IV SA/Wr 318/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Masternak – Kubiak, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.), Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 marca 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem z dnia 2 listopada 2009 r. J. K. skierowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. o przyznanie zasiłku celowego w formie zasiłku na dożywianie dla siebie oraz syna, który jest uczniem Zasadniczej Szkoły Zawodowej w J.. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że od miesiąca października nie pobiera świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego i podniósł, że jest w trudnej sytuacji życiowej i finansowej. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. decyzją z dnia 31 grudnia 2009 r. nr ... wydaną z powołaniem się na przepisy art. 2 ust. 1, art. 4, art. 8 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 3 i 4, art. 11 ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 39 ust. 1 i 2 w związku z art. 106 ust. 1, 3 i 4, ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362)(zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej) oraz art. 3 pkt 1 lit. b i lit. c, art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 ze zm.)(zwanej dalej ustawą o ustanowieniu programu ), § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055)(zwanego dalej rozporządzeniem), uchwały Rady Miejskiej w J. Nr XXIII/135/08 z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego określonego w ustawie o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania (Dz. Woj. Doln. Nr 204, poz. 2271)(zwanej dalej uchwałą) odmówił wnioskodawcy przyznania świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał na przepisy art. 3 pkt 1 lit. b) i c), w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o ustanowieniu programu oraz uchwały, zgodnie z którymi zapewnienie pomocy w zakresie dożywiania w formie świadczenia pieniężnego na zakup żywności przysługuje w szczególności uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej oraz osobom niepełnosprawnym, jeżeli dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 160 % kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, tj. kwoty 561,60 zł (351 zł x 160%). Dalej podał, że zgodnie z art. 7 ustawy o ustanowieniu programu do udzielania pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednie przepisy ustawy o pomocy społecznej dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej, wskazując, że zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Organ I instancji ustalił ,że J. K. zamieszkuje i gospodaruje z synem P.. oraz ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Do miesiąca września 2009 r. pobierał świadczenie z funduszu alimentacyjnego na syna P. w kwocie 350 zł miesięcznie. Prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego na dalszy okres nie zostało ustalone z powodu nie usunięcia braków we wniosku. Przy czym do miesiąca października 2009 r. wnioskodawca pobierał zasiłek rodzinny na syna P. w kwocie 68 zł miesięcznie, a od 1 listopada 2009 r. zasiłek rodzinny przyznano w kwocie 98 zł miesięcznie. Według organu I instancji syn wnioskodawcy ma możliwość ubiegania się o świadczenie z funduszu alimentacyjnego, po uzyskaniu zaświadczenia z Sądu Okręgowego w L. o bezskuteczności egzekucji od dłużniczki przebywającej za granicą. Złożenie wniosku o dochodzenie roszczeń alimentacyjnych w Sądzie Okręgowym nie wymaga nakładów finansowych, a pracownik socjalny zaoferował szeroko rozumianą pomoc w formalnym załatwieniu tej sprawy. Dalej organ podał, że mimo wyznaczania kolejnych terminów rozpraw administracyjnych i wzywania do złożenia wykazu odpowiednich dokumentów, wnioskodawca oraz jego syn, nie złożyli pisemnych wyjaśnień, ani nie usprawiedliwili swojej nieobecności na wyznaczonych rozprawach. W tym stanie rzeczy nie można ustalić, czy np. dłużniczka alimentacyjna przekazuje określone kwoty pieniężne tytułem zaległych lub bieżących alimentów. W ocenie organu pierwszej instancji postępowanie wnioskodawcy jest przykładem braku współdziałania z pracownikiem socjalnym oraz świadczy o rażącym niewykorzystywania własnych możliwości i uprawnień w celu zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb, w szczególności uzyskania środków finansowych na najpilniejsze potrzeby. Według organu nie ma żadnych, prawnych przeszkód, aby syn wnioskodawcy otrzymywał świadczenie z funduszu alimentacyjnego, co pozwoliłoby uzyskać dochód, który pozwoliłby na częściowe zaspokojenie potrzeb wnioskodawcy. W konkluzji organ wskazał, że bez wyjaśnienia tych okoliczności, organ nie jest w stanie prawidłowo ustalić sytuacji dochodowej i udzielać pomocy. W ocenie organu wnioskodawca zrezygnował z wykorzystywania własnego potencjału, aby uzyskiwać w to miejsce pomoc ze strony państwa, co w konsekwencji narusza przepis art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, bowiem strona świadomie rezygnuje ze swoich uprawnień i możliwości. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji J. K. podniósł zarzut jej bezpodstawności z powodu podania nieprawdy w jej uzasadnieniu . Wskazał, że wszystkie dane, oświadczenia dotyczące jego sytuacji osobistej, rodzinnej są w posiadaniu organu , a wydane rozstrzygnięcie pozbawia go środków do życia. Dodatkowo podniósł, że organ pozostawał w zwłoce w załatwieniu jego sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 18 marca 2010 r. nr .. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy wskazał, że na gruncie ustawy o ustanowieniu programu - stosownie do jej art. 3 pkt 1- w ramach "Programu" są realizowane między innymi działania dotyczące w szczególności zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania: uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności, albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Z kolei z art. 5 ust. 1 tej ustawy wynika, że pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Organ II instancji wyjaśnił dalej, że do udzielenia pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Stąd też, dla celów ustawy o ustanowieniu programu, należy odpowiednio stosować przepisy ustawy o pomocy społecznej, między innymi dotyczące powodów, dla których udzielana jest pomoc społeczna (art. 7 ustawy), praw do świadczeń pieniężnych (art. 8 ust. 1 ustawy), czy też zasad przyznawania pomocy w formie zasiłku celowego. Natomiast zgodnie z § 6 rozporządzenia pomoc w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, w tym dla dzieci i młodzieży w placówkach, o których mowa w § 66 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. Nr 52, poz. 467 i Nr 212, poz. 1767), a także pomoc w formie świadczenia rzeczowego, jest przyznawana w przypadku braku możliwości zapewnienia posiłku lub gdy przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą lub rodzinną. Według organu odwoławczego z analizy powołanych przepisów ustawy o ustanowieniu programu, jak też ustawy o pomocy społecznej wynika, że przewidują one przyznanie pomocy w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności dla osób, które spełniają przesłankę dochodową, określoną w art. 5 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu, przy wystąpieniu co najmniej jednego z powodów określonych w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej lub innych okoliczności, uzasadniających udzielenie pomocy w tej formie. Spełnienie powyższych przesłanek nie jest jednak wystarczającym uzasadnieniem i jednocześnie gwarancją dla wnioskodawcy do uzyskania świadczenia, albowiem przesłanki udzielenia pomocy społecznej zawierają też inne – poza wskazanym art. 8 - przepisy ustawy, zawarte w rozdziale 1, zatytułowanym "Zasady ogólne i zakres podmiotowy ustawy". Organ II instancji przywołując brzmienie przepisów art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i ust.4 ustawy o pomocy społecznej , podkreślił jaką instytucją polityki społecznej państwa jest pomoc społeczna i jakie są jej cele. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło także art. 4 ustawy , wedle którego osoby i rodziny, korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Oznacza to, że świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być uznawane za stałe źródło dochodu podopiecznych. Dalej organ odwoławczy wskazał, że przed podjęciem decyzji w sprawie pracownik socjalny przeprowadził w dniu 10 listopada 2009r. z J.. K.. aktualizację wywiadu środowiskowego, a także podał, że na nowy okres zasiłkowy świadczenie z funduszu alimentacyjnego na syna nie zostało przyznane z powodu braków w złożonym wniosku o przyznanie świadczenia. Z powodu niemożności ustalenia faktycznego dochodu rodziny od października 2009r. organ wzywał stronę o zgłoszenie się osobiste do organu w celu ustalenia sytuacji materialno-bytowej i ustalenia terminu przeprowadzenia wywiadu. Wzywał też stronę na rozprawy na których miała być rozpatrywana między innymi kwestia przeliczenia wysokości zasiłku stałego, a także dochodzenia roszczeń alimentacyjnych za granicą od matki syna. W pierwszym przypadku, pomimo podjęcia przez stronę wezwania za potwierdzeniem zwrotnym w dniu 21 listopada 2009r. nie uczestniczyła ona w rozprawie wyznaczonej na dzień 25 listopada 2009r. Z kolei następne wezwanie na rozprawę z dnia 25 listopada 2009r. - termin rozprawy w dniu 8 grudnia 2009r. nie zostało przez stronę podjęte. Ponadto w dniu 15 grudnia 2009r. dwóch pracowników socjalnych udało się do mieszkania strony, aby uzyskać informacje związane z prowadzonym postępowaniem administracyjnym. Jednakże pomimo oznak, że w mieszkaniu ktoś przebywa (zapalone światła, szczekanie psów), nie zostali do niego wpuszczeni. Organ odwoławczy wskazał także , że w trakcie przesłuchania w dniu 13 listopada 2009r., w siedzibie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. dotyczącego złożonych przez stronę wniosków o udzielenie pomocy finansowej i przeliczenie wysokości zasiłku stałego, J. K. na pytanie, dlaczego nie został złożony w Sądzie Okręgowym w L. wniosek o prowadzenie egzekucji alimentów na syna odpowiedział, że syn nie ma na to czasu, a on nie ma zdrowia i pieniędzy oraz, że są inne przeszkody, których nie może przezwyciężyć. Strona nie wskazała tych przeszkód i nie potrafiła też określić wysokość i rodzaj wydatków wiązanych ze złożeniem wniosku w Sądzie Okręgowym w L.. Stwierdziła, że musi przetłumaczyć dokumenty, zgłosić się po poradę do prawnika lecz nie posiada na te czynności odpowiednich środków finansowych. Uzyskując ze strony organu pomocy społecznej zapewnienie, że pracownik socjalny pomoże mu wypełnić stosowne dokumenty, otrzyma bezpłatne porady prawne i zostanie mu udzielona pomoc na dokonanie tłumaczeń dokumentów. Strona nie przyjęła też propozycji organu odnośnie podpisania kontraktu socjalnego z nim i jego synem odnośnie ustalenia terminu złożenia wniosku do Sądu Okręgowego w L.. Swoje stanowisko uzasadniła koniecznością zastanowienia się, nie podając ile czasu potrzebuje na podjęcie decyzji. Na pytanie, czy otrzymuje jakieś pieniądze od byłej żony odpowiedział, że "za dużo chcecie wiedzieć" i wyszedł z przesłuchania. Nie zapoznał się z treścią sporządzonego protokołu i nie podpisał go. Przed wyjściem zostawił pisemne oświadczenie, które sporządził w trakcie przesłuchania. Z treści oświadczenia wynika, że syn nie może zgłosić się do MOPS w J. ze względu na zajęcia w szkole, odbywające się od godz. 800 do godz. 16 - 17 w każdym dniu tygodnia. Jeżeli chodzi o ubieganie się o świadczenie alimentacyjne na syna, to nie stać go na poniesienie wydatków finansowych związanych z podjęciem stosownych działań. Organ odwoławczy podkreślił ,że zaskarżona decyzja, przywołująca w podstawie prawnej art. 11 ust. 2 ustawy, jest decyzją podjętą w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma prawem przewidzianą możliwość wyboru rozstrzygnięcia. Według organu II instancji organ pomocy społecznej w oparciu o zebrany materiał dowodowy niezbicie wykazał, że ze strony J. K. występuje brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu jego trudnej sytuacji życiowej. Nie chce on skorzystać z propozycji organu odnośnie dochodzenia roszczeń alimentacyjnych na syna za granicą od byłej żony lub podjęcia czynności, celem których byłoby otrzymanie na syna świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Strona rezygnując z propozycji przedłożonych przez pracownika socjalnego podaje przeszkody, które w konfrontacji ze stanem rzeczywistym nie znajdują uzasadnienia. Taka postawa – w ocenie organu- świadczy o tym, że strona świadomie rezygnuje z uprawnień i możliwości, aby poprawić częściowo swoją i syna sytuacją materialną. Liczy przy tym na to, że potrzeby rodziny zostaną w pełni zaspokojone ze środków finansowych organu pomocy społecznej. Zdaniem Kolegium organ I instancji dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś odmowę przyznania wnioskowanej przez stronę pomocy należycie uzasadnił. Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której ponowił on w całości argumentację zawartą w odwołaniu. W szczególności skarżący podniósł, że pracownicy MOPS w J. doskonale znają jego sytuację finansową, wskazując jednocześnie, że zasiłek stały i inne świadczenia otrzymywał również wtedy, gdy pobierał świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Dodatkowo wskazał, ze wniosek o świadczenie z funduszu alimentacyjnego złożył, jednakże był on niekompletny, co spotkało się z dezaprobatą pracowników MOPS, którzy nie składali propozycji podpisania kontraktu socjalnego. W konkluzji domagał się przypisania winy pracownikom organu pomocowego i wniósł o przyznanie świadczeń , o których mowa w uchylonej decyzji . Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2010 r. skarżący wskazał, że pracownicy MOPS nie oferowali mu pomocy w zakresie wypełnienia wniosku o świadczenie z funduszu alimentacyjnego, a także tłumaczenia niezbędnych dokumentów i innych porad w tym zakresie. Podniósł też , że nie stawił się wyłącznie na jedną rozprawę administracyjną przeprowadzaną w grudniu, jednakże w tym czasie chorował, o czym poinformował pracownicę socjalną. Dalej wskazał, że jego syn był w MOPS w J. i podpisał oświadczenie o nie otrzymywaniu od matki żadnych świadczeń i nie utrzymywaniu z nią kontaktu. Do pisma procesowego skarżący załączył między innymi kserokopię pisma syna P. K., z dnia 20 stycznia 2010 r. kierowanego do MOPS w J., opatrzonego prezentatą wpływu do organu w dniu 21 stycznia 2010 r., zawierającego oświadczenie syna o nie otrzymywaniu świadczeń alimentacyjnych od matki. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnioskując o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu skarżący oświadczył, że w sierpniu 2009 r. złożył wniosek o przyznanie świadczenia z funduszu alimentacyjnego do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. na nowy okres od października 2009 r., dysponując zaświadczeniem o bezskuteczności egzekucji oraz upoważnieniem syna, lecz nie wie jaki braki przedmiotowy wniosek posiadał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje: W związku z zawartym w konkluzji skargi wnioskiem strony o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej wyjaśnić na wstępie należy ,że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego i nie może się ona opierać na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kształtowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Natomiast uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy , co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz.1270 ze zm. ). Natomiast rozstrzygając daną sprawę, sąd administracyjny nie jest skrępowany wyartykułowanymi w skardze zarzutami i sformułowanymi w niej wnioskami , lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy , o czym stanowi art.134 § 1 p.p.s.a.. Przechodząc od ogólnych uwag na grunt realiów badanej sprawy wskazać należy, że z przepisu art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" wynika, że do udzielenia pomocy w zakresie dożywiania mają zastosowanie odpowiednio przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania świadczeń z pomocy społecznej. Stąd też, dla celów ustawy o ustanowieniu programu, należy odpowiednio stosować przepisy ustawy o pomocy społecznej, między innymi dotyczące powodów, dla których udzielana jest pomoc społeczna (art. 7 ustawy), praw do świadczeń pieniężnych (art. 8 ust. 1 ustawy), czy też zasad przyznawania pomocy w formie zasiłku celowego. Zatem w powyższym zakresie do spraw dotyczących zasiłku celowego w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności może znaleźć zastosowanie przepis art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej , według którego brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Z treści przytoczonego przepisu wynika więc jednoznacznie, że może on stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej . Ma zatem rację organ odwoławczy , kiedy stwierdza, że decyzja wydana z powołaniem się na przepis art.11ust.2 ustawy o pomocy społecznej podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, co nakłada na organ administracji obowiązek starannego przeprowadzenia postępowania dowodowego , pozwalającego na wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie , a następnie szczegółowego przedstawienia motywów podjętego rozstrzygnięcia. Zważywszy ,że obowiązek współdziałania powinien być interpretowany z uwzględnieniem zasad i celów pomocy społecznej, z dostosowaniem do konkretnej sytuacji i osoby. Ocenę istnienia lub nieistnienia przesłanek przyznania świadczenia należy oprzeć, zatem na podstawie materiału dowodowego, jaki w sprawie zebrano i jaki można było i należało zebrać. Samo stwierdzenie o braku współdziałania osoby z organem pomocy nie jest wystarczające do przesądzenia, że wobec takiej osoby zachodzi podstawa do odmowy przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego. Wskazać również należy, że z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że organy administracyjne są zobowiązane z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. Wskazane przepisy nakładają na organ prowadzący postępowanie obowiązek zachowania aktywności w trakcie całego prowadzonego postępowania. Od działań podjętych przez organy zależy, bowiem tak prawidłowość postępowania, dokonanych ustaleń, jak i prawidłowość rozstrzygnięcia. Powyższe uprawnia stwierdzenie, że cały ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym odmowy przyznania pomocy z przyczyn, o których stanowi art. 11 ust. 2 ustawy spoczywa na organie, który wykorzystując dozwolone przepisami środki dowodowe, winien zebrać materiał dowodowy pozwalający na dokonanie stosownych ustaleń i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Analiza materiału aktowego zgromadzonego w sprawie nie daje - w ocenie sądu- podstaw do przyjęcia , że organy przeprowadziły wszystkie czynności niezbędne do ustalenia stanu faktycznego , objętego hipotezą przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, a zebrany materiał dowodowy został prawidłowo oceniony w powyższym zakresie. Przed wszystkim argumentacja mająca uzasadnić - w ocenie organu - spełnienie przesłanki braku współdziałania skarżącego z organem, nie znajduje odzwierciedlenia w materiale aktowym sprawy . W uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej wskazano, że skarżący i jego syn odmawiają złożenia wyjaśnień dotyczących wysokości dochodu rodziny, tymczasem w aktach sprawy znajduje się oświadczenie skarżącego z dnia 10 listopada 2009 r., w którym podał on – pod rygorem odpowiedzialności karnej – szczegółową strukturę dochodów w rodzinie. W dniu 13 listopada 2009r. przesłuchano stronę w organie pomocowym w sprawie złożonych wniosków o udzielenie pomocy i przeliczenie zasiłku stałego , lecz nie odebrano od niego oświadczenia w sprawie źródeł i wysokości jego dochodów. Natomiast w trakcie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego strona podała ,że utrzymuje się z zasiłku rodzinnego na syna w wysokości 68 zł i zasiłku stałego w wysokości 142 zł. Powyższe okoliczności przeczą twierdzeniu organu o niemożności ustalenia wysokości dochodu rodziny od listopada 2009r. Tym bardziej ,że w art.107 ust.5 ustawy o pomocy społecznej przewidziano możliwość domagania się przez pracownika socjalnego przeprowadzającego wywiad środowiskowy od osoby ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym. Ponadto w dniu 21 stycznia 2010 r. wpłynęło do organu pierwszej instancji oświadczenie syna skarżącego, również pośrednio dokumentujące dochody rodziny, którego brak w aktach sprawy i do którego w żaden sposób organy się nie ustosunkowały, co świadczy o dowolnej ocenie dowodów, nie mieszczącej się w granicach wyznaczonych art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast nie można zaakceptować stanowiska ,że niemożność ustalenia sytuacji dochodowej skarżącego wynika z braku informacji na temat hipotetycznych kwot przekazywanych skarżącemu przez byłą małżonkę z tytułu realizacji obowiązku alimentacyjnego względem syna. Podkreślić należy, że zasady obliczania dochodu strony ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej określone zostały w przepisie art. 8 ustawy o pomocy społecznej i nie przewiduje on uwzględniania dla oceny spełnienia kryterium dochodowego hipotetycznego przychodu wnioskodawcy. Tym bardziej, że jak wynika z akt administracyjnych skarżący w sytuacji pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego otrzymywał zasiłek stały, a dodatkowo bezspornie spełnia jedno z kryteriów określonych w przepisie art. 7 ustawy o pomocy społecznej, będąc osobą niepełnosprawną, niezdolną do pracy. Również w kontekście wykorzystywania własnych możliwości, zasobów i uprawnień, o czym mowa w przepisie art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej argumentacja organów nie zasługuje na aprobatę, bowiem z jednej strony organy obu instancji wskazały w uzasadnieniach decyzji , że skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego – według oświadczenia skarżącego wraz z zaświadczeniem o bezskuteczności egzekucji - , które to świadczenia z powodu braków wniosku nie zostały mu przyznane, a z drugiej strony twierdzą, że brak współdziałania materializuje się nie złożeniu przez skarżącego wniosku o prowadzenie egzekucji alimentów na syna w Sądzie Okręgowym w L., przy wsparciu pracowników socjalnych. W powyższym zakresie nie ma w aktach sprawy jakichkolwiek materiałów pozwalających na dokonanie oceny zachowania skarżącego w kontekście wskazanych okoliczności i weryfikację stanowiska organów. Nie wyjaśniają tego również organy w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji, ograniczając się do arbitralnej oceny zachowania skarżącego. W tym zakresie nie jest również uprawniona argumentacja organów, dotyczącą braku udziału skarżącego w przeprowadzanych rozprawach administracyjnych, chociażby ze stricte procesowego powodu, a mianowicie nie zaistniały w realiach analizowanej sprawy okoliczności uzasadniające przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Przepis art. 89 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. Obowiązek zaś przeprowadzenia rozprawy obciąża organ wówczas, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (§ 2). Skoro zatem organ był w posiadaniu oświadczeń tak strony jak jej syna, odnoszących się do ich sytuacji dochodowej oraz posiadał z urzędu wiedzę na temat sytuacji rodzinnej skarżącego – przeprowadził aktualizację wywiadu środowiskowego - wystarczająca była gabinetowa forma prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Natomiast aktywność ze strony skarżącego dokumentuje fakt jego udziału w przesłuchaniu w dniu 13 listopada 2009 r., składanie oświadczeń dotyczących sytuacji dochodowej, przeprowadzona aktualizacja wywiadu środowiskowego, a także oświadczenie syna na okoliczność nie otrzymywania alimentów od matki. Wskazać również należy, że z woli ustawodawcy to uznanie administracyjne jest organiczane pojedynczą dyrektywą interpretacyjną , wyrażoną w art. 11 ust.3 ustawy o pomocy społecznej , wedle którego wedle której w przypadku odmowy przyznania albo ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczeń z pomocy społecznej należy uwzględnić sytuację osób będących na utrzymaniu osoby ubiegającej się o świadczenie lub korzystającej ze świadczeń. Ten aspekt sprawy - nakazujący organom zbadanie sytuacji osób najbliższych znajdujących się na utrzymaniu osoby wnioskującej - został zupełnie pominięty przez organy, mimo, że były one w posiadaniu informacji o tym , że na utrzymaniu skarżącego jest uczący się syn , nie uzyskujący żadnych dochodów. Oceniając więc wyłącznie kątem legalności zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przeprowadzone postępowanie administracyjne obarczone jest wadami, wynikającymi z naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, a pod adresem obu organów orzekających w sprawie musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia art. 7, art. 10, art. 61, art. 77, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. bowiem nie dokonały one analizy całokształtu zachowań skarżącego w trakcie postępowania w kontekście zastosowania przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy organy powinny dążyć do ustalenia sytuacji rodzinnej, majątkowej i dochodowej skarżącego przy użyciu wszystkich dostępnych środków dowodowych – w tym również dowodów zaoferowanych przez skarżącego – mając na uwadze okoliczność, że organy obu instancji są zobowiązane umożliwić stronie jej zapoznanie się – przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie – ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Konkludując, stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji jako podjęte z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)