IV SA/Wa 1940/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. w G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji przedsięwzięcia [...] 1. stwierdza, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącej P. S.A. w G. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 23, art. 24 i art. 25 oraz art. 26 – 33 i art. 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 21 września 2007 r. ze zm. zwaną dalej ustawą o EURO 2012) oraz art. 104 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Gminy Miasta G. reprezentowanej przez B. Sp. z o.o. z siedzibą w G. z dnia [...] lutego 2010 r.: 1. ustalił lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 pn. "Przebudowa Ulicy Z. na odcinku od projektowanej ulicy S. do skrzyżowania z ulicą M., na działkach i częściach działek: - obręb [...] w G. dz. nr: [...]; - obręb [...] w G. dz. nr: [...]; - obręb [...] w G. dz. nr: [...] oraz ustalił linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczając na kopii mapy w granicach obszaru oznaczonego kolorem zielonym i literowo A, Ą, B, D, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T, U, W, Z, Ź, Ż, X, Y, Q, V stanowiącej załącznik Nr [...], będący integralną częścią niniejszej decyzji; 2. zatwierdził geodezyjny podział działek niezbędnych do zrealizowania przedmiotowej inwestycji gdzie w obrębie geodezyjnym [...] w G.: działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...]; działka nr [...] została podzielona na dz. [...], działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...]; działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...]; działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...]; działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...]; działka nr [...] została podzielona na dz. nr [...]; oraz ustalił, że działki powstałe w wyniku podziału przeznaczone do przejęcia przez jednostkę samorządową pod inwestycję to: [...] obręb [...] w G.; 3. ustalił, iż planowane przedsięwzięcie jest obiektem infrastruktury technicznej drogowej, planowana inwestycja polega na budowie i przebudowie ulicy Z. na odcinku od projektowanej ulicy S. do skrzyżowania z ulicą M. tak aby posiadała wyznaczone przez organ parametry; 4. ustalił warunki techniczne realizacji; 5. ustalił warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków: a. wskazując na warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi nakazał: - w trakcie przygotowywania i realizacji inwestycji należy zapewnić oszczędne korzystanie z terenu; - zamierzenie przeprowadzić i wykonać w sposób zapewniający ograniczenie jego oddziaływania na środowisko, w tym ochronę walorów krajobrazowych; - zobowiązał inwestora, aby w trakcie prowadzonych prac budowlanych uwzględnił ochronę środowiska, a w szczególności zapewnił maksymalną ochronę szaty roślinnej i ukształtowania terenu; b. wskazując na warunki ochrony zabytków, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej nakazał, aby planowana inwestycja nie zagrażała zabytkom oraz nie powodowała negatywnych skutków dla dziedzictwa kulturowego; w przypadku natrafienia w trakcie realizacji prac ziemnych na przedmiot posiadający cechy zabytku, osoby prowadzące przedmiotowe prace winny niezwłocznie zawiadomić o tym właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz zobowiązał do zabezpieczenia odkrytego przedmiotu i miejsca jego odkrycia – do czasu wydania odpowiednich zarządzeń przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; 6. ustalił wymagania dotyczące ochrony osób trzecich wskazując, iż inwestycję należy projektować i realizować w sposób zapewniający spełnienie wymagań, dotyczących poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich, występujących w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, w szczególności zapewnić ochronę: a. przed pozbawieniem użytkowników możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, a w trakcie robót budowlanych chronić istniejące uzbrojenie terenu lub uzyskać zgodę właścicieli na jego przebudowę, przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie; b. roboty budowlane prowadzić w sposób nie powodujący uciążliwości wywoływanych przez wyżej wymienione czynniki, przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, robót ziemnych nie wolno wykonywać w taki sposób, aby zagroziły nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia; c. obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie odpowiednich warunków zawartych w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od ww. decyzji wniosła P. S.A. z siedzibą w G., wskazując m. in. że po wydaniu przez Wojewodę [...] skarżonej decyzji ulegnie znaczącemu pogorszeniu korzystanie przez Spółkę z nieruchomości przy ul. M. w G. W uzupełnieniu powyższego odwołania, w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. Spółka zarzuciła wydanej decyzji, że nie zawiera wskazanych w przepisach prawa elementów, a w szczególności nie zawiera oznaczenia nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, jak również nie zawiera określenia terminu wydania nieruchomości. Spółka wskazała również, iż zaskarżona decyzja została wydana na bazie nieobowiązujących przepisów, organ wydający decyzję nie uwzględnił bowiem obowiązujących zmian w ustawie o EURO 2012, na co wskazuje przywołanie w podstawie zaskarżonej decyzji nieobowiązujących w dniu jej wydania art. 26 – 33 wymienionej ustawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Minister Infrastruktury działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 24 ust. 5 ustawy o EURO 2012 po rozpatrzeniu odwołania P. S. A. z siedzibą w G.: I. uchylił pkt 1 zaskarżonej decyzji w całości i w to miejsce ustalił lokalizację przedsięwzięcia EURO 2012 pn. "przebudowa ulicy Z. na odcinku od projektowanej ulicy S. do skrzyżowania z ulicą M., na działkach i częściach działek: - obręb [...] w G. dz. nr: [...]; - obręb [...] w G. dz. nr: [...]; - obręb [...] w G. dz. nr: [...] oraz ustalił linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczony na mapie w granicach obszaru oznaczonego kolorem zielonym i literowo A, Ą, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, L, M, N, O, P, R, S, T, U, W, Z, Ż, Ź, X, Y, Q, V, stanowiącej załącznik nr 1a, będący integralną częścią niniejszej decyzji; II. uchylił pkt 2 zaskarżonej decyzji w całości i w to miejsce zatwierdził projekt podziału działek nr [...] przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik nr [...], będący integralną częścią niniejszej decyzji, w ten sposób, że: - działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]; - działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]; - działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]; - działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]; - działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]; - działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]; - działka nr [...] dzieli się na działki nr [...]. Działki nr [...] obręb [...] w G., powstałe w wyniku podziału stają się mocy prawa własnością Gminy Miasta G. III. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister podniósł m. in., iż postępowanie pierwszoinstancyjne zostało przeprowadzone w sposób właściwy pod względem formalnym, tj. Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń. Uznał jednak, iż kontrolowana decyzja, pomimo że właściwa pod względem formalnym, wymaga dokonania korekty merytoryczno – reformacyjnej. Odnosząc się do wydania decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów (art. 26 – 33 ustawy o EURO 2012) Minister zgodził się z odwołującą się Spółką, że przepisy te, jako nieobowiązujące w dacie złożenia wniosku, nie powinny się znaleźć w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji. Tym nie mniej uznał, że wskazany błąd nie stanowi uchybienia mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Analizując przedmiotową sprawę Minister stwierdził, że mapy stanowiące załącznik do zaskarżonej decyzji, tj. mapa przedstawiająca granice terenu objętego wnioskiem (załącznik nr [...]) oraz mapa przedstawiająca projekt podziału nieruchomości (załącznik nr [...]) zawierają wady natury formalnej. Mapa stanowiąca załącznik nr [...] nie posiada zaznaczenia wszystkich działek ewidencyjnych objętych przedmiotową inwestycją oraz pieczątki osoby uprawnionej do jej sporządzenia. Natomiast mapa stanowiąca załącznik nr [...] zawiera błędną klauzulę, iż została sporządzona w trybie "znowelizowanej ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dnia 10 kwietnia 2003 r.", zamiast prawidłowej klauzuli, iż została sporządzona w trybie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Po wezwaniu do przedstawienia właściwych map, inwestor przesłał mapy, które zatwierdziła powyższa decyzja. Organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowe mapy nie zmieniają stanu faktycznego sprawy, w szczególności nie zmieniają przebiegu inwestycji. Stąd też dopuszczalna jest ich modyfikacja na etapie postępowania odwoławczego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Minister stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazał, iż zarzut dotyczący nie zawarcia uzasadnienia w zawiadomieniu Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010r. o wydaniu przedmiotowej decyzji jest niezasadny, ponieważ przepisy prawa nie przewidują obowiązku uzasadnienia zawiadomienia o wydaniu decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pogorszenia korzystania z nieruchomości będącej własnością odwołującej się Spółki, Minister stwierdził, iż zgodnie z art. 24b ustawy o EURO 2012, jeżeli Spółka do której należą części nieruchomości, które, w jej ocenie, nie będą nadawały się do prawidłowego korzystania na dotychczasowe cele, może złożyć wniosek do inwestora o ich wykup. Odnosząc się do zarzutu, że zaskarżona decyzja nie zawiera oznaczenia nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, Minister podniósł, że organ I instancji wadliwie wskazał w decyzji nieruchomości powstałe w wyniku podziału, które przeznaczone są do przejęcia przez jednostkę samorządową. Nieruchomości te powinny być bowiem określone jako stające się z mocy prawa własnością Gminy Miasta G., co organ odwoławczy skorygował. Minister nie uznał również podstaw do uznania zarzutu dotyczącego braku, w kwestionowanym rozstrzygnięciu, dokładnego określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wskazał, iż pkt 6 zaskarżonej decyzji prawidłowo określa wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. Pismem z dnia [...] września 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) P. S.A. z siedzibą w G. (zwana dalej skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2, art. 139, art. 113 oraz art. 156 § 1 pkt 2 i 5 K.p.a., art. 24 ust. 1 ustawy o EURO 2012 oraz art. 2 i art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m. in. że w postępowaniu przed organem odwoławczym wskazywała na istotne wady decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r., a w szczególności, iż decyzja została wydana w oparciu o nieobowiązujące w chwili jej wydania przepisy oraz nie zawierała wszystkich wymaganych elementów, w szczególności nie zawierała oznaczenia nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego oraz nie zawierała określenia terminu wydania nieruchomości. Brak wszystkich koniecznych elementów w zaskarżonej decyzji skutkował jej wadliwością w takim stopniu, że była ona niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność miała charakter trwały. Nie zmieniła tego stanu okoliczność, że w wyniku dokonania przez Ministra korekty merytoryczno – reformacyjnej zaskarżonej decyzji, to w dalszym ciągu decyzja nie zawiera wszystkich jej elementów wymienionych w art. 24 ustawy o EURO 2012. Zaskarżona decyzja dalej nie zawiera określenia terminu wydania działek powstałych w wyniku podziału, które z mocy prawa stały się własnością Gminy Miasta G., co oznacza, iż obowiązku ich wydania nie można dochodzić w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja nie zawiera wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Przywołanie bowiem w w pkt 6 zaskarżonej decyzji powszechnie obowiązujących przepisów nie można uznać jako ochronę uzasadnionych interesów skarżącej. Skarżąca Spółka zarzuciła również, że organy administracji rządowej w trakcie prowadzonego postępowania w żaden sposób nie uzasadniły w zaskarżonej decyzji celu wywłaszczenia oraz pomimo, że wywłaszczenie wskutek wydania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2010 r. już nastąpiło, ani nie ustalono, ani tym bardziej nie przyznano słusznego odszkodowania. W dalszej kolejności Spółka zarzuciła naruszenie, w trakcie postępowania odwoławczego, zasady reformationis in peius, wskazując, iż w wyniku wydania przez Ministra zaskarżonej decyzji, została pozbawiona prawa użytkowania wieczystego działek gruntu nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, odnosząc się do zarzutu braku określenia w decyzji terminu wydania nieruchomości, iż zgodnie z art. 24 ust. 6 ustawy o EURO 2012 termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, nie może być krótszy niż 30 dni, od dnia w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. A zatem najwcześniejszym terminem, w którym możliwe jest wydanie nieruchomości lub opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, jest 30 dzień od dnia, w którym decyzja o lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Za chybiony Minister uznał również zarzut dotyczący obiektywnego pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej. Wskazał, iż zarówno decyzja Wojewody [...], jak i zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury w swoich sentencjach zawierają oznaczenia tych samych nieruchomości. Zatem zakres rozstrzygnięcia pozostał niezmieniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Zatem ocenie w postępowaniu przed sądem administracyjnym podlega prawidłowość stosowania i wykładni przepisów prawa przez organy orzekające w toku postępowania administracyjnego. Kryterium legalności (zgodności z prawem) powoduje, że Sąd administracyjny może wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwana P.p.s.a.). Tym samym Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, ale w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd może wadliwość kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego. Podnieść jednak należy, że ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2010 (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 26 poz. 133), która stanowiła podstawę wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie, zawiera unormowania szczególne odnoszące się do sposobu rozstrzygania skarg przez Sąd, a mianowicie w art. 36 ust. 2 zawarta jest regulacja, iż w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia Euro 2012, Sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 K.p.a. Ustęp 3 ww. przepisu warunek ten nakazuje stosować odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Przechodząc do rozważań nad zaskarżoną decyzją wskazać należy, że zgodnie z art. 24 ustawy o EURO 2012 decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 zawiera w szczególności: 1.linie rozgraniczające teren; 2. warunki techniczne realizacji przedsięwzięcia Euro 2012; 3. warunki wynikające z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; 5. zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 24a ust.1: 6. oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7. określenie terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Minister Infrastruktury uchylił pkt 1 i 2 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. które to jednostki redakcyjne ustalały lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz zatwierdzały geodezyjny podział działek niezbędnych do zrealizowania ww. inwestycji i w to miejsce orzekł ponownie: - w pkt 1 ustalając lokalizację przedmiotowego przedsięwzięcia oraz linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczony na mapie, stanowiącej załącznik nr [...], będący integralną częścią niniejszej decyzji; - w pkt 2 zatwierdził projekt podziału działek wymienionych szczegółowo w decyzji, przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik nr [...], będący integralną częścią zaskarżonej decyzji, wskazując jednocześnie, że działki nr [...] obręb [...] w G., powstałe w wyniku podziału stają się z mocy prawa własnością Gminy Miasta G. W pozostałym zakresie, tj. w pkt 3 (obejmującym określenie zakresu inwestycji), pkt 4 (obejmującym warunki techniczne realizacji inwestycji), pkt 5 (obejmującym warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków) oraz pkt 6 (wskazującym na wymagania dotyczące ochrony osób trzecich) Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Uznać należy zatem, iż przesłanki wskazane w art. 24 ust. 1 pkt 1 – 6 ustawy o EURO 2012 zostały przez organy administracji spełnione. Zgodzić się jednak należy ze skarżącą Spółką, iż nie został spełniony warunek 7 wspomnianego przepisu nakazujący organom administracji określenie terminu wydania zajętej nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Analiza omawianego przepisu prowadzi bowiem do wniosku, iż prawidłowo skonstruowana decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, aby mogła zostać uznana za pełną, musi zawierać wszystkie elementy wskazane w ust. 1 (podpunktach 1 – 7). Występujący w nim bowiem zwrot "w szczególności" należy rozumieć w ten sposób, że oprócz wskazanych w ust. 1 warunków (obowiązkowych) decyzja może zawierać jeszcze inne, dodatkowe uwarunkowania (które jednak nie muszą w niej być zawarte). Brak określenia zatem w zaskarżonej decyzji terminu wydania nieruchomości stanowi podstawę do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Nie można podzielić poglądu Ministra Infrastruktury, iż termin ten wskazany jest w art. 24 ust. 6 ustawy o EURO 2012. Przepis ten wskazuje jedynie, że termin ten nie może być krótszy niż 30 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Przy przyjęciu interpretacji organu należałoby uznać, iż wskazany w art. 24 ust. 1 pkt 7 element decyzji nie byłby potrzebny. Zaskarżona decyzja narusza także postanowienia art. 24a ustawy o EURO 2012. Stosownie do treści powołanego przepisu decyzją o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 zatwierdza się podział nieruchomości. Mapy z projektami podziału nieruchomości stanowią integralną część decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, co zresztą potwierdza pkt 1 i 2 decyzji wydanej przez Ministra Infrastruktury. Z osnowy zaskarżonej decyzji wynika bowiem, iż zarówno załącznik [...] (pkt 1 decyzji), jak i załącznik [...] (pkt 2 decyzji) stanowi integralną część zaskarżonej decyzji. Natomiast jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy ww. załączniki nie stanowią integralnej części zaskarżonej decyzji. Przyznać należy, iż co prawda w dalszej części akt administracyjnych znajdują się mapy stanowiące projekt podziału nieruchomości wchodzących w skład przedmiotowej inwestycji, jednak nie stanowią one integralnej części wydanej decyzji. Ponadto podnieść należy, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że załącznik musi zawierać przynajmniej dokładne oznaczenie decyzji, a przede wszystkim właściwy podpis, gdyż załącznika – stanowiącego przecież integralną część decyzji – nie można traktować inaczej niż decyzji. A więc załączniki będące integralną częścią decyzji, której dotyczą muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania decyzji. Jest to warunek jej ważności. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników decyzja taka jest niekompletna. Załączniki w przedmiotowej sprawie powinny zatem zawierać oznaczenie decyzji oraz powinny być podpisane przez wydającego decyzję Ministra Infrastruktury lub osobę przez niego upoważnioną. Stwierdzić należy, iż znajdujące się w aktach sprawy załączniki nie zawierają powyższych warunków. Nie oznaczają bowiem decyzji, której integralną część stanowią, ani też nie zawierają podpisów właściwego organu. Zawierają jedynie pieczątkę osoby uprawnionej do ich sporządzenia. Podnieść należy również, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. (decyzja organu pierwszej instancji) oparta wprawdzie została na nieobowiązujących w dniu jej wydania przepisach (art. 26 – 33 ustawy o EURO 2012). Jednak Minister Infrastruktury wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. którą uchylił pkt 1 i 2 decyzji Wojewody [...] i orzekł na nowo w tym zakresie, naprawił powyższe uchybienie. Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki, iż w trakcie postępowania odwoławczego doszło do naruszenia zasady reformationis in peius, wskazać należy, iż jest on niezasadny. Zarówno bowiem uchylona w tej części decyzja Wojewody [...] jak i zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury zawierają w swoich sentencjach oznaczenie tych samych działek. Nie można zatem uznać, iż wydanie przez organ nadzorczy decyzji na podstawie obowiązujących przepisów (ale zawierającej to samo orzeczenie) mogło spowodować pogorszenie sytuacji skarżącej Spółki. Ponadto podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 24a ust. 3 nieruchomości, które poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej stały się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego (w omawianym przypadku Gminy Miasta G.) przeszły na własność tego podmiotu z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna. Gdyby zatem decyzja Wojewody [...] w tym zakresie wydana była na podstawie obowiązujących przepisów, to i tak stała by się ostateczna z dniem wydania decyzji przez organ nadzorczy. Nie można zgodzić się również z zarzutem, iż orzeczenie o przejściu prawa użytkowania wieczystego gruntu należącego do Spółki przeszło na Gminę Miasto G. bez odszkodowania. Stosownie bowiem do art. 24e pkt 1 i 2 ustawy o EURO 2012 za nieruchomości oraz ograniczone prawa rzeczowe, o których mowa w art. 24a ust. 3 oraz art. 24d ust. 3, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między spółką celową lub innym właściwym podmiotem, a dotychczasowym właścicielem lub użytkownikiem wieczystym, a także osobą, której przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości. Pkt 2 wspomnianego przepisu wskazuje natomiast, że jeżeli w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna, nie dojdzie do uzgodnienia, wysokość odszkodowania ustala wojewoda w drodze decyzji, w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania. Postępowanie o ustalenie wysokości odszkodowania wszczyna się niezwłocznie po upływie terminu na dokonanie uzgodnienia, o którym mowa w zdaniu pierwszym. Powyższe przepisy wskazują jednoznacznie, iż procedura ustalenia odszkodowania wszczynana jest po upływie 2 miesięcy od dnia w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia stała się ostateczna. A więc zakres postępowania w rozpatrywanej sprawie nie obejmuje swoim zakresem procedury dotyczącej odszkodowania. W tym stanie rzeczy Sąd stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 36 ust. 2 i 3 ustawy o EURO 2012, orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 P.p.s.a.