II SA/Gl 150/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2009r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku B S.A. w W. z dnia [...] Burmistrz P. decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. P. położonej przy ul. [...] w P. na działce nr [...] i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę tej stacji. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpatrzeniu żądania uczestniczki postępowania M.O. stwierdziło nieważność powyższej decyzji Burmistrza z tego względu, iż została ona wydana dla innej mocy anten niż te których dotyczył opracowany dla przedmiotowej inwestycji raport oddziaływania na środowisko (na którym decyzja została oparta). Kontynuując postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. inwestycji dopuścił Burmistrz P. dowód z przedłożonej przez inwestorkę opinii w sprawie kwalifikacji tej inwestycji co do konieczności sporządzenia dla niej raportu oddziaływania na środowisko, sporządzonej we [...] przez mgr inż. E.S. i mgr inż. R.B. W toku tego postępowania swój udział w nim zgłosiło pismem z dnia [...] Stowarzyszenie A w R. (zwane dalej skarżącym lub Stowarzyszeniem). Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz P. umorzył przedmiotowe postępowanie w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. P. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w świetle obowiązującej w dacie wydania tej decyzji treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2004 r.) przewidziana do realizacji stacja bazowa telefonii komórkowej nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i w konsekwencji wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. W następstwie odwołania wniesionego przez skarżące Stowarzyszenie decyzja ta została uchylona a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]. Organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji, że nie dokonał właściwych ustaleń co do wielkości danych przesądzających o kwalifikacji objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego pod względem wymogu sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zdaniem SKO nie było prawidłowe oparcie się w tym względzie na opinii dostarczonej przez inwestorkę, a należało zlecić opracowanie odrębnej opinii. W toku ponownego rozpoznania sprawy na zlecenie Burmistrza P. ekspertyzę w przedmiocie kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządził we [...] dr hab. inż. A.K. Zgodnie z nią inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć (instalacji) dla których wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Nie ma również uzasadnionych technicznie przesłanek do sporządzania dla tej inwestycji raportu fakultatywnego. Po zapoznaniu się z tą ekspertyzą skarżące Stowarzyszenie w piśmie z dnia [...] podniosło, że brak kwalifikacji przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdyż również tego rodzaju przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko. Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) Burmistrz P. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...]. Jako podstawę decyzji podał art. 105 § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 kpa oraz art. 1 pkt 1b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm., zwanej dalej Prawem ochrony środowiska). Uzasadniając decyzję stwierdził, powołując się na ekspertyzę dr hab. inż. A.K. oraz na zmianę treści rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 158 poz. 1105, zwanego dalej rozporządzeniem zmieniającym), że objęte postępowaniem przedsięwzięcie inwestycyjne nie stanowi inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, dla której jest lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Inwestycja nie oddziaływuje również na obszar Natura 2000. Ma być realizowana na otwartym terenie. W świetle opracowanej dla tego przedsięwzięcia ekspertyzy i wynikających z niej wyliczeń szkodliwe oddziaływanie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej występuje poza miejscami dostępnymi dla ludzi bo na wysokości powyżej [...] m nad poziomem terenu. W miejscach takich ludzie nie przebywają w ramach zwykłego codziennego korzystania z danego terenu, a tylko o takie rozumienie korzystania chodzi zdaniem organu odwoławczego w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2001 r. W konsekwencji stwierdził Burmistrz P., że sporne przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub obszar Natura 2000 w rozumieniu art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 51 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Dla takiej inwestycji nie jest zatem wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach co skutkuje odmową wydania takiej decyzji. Odwołania od tej decyzji zostały wniesione przez skarżące Stowarzyszenie oraz przez uczestnika P.K. P.K. wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia zarzucił, iż została ona oparta na błędnych ustaleniach faktycznych przez niewłaściwe przyjęcie, że objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne nie kwalifikuje się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dokonując takiego ustalenia organ nie uwzględnił bowiem zjawiska nakładania się fal elektromagnetycznych i ich kumulacji prowadzącego do powstawania pól o znacznie większej mocy, a to w sytuacji gdy teren inwestycji objęty już jest oddziaływaniem funkcjonującej stacji bazowej przy ul. [...]. Zdaniem odwołującego się wątpliwa jest też zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania gdy przyjmie się, że planowana stacja bazowa jest obiektem budowlanym, a nie urządzeniem infrastruktury technicznej. Stowarzyszenie A wnosząc w swoim odwołaniu o uchylenie ww. decyzji Burmistrza P. zarzuciło, iż została ona wydana bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy (z naruszeniem art. 7, 70, 80 i art. 107 § 3 kpa) oraz z naruszeniem art. 46 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1, art. 46a ust. 4 pkt 1 oraz 4 w zw. z art. 49 ust. 3 oraz art. 51 ust. 8 pkt 2, art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 1 i 2 i art. 51 ust. 7 Prawa ochrony środowiska – poprzez ich pominięcie. Uzasadniając te zarzuty podniosło, że w związku z nowelizacją Prawa ochrony środowiska ustawą nowelizującą dnia 26 kwietnia 2007 r. (Dz. U. Nr 88 poz. 587 zwanej dalej ustawą nowelizującą), która weszła w życie dnia 19 sierpnia 2007 r., należało uwzględnić wynikające z nowelizacji wymogi co do treści wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a to z tego względu, iż ustawa nowelizująca nie zawierała przepisów przejściowych i jej treść odnosi się również do postępowań w toku. Wniosek inwestora podlegał zatem uzupełnieniu zgodnie ze zmianami wynikającymi z ustawy nowelizującej, czego organ orzekający nie zażądał. W konsekwencji sprawa została rozpatrzona w oparciu o wniosek nie spełniający wymogów ustawowych, co miało istotny wpływ na ocenę planowanego przedsięwzięcia gdy zarówno raport jak i przedstawiona przez inwestorkę kwalifikacja przedsięwzięcia nie określały zakresu inwestycji. Dalej odwołujące się Stowarzyszenie zarzuciło, że w decyzji organu pierwszej instancji nie powołano i nie omówiono wszystkich przepisów niezbędnych do jej wydania. Nie odniesiono się też w całości do zgromadzonego w sprawie materiału i do wszystkich zarzutów zgłaszanych w toku postępowania przez Stowarzyszenie. Podniesiono, że organ orzekający bezkrytycznie oparł się na opinii A.K. nie odnosząc się do wniosków w tej opinii zawartych, a to w sytuacji gdy celem opinii nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy a jedynie udzielenie organowi wyjaśnień niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odwołań tych nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z powołaniem się m.in. na art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 46, art. 48 i art. 56 Prawa ochrony środowiska, utrzymało orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie podzieliło SKO ustalenia faktyczne organu niższej instancji i ich ocenę prawną. Zaakcentowano, że wbrew stanowisku odwołującego się Stowarzyszenia, parametry techniczne projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] zostały określone w opracowanym we [...] dla tego przedsięwzięcia raporcie oddziaływania na środowisko autorstwa mgr inż. E.S. oraz mgr inż. R.B., w opracowanej przez te osoby "Kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" (opracowanej we [...], a więc już po zmianie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r.) oraz w ekspertyzie dotyczącej tej kwalifikacji opracowanej we [...] przez biegłego dr hab. inż. A.K. Przy przyjęciu tych danych, których odwołujący się nie podważyli, sporne przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lub w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia w jego brzmieniu wynikającym z rozporządzenia zmieniającego z dnia 21 sierpnia 2007 r. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z tym rozporządzeniem kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego oddziaływać znacząco na środowisko dokonuje się na podstawie równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonej dla każdej anteny z uwzględnieniem odległości (mierzonej od środka elektrycznego wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych) od miejsc dostępnych dla ludności. W odniesieniu do przedmiotowej stacji miejsca w których promieniowanie przekracza dopuszczalne normy znajdują się dopiero na wysokości powyżej [...], co oznacza że dla ludzi nie są normalnie dostępne. Oznacza to, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie jest dla niego wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Żądanie wydania takiej decyzji należało zatem uznać za niezasadne i mu odmówić. SKO stwierdziło nadto, że informacje o jakich mowa w art. 46a ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo ochrony środowiska zostały zawarte w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko oraz w opiniach w przedmiocie kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO w B. Stowarzyszenie A wniosło o jej uchylenie i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zarzuciło podobnie jak w odwołaniu, że decyzja ta została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych (z naruszeniem art. 7, 15, 77, 80, 85 i 107 § 3 kpa), z naruszeniem art. 11, art. 46 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 8 pkt 11, art. 46a ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 49 ust. 3 i w zw. art. 51 ust. 8 pkt 1 i 2 Prawa ochrony środowiska w związku z § 3 ust. 2 i § 5 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., a nadto z naruszeniem § 3 ust. 2 pkt 2, § 4 i § 5 tego rozporządzenia. W uzasadnieniu skargi odniesiono się praktycznie do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania (z powołaniem się na orzecznictwo sądów administracyjnych). Ogólnie zarzucono, iż organ odwoławczy oparł się na dowodach zgromadzonych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie dokonując własnych ustaleń w sprawie i nie odnosząc się do zarzutów i wniosków zawartych w odwołaniu. W konsekwencji dopuścił się naruszenia art. 15 kpa oraz ogólnych zasad postępowania sformułowanych w art. 7 do 10 kpa. Zaakcentowano, że organ był zobligowany do wskazania konkretnej odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego w przestrzeni oddziaływania głównej wiązki promieniowania danej anteny wzdłuż osi głównej promieniowania. Uzasadnienie decyzji SKO skarżące Stowarzyszenie uznało za "lakoniczne" a zawarte w nim ustalenia za "gołosłowne". W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i w ogólnym zarysie jego uzasadnienie sformułowane wcześniej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniosło, że Stowarzyszenie nie składało na etapie postępowania odwoławczego wniosków dowodowych, nie podważyło też dowodów przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji. Nie podważyło także ustaleń organów orzekających dokonanych m.in. w oparciu o opinie biegłych, które nie budzą wątpliwości. Oparcie się na tych opiniach było przy tym zasadne gdy organy nie dysponują w tym względzie odpowiednią wiedzą specjalistyczną. Na rozprawie sądowej w dniu 13 sierpnia 2009 r. przedstawiciel skarżącego Stowarzyszenia podtrzymując skargę dodatkowo podniósł, że aby projektowana stacja spełniała swoją funkcję to moc jej pojedynczych anten powinna wynosić co najmniej [...] W. Nadto podał, że gdyby nie było obowiązku sporządzenia dla projektowanej inwestycji raportu oddziaływania na środowisko to stosownie do treści art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska powinno być wydane postanowienie negatywne, a takie nie zapadło. Jego zdaniem organy orzekające pominęły treść § 5 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. jako istotnego przy ustalaniu fakultatywnego obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Zarzucił również, że zaskarżona decyzja nie została doręczona pełnomocnikowi uczestnika P.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada zdaniem Sądu obowiązującemu prawu, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 92 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269). Skoro przedmiotem postępowania było rozpatrzenie wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. P. przy ulicy [...] na działce nr [...] w P., to zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 i ust. 4 pkt 2 Prawa ochrony środowiska dla tego przedsięwzięcia należałoby wydać taką decyzję w sytuacji gdyby zostało ono zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 tego aktu prawnego. W sprawie nie zachodzi bowiem i nie została sygnalizowana sytuacja o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. aby zamierzenie mogło co najmniej oddziaływać znacząco na obszar Natura 2000. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 pkt 1 sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2 tj. w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej należy zważyć, że zgodnie z delegacją zawartą w art. 51 ust. 8 pkt 1 omawianej ustawy rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, określa Rada Ministrów, biorąc pod uwagę wymienione w tym przepisie czynniki. Z przepisów tych wynika, że nie dla każdego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 46 ust. 2 ustawy mogącego znacząco oddziaływać na środowisko może być wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach a jedynie dla przedsięwzięcia wymienionego w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy. W konsekwencji podstawowym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przesądzającym co do zasady o wynikach postępowania administracyjnego oraz o ocenie w przedmiocie zasadności skargi jest odpowiedź na pytanie czy objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] P. P., można zaliczyć do przedsięwzięć wymienionych w wydanym w oparciu o delegację z art. 51 ust. 1 Prawa ochrony środowiska rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., zmienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. Tylko bowiem w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie przepisy tego rozporządzenia oraz Prawa ochrony środowiska (w części dotyczącej postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) będą miały zastosowanie. Zasadnie przyjęły przy tym organy orzekające i stanowisko to nie jest przez skarżące Stowarzyszenie kwestionowane, że w sprawie należy uwzględnić treść tego rozporządzenia według jego brzmienia obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a to w sytuacji gdy rozporządzenie zmieniające nie zawiera przepisów przejściowych. Należy też stwierdzić, że kwalifikacji spornego przedsięwzięcia w świetle przepisów ww. rozporządzenia można dokonać biorąc pod uwagę parametry techniczne urządzeń planowanej stacji bazowej. Brak jest zatem podstaw do kwalifikacji tego zamierzenia w oparciu o inne parametry i przy założeniu, że faktycznie stacja będzie, czy też dla spełnienia swojej funkcji powinna pracować, przy uwzględnieniu innych parametrów, m.in. w zakresie równoważnej mocy promieniowania poszczególnych (pojedynczych) anten, co sugerował przedstawiciel skarżącego Stowarzyszenia na rozprawie sądowej. Rzeczą odpowiednich organów będzie bowiem kontrola aby zakładana moc promieniowania nie była na etapie funkcjonowania stacji przekraczana (gdyby wcześniej nie doszło do zmiany pozwolenia na budowę lub zmiany sposobu użytkowania stacji). Odnośnie parametrów technicznych objętej postępowaniem stacji to zostały one określone w dokumentach dołączonych do wniosku inwestora z dnia [...], w tym w dołączonym do tego wniosku raporcie oddziaływania na środowisko autorstwa mgr inż. E.S. i mgr inż. R.B. (teczka Nr 1 akt administracyjnych) oraz w opracowanej przez te osoby we [...] kwalifikacji przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (karta 260 i następne – teczka Nr 3 akt adm.) a nadto w ekspertyzie dotyczącej takiej kwalifikacji opracowanej we [...] przez dr hab. inż. A.K. (str. 291 – teczka Nr 5 akt adm.). Z dokumentów tych wynika, że w ramach przedmiotowej stacji będą zainstalowane anteny sektorowe emitujące pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od [...] MHz do [...] MHz, w których równoważna moc promieniowania izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny nie będzie przekraczać [...] W. Będzie to zatem instalacja, która biorąc pod uwagę te parametry kwalifikuje się do wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. Jednakże przepis ten dodatkowo wymaga aby przy tego rodzaju parametrach miejsca dostępne dla ludności znajdowały się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Właśnie ten konieczny warunek kwalifikacji tego przedsięwzięcia jako wymienionego w art. 46 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz w zw. z ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska nie został odnośnie objętego postępowaniem przedsięwzięcia spełniony. Jak bowiem wynika z ww. ekspertyzy dr hab. inż. A.K., w przypadku projektowanej stacji dopuszczalna wartość i gęstość mocy pola elektromagnetycznego stwarzającego potencjalne zagrożenie dla człowieka i środowiska będzie przekroczona w odległości mniejszej niż [...] m od każdej z planowanych anten, wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania tych anten ale na wysokości [...] m od poziomu terenu. W pełni należy podzielić zatem zdaniem Sądu stanowisko tego biegłego oraz organów obu instancji, że nie będzie to miejsce dostępne dla ludności w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Również bowiem zdaniem Sądu za miejsca takie należy uznać miejsca, w których może znaleźć się człowiek w ramach zwykłego codziennego korzystania z terenu. Dotyczy to również właściciela czy też wieczystego użytkownika nieruchomości. Wbrew zarzutom skarżącego Stowarzyszenia wynikające z ww. ekspertyzy odległości zostały wyliczone przez biegłego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, a więc zgodnie z przedmiotowym rozporządzeniem. Wyliczenie to nie zostało przy tym przez skarżące Stowarzyszenie w żaden sposób podważone. Oparcie się na wyliczeniach i wynikach tej ekspertyzy przez organy orzekające znajduje przy tym pełne uzasadnienie w treści art. 84 § 1 w zw. z art. 75 § 1 kpa. Z tego też względu nie można podzielić stanowiska skarżącego, że doszło z tego powodu do naruszenia przez te organy przepisów procedury administracyjnej, w tym treści art. 80 i art. 84 kpa. W tym względzie sprawa została wyjaśniona należycie już przed wydaniem decyzji przez organ I instancji i dlatego nie wymagała przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na etapie postępowania odwoławczego. Wniosków dowodowych w tym przedmiocie strony zresztą na tym etapie postępowania nie zgłosiły. Tym samym nie można podzielić zarzutu, iż doszło w sprawie do naruszenia treści art. 15 kpa. Zdaniem Sądu w świetle prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie doszło również do naruszenia pozostałych powołanych w skardze przepisów proceduralnych. Wbrew stanowisku skarżącej sprawa została należycie wyjaśniona a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 kpa, a to biorąc pod uwagę okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i ich ocenę prawną. W konsekwencji skoro ustalone zostało prawidłowo w sprawie, ze objęte postępowaniem zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do inwestycji wymienionych co najmniej w § 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. tj. do przedsięwzięć, w stosunku do których mógłby być nałożony ewentualnie obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, to wydanie dla takiego zamierzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach byłoby niezasadne (w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 tego Prawa). Wbrew stanowisku skarżącej w odniesieniu do takiego zamierzenia nie mogło też dojść do naruszenia przepisów art. 46a ust. 4 pkt 1 i 4 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy oraz § 3 ust. 2, § 4 i 5 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., gdyż nie mają one w ogóle do takich przedsięwzięć zastosowania. Przepisy te należałoby stosować tylko w razie wcześniejszego ustalenia, że w sprawie mógł zostać nałożony fakultatywnie obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy), co jak wcześniej wykazano w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca. W konsekwencji nie miała też w tej sprawie zdaniem Sądu zastosowania treść art. 51 ust. 2 ustawy. Zdaniem Sądu nie mógł też odnieść skutku w niniejszym postępowaniu zgłoszony na rozprawie sądowej zarzut, że decyzja organu odwoławczego została doręczona uczestnikowi P.K. a nie jemu pełnomocnikowi. Z okoliczności tej nie wynika bowiem jeszcze, że decyzja ta w ogóle do adwokata N.P. (pełnomocnika P.K.) nie dotarła. W konsekwencji w takim stanie faktycznym trudno przyjąć, że to niewątpliwe uchybienie proceduralne (w zw. z art. 40 § 2 kpa) stwarza podstawę wznowieniową o jakiej mowa w art. 145§ 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.), zwłaszcza gdy zważy się, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa następuje tylko na wniosek. Nie zostało zaś wykazane, a nawet podniesione, aby taki wniosek przed wydaniem motywowanego wyroku został zgłoszony. Z tych wszystkich względów skarga jako zdaniem Sądu nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.