III SA/Lu 402/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski,, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca),, Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek,, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2010 r., nr[...] w przedmiocie odmowy zmiany w ewidencji gruntów oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 20 ust. 1 , art. 22, art. 7d pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r Prawo geodezyjne i kartograficzne, Starosta L. odmówił zmiany dotychczasowej gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla działek nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 0,2028 ha, położonych w obrębie ewidencyjnym [...] – D. K. gm. J., należących do A. M. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na protokół oględzin przeprowadzonych na gruncie w dniu 12 kwietnia 2010 r. w obecności właścicielki działek oraz pracowników Starostwa Powiatowego. W toku oględzin ustalono, że przedmiotowe działki znajdują się w enklawie leśnej. Kompleks leśny stanowi drzewostan jako główny dębowy w wieku 60-80 lat z podszytem osikowym i leszczynowym. Właścicielka wniosła zastrzeżenia do protokołu stwierdzając, że na całym kompleksie znajdują się krzaki oraz pojedyncze dęby. Ponadto w uzasadnieniu decyzji Starosta powołał się na ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J., zatwierdzonego uchwałą Gminy J. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., z którego wynika że przedmiotowe działki znajdują się w terenach zieleni leśnej. Po rozpoznaniu odwołania pełnomocnika A. M. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzje Starosty L. z [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugoinstancyjny odwołał się do normatywnej definicji lasu, zawartej w art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. nr 45, poz. 435 z późn. zm.). W świetle tego przepisu lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony. W ocenie organu z protokołu oględzin na gruncie wynika, że przedmiotowe działki znajdują się w enklawie leśnej. Ponadto ustalono, że kompleks leśny stanowi drzewostan jako główny dębowy w wieku 60-80 lat z podszytem osikowym i leszczynowym. Przedmiotowe działki nie zostały objęte opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J., niemniej jednak znajdują się w terenach zieleni leśnej, na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy J., zatwierdzonego uchwałą Gminy J. z dnia 28 kwietnia 2008 r. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kluczowymi kryteriami określenia użytku gruntowego jest stan na gruncie oraz zapis w ewidencji gruntów i budynków. Z operatu technicznego założenia ewidencji gruntów i budynków wsi D. K. z 1964 r. wynika, że działka nr [...] (z której powstały sporne działki) została zakwalifikowana w całości jako LsI. Z uwagi na to, że przedmiotowe działki zlokalizowane są w środkowej części kompleksu leśnego, fakt niemożności ustalenia granic działek podczas oględzin na gruncie jest dla sprawy mało istotny. W przypadku położenia działek na skraju kompleksu leśnego istotnym byłoby dokładne określenie ich granic. W ocenie organu twierdzenie wnioskodawczyni, jakoby na przedmiotowych działkach znajdowały się jedynie krzaki i pojedyncze dęby nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Twierdzeniu temu zaprzecza stwierdzony podczas oględzin stan na gruncie. Ponadto ze zdjęć lotniczych przedmiotowego obszaru, udostępnionych na stronie internetowej www.geoportal.gov.pl wnika, że przedmiotowe działki znajdują się w zwartym kompleksie leśnym. Organ nie podzielił argumentów odwołującej się, jakoby w sprawie konieczne było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w przedmiocie ustalenia, czy działki rzeczywiście spełniają przesłanki określone w ustawowej definicji lasu. W ocenie organu podczas oględzin na gruncie w dniu 12 kwietnia 2010 r. obecni byli pracownicy Starostwa Powiatowego w L. posiadający wiedzę fachową w tym zakresie. Ocena stanu faktycznego na gruncie nie wymaga wiadomości specjalnych, zatem zarzut braku opinii biegłego z zakresu leśnictwa w zakresie ustalenia stanu faktycznego na gruncie jest niezasadny. Organ odwoławczy podkreślił także, że przedmiotowy las znajduje się w bezpośredniej otulinie miasta L., co jeszcze bardziej podnosi jego wartość przyrodniczą dla otoczenia. Ze względu na położenie las spełnia określone ustawowe przesłanki pojęcia lasu szczególnie chronionego, przez co przedmiotowy kompleks leśny jest szczególnie cenny. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję z [...] lipca 2010 r. pełnomocnik A. M. podniósł zarzuty naruszenia szeregu wyszczególnionych przepisów postępowania poprzez ustalenie podstawy faktycznej decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, co skutkowało niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy i doprowadziło do arbitralności decyzji. W skardze podniesiono także zarzut naruszenia przepisów statuujących zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do dowodu ze zdjęć lotniczych spornych działek gruntu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w czasie oględzin, na które powołują się organy nie opisano żadnego terenu pokrytego roślinnością leśną, ani nie wskazano granic tego obszaru. Skarżąca zaprzeczała istnieniu zwartego drzewostanu leśnego na swojej nieruchomości, stwierdzając do protokołu oględzin, że na spornym obszarze występują tylko krzaki i pojedyncze dęby. Wobec kwestionowania przez skarżącą ustaleń przyjętych w protokole oględzin obowiązkiem organu było powołanie biegłego z zakresu leśnictwa, celem wyczerpującego ustalenia, czy przedmiotowe działki rzeczywiście spełniają wymogi normatywnej definicji lasu. Uchybienia organu w tym względzie stanowiły naruszenia zasady prawdy obiektywnej, swobodnej oceny dowodów, a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Tylko opinia biegłego pozwoliłaby na weryfikację prawidłowości wniosków wyciągniętych przez pracowników organów rozstrzygających sprawę. W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju ,sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu. zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego. W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 30.08.2002 r. , Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą !prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą ,przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, aczkolwiek jej uzasadnienie nie wyjaśnia wszystkich kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia. Niemniej jednak, wadliwość powyższa nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia wydanego zarówno przez organ I instancji, jak również organ odwoławczy. Przede wszystkim należy zważyć, że A. M. złożyła wniosek o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów w stosunku do działek oznaczonych nr [...] i nr [...] położonych w D. gm. J., przez zmianę użytku leśnego na użytek rolny. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu pierwszoinstancyjnego jest art. 20 i 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne osoby zgłaszające zmiany danych objętych ewidencją gruntów obowiązane są dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian. Dokonanie zmian w operacie możliwe jest poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. W art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych. Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stan prawny ustalony w innym trybie lub przez inne organy. Źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji (i zmian do niej wprowadzanych) są m.in. materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne (§ 35 pkt 1,4,5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz.U z 2001 r. Nr 31. poz.454) ). To na ich podstawie, w tym na podstawie dokumentów złożonych w trybie art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne prowadzone jest m.in. postępowanie w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto zgodnie z art.20 ust. 3a ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Oznacza to, że zastosowanie ma nie tylko ustawa o lasach (Dz.U. 2000 r. Nr 56, poz. 679), ale i inne akty prawne zawierające regulacje dotyczące lasów o czym w dalszej części uzasadnienia. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 i art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, operat ewidencyjny powinien być systematycznie aktualizowany, a zawarte w nim informacje dotyczące sposobu użytkowania gruntów powinny być wykazywane zgodnie ze stanem faktycznym. Zmiana użytków gruntowych na działce może nastąpić na skutek innego niż dotychczasowy sposobu zagospodarowania działki, np. zalesienia, rekultywacji gruntów, trwałego wyłączenia całej lub części działki z produkcji rolniczej lub leśnej, a także innych czynności dokonywanych na działce. W takiej sytuacji mamy do czynienia z nieaktualnym stanem wykazywanym w ewidencji gruntów i budynków w zakresie użytków gruntowych. Zmiana stanu faktycznego na gruncie stanowi podstawę do wprowadzenia odpowiedniej zmiany w tej ewidencji z urzędu lub na wniosek strony. Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa załącznik nr 6 do rozporządzenia w spawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z punktem 2.1 tego załącznika, zatytułowanego "Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych:, do lasów zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Z przytoczonych wyżej regulacji wynika, że zarówno zaliczenie gruntów do gruntów leśnych, jak i wszystkie pozostałe czynności dokonywane przez organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków, w odniesieniu do lasów winny uwzględniać aktualny stan prawny wynikający z regulacji dotyczących lasów. Jeżeli chodzi o ocenę zasadności wniosku skarżącej wszczynającego postępowanie w kontekście aktualnego stanu prawnego, to wskazać należy, że stan ten wynika z art. 3 (cytowanego przez organ obu instancji) i art. 13 ust. 3 pkt 2 ustawy o lasach. Zgodnie z jej art. 3 pkt 1: Lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a/ przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; Zgodnie natomiast z treścią art. 13 ust. 2 i ust. 3 pkt. 2 ustawy zmiana lasu na użytek rolny jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów. W stosunku do lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa decyzję wydaje starosta na wniosek właściciela lasu. Regulacja art. 3 pkt 1 wskazuje, iż chodzi o powierzchnię zwartą, natomiast nie ma oczywiście znaczenia, czy powierzchnia ta, odpowiadająca ustawowej definicji lasu, objęta jest granicami jednej, czy też więcej niż jednej działki ewidencyjnej. W kontrolowanej sprawie ma to znaczenie o tyle, że działki [...] i [...] powstały w wyniku podziału działki nr [...], która jak wynika z operatu technicznego założenia ewidencji gruntów i budynków wsi D. K. z 1964 r. została zakwalifikowana w całości jako Ls I. Ponadto jak wynika ze stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy J., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. powyższe działki znajdują się w terenach zieleni leśnej. Zasadnie więc Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego powołując się na powyższe stwierdził, iż w obecnym stanie faktycznym i prawnym brak podstaw do zmiany w użytku leśnym na rolnym w prowadzonej ewidencji. Zdaniem Sądu, w obecnym stanie prawnym i faktycznym decyzję organów obu instancji, są prawidłowe, gdyż skarżąca nie przedstawiła decyzji zezwalającej na zmianę użytku leśnego na użytek rolny, o której mowa w art.13 ust. 2 i 3 ustawy o lasach. Decyzja taka może być wydana wyłącznie na wniosek właściciela lasu, zatem w stosunku do działek [...] i [...] tylko na umotywowany wniosek skarżącej i tylko taka decyzja stanowi podstawę do dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Oczywiście po uprzednim przeprowadzeniu gleboznawczej klasyfikacji gruntów, celem ustaleniu typu i klasy gruntu. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. III SA/Kr 651/08 (pub. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych)" Jak długo użytek gruntowy ma charakter lasu w rozumieniu ustawy o lach tak długo może wyłącznie podlegać klasyfikacji jako grunt pod lasami". Odnosząc się do zarzutów skargi odnośnie sposobu wykorzystania tych działek gruntu to stwierdzić należy, że ani rodzaj roślinności, ani aktualny sposób gospodarowania na działce nie może stanowić podstawy do zmiany kategorii użytku leśnego na użytek rolny, ponieważ zgodnie z regulacją wynikającą z art. 3 ustawy o lasach, lasem jest również grunt przejściowo pozbawiony roślinności leśnej. Zwrócić też należy uwagę na przepis art. 11 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2004 r. Nr 121, poz. 1266), zgodnie z którym dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w formie decyzji orzeka o wyłączeniu z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nieleśne i nierolnicze oraz określając obowiązki związane z wyłączeniem. Nie mogą również stanowić podstawy uwzględnienia skargi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 84 k.p.a. poprzez nie powołanie biegłego z zakresu leśnictwa celem wyjaśnienia czy przedmiotowe działki rzeczywiście spełniają wymogi zawarte w art. 3 ustawy o lasach. Zarzut ten jest chybiony, gdyż w postępowaniu o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków, aktualizacji dokonuje się na podstawie dokumentów wymienionych w § 45 w związku z § 35 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.). Również postępowanie, w którym następuje ustalenie klas gleboznawczych poszczególnych użytków i oznaczenie ich konturów nie odbywa się z udziałem biegłego ale według przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz. U. nr 19, poz. 97 z późn. zm.). Podstawą obowiązywania tych przepisów stanowi przepis art. 59 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym do czasu wydania przepisów wykonawczych przewidzianych w ustawie pozostają w mocy dotychczasowe, jeżeli nie są z nią sprzeczne. W myśl § 1 ust. rozporządzenia w sprawie klasyfikacji gruntów – dalej rozporządzenie w sprawie klasyfikacji - gleboznawczą klasyfikacją obejmuje się grunty rolne oraz grunty pod lasami, a także pod wodozbiorami (wodami zamkniętymi) o powierzchni do 10 ha. Klasyfikację przeprowadza się w sposób jednolity dla całego kraju na zasadach określonych w rozporządzeniu i na podstawie tabeli klas gruntów, stanowiące załącznik do rozporządzenia § 1 ust. 2. Przepisy stosuje się do wszystkich gruntów wymienionych w art. 1 niezależnie od tego w czyim są władaniu. Stanowiąca załącznik tabela klas gruntów w szczególności określa rodzaje gruntów pod lasami. Przepisy rozporządzenia zawierają regulacje dotyczące także postępowania przed organem prowadzącym gleboznawczą klasyfikację gruntów, którym w obecnym stanie prawnym jest - jak wyżej wskazano - Starosta. Z przepisów § 3 ust. 2 i 3 oraz § 4 ust. 4-7 wynika, iż organ obowiązany jest w trybie przewidzianym tymi przepisami o zamierzonym przeprowadzeniu klasyfikacji gruntów zawiadomić użytkowników gruntów, oraz jednostki organizacyjne sprawujące zarząd gruntów. Podmioty te jeśli wezmą udział w klasyfikacji podpisują protokół z dokonanych czynności (§ 6 ust. 1). Wyniki klasyfikacji winny być wniesione na mapę i do rejestru klasyfikacyjnego, a protokół, mapa i rejestr klasyfikacyjny podlegają wyłożeniu jako projekt klasyfikacji gruntów, podlegający zastrzeżeniom (§ 6 ust. 1 zd. II ust. 2). Przepis § 7 nakłada obowiązek kontroli na gruncie projektu klasyfikacji przez upoważnionego inspektora. Czynności te poprzedzają wydanie przez Starostę decyzji o ustaleniu klasyfikacji gruntów (§ 8 ust. 1), od której służy odwołanie w trybie przepisów kpa (§ 8 ust.2). Zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji do obowiązków klasyfikatora należy określenie typów i klas gleby oraz ustalenie na gruncie konturów poszczególnych typów i klas gleby wraz ze sporządzeniem stosownej dokumentacji. W postępowaniu zatem, którego przedmiotem jest gleboznawcza klasyfikacja gruntów następuje ustalenie, które grunty tej klasyfikacji podlegają (grunty rolne czy grunty pod lasami, czy pod wodozbiorami), a następnie ustalenie w odniesieniu do gruntów podlegających klasyfikacji ustalenie typów gleby, jej klas i konturów. W myśl przepisu § 9 rozporządzenia w sprawie klasyfikacji, prawomocne "orzeczenie" przez które w obecnym stanie prawnym rozumieć należy decyzję starosty - stanowi podstawę wniesienia wyników klasyfikacji do ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższych regulacji, prowadzone przez starostę postępowanie w przedmiocie ustalenia klasyfikacji gruntów jest postępowaniem odrębnym od prowadzonego przez ten sam organ postępowania, którego przedmiotem jest wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów. Ostateczna bowiem decyzja w sprawie klasyfikacji gruntów, stanowi dopiero podstawę do wprowadzenia wynikających z niej zmian w zakresie klasyfikacji gruntów do ewidencji gruntów. W decyzji pierwszoinstancyjnej Starosta wymienił powyższe rozporządzenie, jednak powyżej przedstawiony tok postępowania nie miał miejsca w niniejszej sprawie. Przywołanie rozporządzenia w sprawie kwalifikacji gruntów było błędem organu pierwszoinstancyjnego, który nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia. Kluczowe znaczenie bowiem dla rozstrzygnięcia sprawy miała, treść art. 13 ust. 2 i 3 pkt 2 w związku z art. 3 ustawy o lasach, która stanowi szczególną regulację, jeśli chodzi o ujawnienie w ewidencji zmian dotyczących gruntów leśnych. Zgodnie więc z obowiązującą organy prowadzące ewidencję zasadą aktualności, rozstrzygnięcie polegające na odmowie zmiany użytku leśnego na rolny w sytuacji, kiedy w dacie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie brak decyzji starosty zezwalającej na taką zmianę uznać należy za prawidłowe i nie naruszające prawa. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych przepisów stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzuty skargi musiały zostać uznane za bezskuteczne. Z tych też względów i z uwagi na teść art.151 ustawy p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.