II SAB/Wr 73/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 listopada 2010 r. (data nadania) K. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. polegającą na nierozpatrzeniu w terminie odwołania D. Służby Dróg i Kolei we W. od decyzji Starosty K. z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pojęcie "wyczerpania środków zaskarżenia" definiuje § 2 ww. artykułu, stanowiąc, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu wykładnia językowa art. 52 § 4 powołanej ustawy procesowej nie jest wystarczająca do odczytania rzeczywistych intencji ustawodawcy. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że nie odnosi się on jedynie do aktów (w znaczeniu pozytywnym, a więc wydawanych przez uprawnione organy), ale również do bezczynności – jako aktu zaniechania podjęcia działań nakazanych prawem. W przypadku bezczynności ministra czy samorządowego kolegium odwoławczego nie ma zastosowania art. 37 k.p.a., ponieważ w stosunku do tych organów nie ma organu wyższego stopnia. Stosując zatem zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwo postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego przed wniesieniem skargi należy wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie (vide postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 934/10). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej stwierdzić należy, że złożenie przez skarżącego skargi nie było poprzedzone wezwaniem Wojewody D. do usunięcia naruszenia prawa. Za takie wezwanie nie może zostać potraktowane sporządzone już po wniesieniu skargi do sądu pismo z dnia 22 listopada 2010 r. (data nadania), w którym skarżący w odpowiedzi na wystosowane przez Wojewodę D. przy piśmie z dnia 27 października 2010 r. zawiadomienie o nowym terminie rozpatrzenia odwołania, wniósł o niezwłoczne załatwienie sprawy oraz o dołączenie powyższego pisma do wniesionej już skargi. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.