwalonych na rok poprzedzający rok podatkowy - stosuje się odpowiednie stawki wynikające z załączników nr 1-3 do ustawy. Chociaż przepis ten budzi problemy interpretacyjne, w ocenie Sądu, dotyczy przypadku niepodjęcia uchwały na dany rok do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Rada Gminy podjęła stosowną uchwałę w dniu 13 lutego 2006 r. Zatem w przedmiotowej sprawie, zgodnie z ust. 2 art. 20 a winny być zastosowane stawki uchwalone na rok poprzedzający rok podatkowy (gdyż stawki minimalne dla poszczególnych rodzajów pojazdów były niższe od stawek uchwalonych na rok poprzedzający rok podatkowy). Jednakże Sąd, związany zakazem orzekania na niekorzyść strony, pomimo naruszenia przez ograny przepisu art. 20 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie mógł uchylić zaskarżonej decyzji, gdyż jak wynika z załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Nysie Nr XXX/517/04 z dnia 6 grudnia 2004 r. w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych, stawka, która winna być zastosowana, byłaby wyższa od wskazanej przez organy podatkowe i wynosiłaby 1650 zł. Mając zatem na uwadze powoływany art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie sposób kwestionować rozstrzygnięcia organów podatkowych. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.