I FZ 474/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 173/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 4 grudnia 2009 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 30 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 173/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił G. B. przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego tegoż Sądu z 16 czerwca 2010 r. odmawiające przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 4 grudnia 2009 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2004 r. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że postanowienie referendarza zostało skarżącemu doręczone 24 lipca 2010 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skarżący odebrał przesyłkę osobiście. 9 sierpnia 2010 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, a 10 sierpnia 2010 r. nadał sprzeciw od postanowienia. Uzasadniając wniosek skarżący podnosił, że przyczyną uchybienia terminu był urlop wypoczynkowy poza terytorium kraju w okresie od 19 lipca do 5 sierpnia 2010 r. Skarżący dołączył kartę urlopową potwierdzającą, że przebywał na urlopie wypoczynkowym w tym okresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu i na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) odmówił jego przywrócenia. W zażaleniu na to postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i przywrócenie terminu, ponownie powołując okoliczności związane z urlopem i wyjazdem zagranicę już po odebraniu przesyłki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wnioskujący powinien uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w uchybieniu terminu. Brak winy wiąże się w takiej sytuacji z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (vide wyrok NSA z 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003, nr 8, s. 340). Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy (vide postanowienie NSA z 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). W niniejszej sprawie skarżący twierdząc, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, wskazał okoliczność przebywania na urlopie i wyjazdu zagranicę, jednak nie jest to, jak prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, okoliczność świadcząca o braku winy. Sytuacja ta nie jest bowiem nagła i nieprzewidywalna i nie stanowi przeszkody nie do przezwyciężenia. Powoływanie się przez skarżącego na etapie zażalenia na to, że wylot z kraju miał miejsce kilka godzin po odebraniu przesyłki 24 lipca 2010 r., nie zostało zresztą w żaden sposób uprawdopodobnione. Samo zaś przebywanie na urlopie wypoczynkowym nie usprawiedliwia uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu, fakt ten nie zwalnia bowiem strony z obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Powoływane przez skarżącego okoliczności w żaden sposób nie świadczą o podjęciu przez niego jakiegokolwiek wysiłku w celu zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu, skoro twierdzi on, że - mimo odebrania przesyłki 24 lipca 2010 r. - otworzył ją dopiero 6 sierpnia 2010 r. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Wobec powyższego na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.