I OZ 206/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.Z. i Z.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1140/10 o odrzuceniu wniosku W.Z. i Z.Z. o przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1140/10 o wezwaniu do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w sprawie z skargi W.Z. i Z.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarządzeniem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1140/10 wezwał W.Z. oraz Z.Z. do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w sprawie z ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Z akt sprawy wynika, że ww. zarządzenie doręczono w dniu 30 grudnia 2010 r. (karty nr 13 i 14 – akt sądowych). Pismem z dnia 7 stycznia 2011 r. (data stempla pocztowego) W.Z. oraz Z.Z. wnieśli zażalenie na powyższe zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2011 r., odrzucił ww. zażalenie z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. W.Z. oraz Z.Z. pismem z dnia 2 lutego 2011 r. wnieśli o przywrócenie terminu do złożenia ww. zażalenia. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że w dniu 30 grudnia 2010 r. nie byli obecni w domu, a doręczone wówczas zarządzenie odebrała ich córka, która przekazując im korespondencję w dniu 2 stycznia 2010 r. podała, iż doręczono ją w dniu 31 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 21 lutego 2011 r. ww. wniosek o przywrócenie terminu, odrzucił. W uzasadnieniu postanowienia odwołując się do treści art. 86 § 1, art. 87 oraz art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") podał, że czynność procesowa powinna nastąpić w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłek, zawierających odpisy omawianego zarządzenia wynika, że odebrała je W.Z. W tej sytuacji za bezpodstawne uznał twierdzenie skarżących, że odpis zarządzenia z dnia 21 grudnia 2010 r. odebrała ich córka i przyjął, że W.Z. odebrała skierowane do niej oraz jej męża przesyłki sądowe w dniu 30 grudnia 2010 r. W konsekwencji stwierdził, że przyczyna uchybienia terminu ustąpiła najpóźniej w dacie dokonania czynności przez skarżących, tj. w dniu nadania w placówce pocztowej zażalenia - w dniu 7 stycznia 2011 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu upływał zatem w dniu 14 stycznia 2011 r. A zatem skoro wniosek o przywrócenie terminu do złożono w dniu 2 lutego 2011 r., to został on wniesiony po upływie ustawowego terminu i podlegał odrzuceniu. Ponadto, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 72 § 1 P.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przepis ten wprowadza domniemanie, że doręczenie pisma w stosunku do adresata nastąpiło w dniu, w którym pismo odebrała za niego wymieniona w powołanym przepisie osoba. Ciężar wykazania, że doręczenie nastąpiło w innym terminie spoczywa wówczas na adresacie pisma. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nawet przy uznaniu stanowiska skarżących, w kwestii wprowadzenia ich w błąd przez córkę, co do daty doręczenia pisma, nie można uznać, że zachodziła w ich przypadku okoliczność, pozwalająca przyjąć, że bez własnej winy uchybili oni terminowi do wniesienia zażalenia. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia W.Z. i Z.Z. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wnosząc o jego uchylenie wskazali, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenie "powstała nie wprost z ich winy". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie natomiast do art. 88 powołanej ustawy - spóźniony lub za mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że Sąd oceniając złożony wniosek o przywrócenie terminu sprawdza w pierwszej kolejności, czy spełnia on wymogi formalne m.in. to, czy został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ustawy. W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, że złożony tej sprawie wniosek o przywrócenie terminu podlegał odrzuceniu, gdyż został wniesiony po upływie ustawowego terminu do jego złożenie. Stanowisko to jest prawidłowe. Zauważyć należy, że ze znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 1140/10 o wezwaniu do uiszczenie wpisu sądowego doręczono w dniu 30 grudnia 2010 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki skierowanej do W.Z. wynika, że doręczono ją adresatowi (rewers karty nr 14 akt sądowych). W przypadku przesyłki skierowanej do Z.Z., ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że doręczono ją dorosłemu domownikowi adresata tj. W.Z. – żonie (rewers karty nr 13 akt sądowych). Co więcej na awersie tego potwierdzenia pod datą 30 grudnia 2010 r. widnieje podpis na nazwisko "Z.", opatrzony adnotacją "W.– żona" (rewers karty nr 13 akt sądowych). Wskazane okoliczności potwierdza podpis doręczającego pracownika poczty na rewersie zwrotnych potwierdzeń odbioru tych przesyłek. W tej sytuacji brak jest przesłanek pozwalających na przyjcie, że odpis ww. zarządzenia odebrała córka skarżących. Co więcej Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że w myśl art. 72 P.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przepis ten wskazuje na jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, kiedy to przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata, lecz przyjmuje się fikcję prawną, iż takie doręczenie nastąpiło. W okolicznościach niniejszej sprawy doręczenie należy zatem uznać za skuteczne. W związku z powyższym, skoro skarżący wnieśli zażalenie w dniu 7 stycznia 2011 r., a wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia złożono dopiero w dniu 2 lutego 2011 r., to Sąd pierwszej instancji zasadnie wywiódł, iż wniosek ten został złożony po upływie siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. i stosownie do art. 88 tej ustawy, podlegał odrzuceniu. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.