II GZ 7/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 859/10 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia 4 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 859/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawie ze skargi H. Ch. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego, oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie opłaty za zajęcie pasa drogowego skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że poza zgłoszeniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek argumentu przemawiającego za uwzględnieniem jej wniosku. W szczególności nie uprawdopodobniła na czym konkretnie, w jej sytuacji miałoby polegać spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenie znacznej szkody. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie i wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że w analogicznych co do zasady i stanu faktycznego sprawach, Sąd wzywał ją do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie tego nie uczynił, co zdaniem skarżącej spowodowało, iż rozstrzygnięcie Sądu wydane zostało bez rozpoznania zasadności złożonego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 p.p.s.a., wynika, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do jego treści sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów ani dokumentów, które uzasadniałyby wystąpienie zagrożeń wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie wskazała, jakie to trudne do odwrócenia skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji ani nie wykazała, aby nie były one możliwe do usunięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa przy tym, iż Sąd I instancji nie miał obowiązku wzywać stronę do uzasadnienia swojego wniosku, czy też tłumaczyć jakie będą konsekwencje braku takiego uzasadnienia. Odmiennie niż w przypadku prawa pomocy (por. art. 255 p.p.s.a.), ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji. Sąd oceniając akta sprawy, bierze pod uwagę informacje zawarte w pismach procesowych strony, ale to strona ma wskazać okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.