VII SA/Wa 2340/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. i S.M. – [...] S.C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego, z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] w przedmiocie wycofania wyrobu z obrotu postanawia I. odrzucić skargę K.J. i S.M. – [...] S.C. II. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stronie skarżącej kwotę 200 zł (dwieście złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego K.J. i S.M. – [...] S.C. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] w przedmiocie wycofania z obrotu na terenie całego kraju wyrobu o nazwie "[...] " określonego jako wyrób przeznaczony do celów kolekcjonerskich oraz wszystkich podobnych wyrobów, mogących mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia ludzi. W treści zaskarżonej decyzji zawarte zostało pouczenie, iż zgodnie z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, strona może wystąpić do Głównego Inspektora Sanitarnego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, podnosząc, że strona skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, które jej służyły w sprawie, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. Pouczenie w tym względzie znalazło się w treści zaskarżonej decyzji, a zatem strona skarżąca miała wiedzę na temat konieczności złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej: k.p.a.), postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Natomiast zgodnie z art. 127 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W przypadku gdy organ wydający akt administracyjny nie ma nad sobą organu wyższego stopnia przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy – zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. Art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 Nr 122, poz. 851 ze zm.) stanowi, że Państwową Inspekcją Sanitarną kieruje Główny Inspektor Sanitarny, jako centralny organ administracji rządowej. Nie ma zatem w hierarchii administracyjnej organu wyższego stopnia. Oznacza to, że od decyzji wydanych przez ten organ służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Pouczenie o treści zgodnej z przepisem art. 127 § 3 k.p.a. znajduje się w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na podstawie art. 52 § 1 ww. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast § 2 ww. przepisu wskazuje, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. W tym stanie rzeczy niedopuszczalnym jest wniesienie skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z tego względu, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami administracji państwowej. Fakt ten przesądza o naruszeniu art. 52 § 1 ww. ustawy i niedopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w postanowieniu. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy – orzeczono, jak w pkt II postanowienia.