II SA/Wa 1281/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie niedopłaty uposażenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. zwolnił J. K. z dniem [...] marca 1998 r. ze stanowiska [...] (stopień etatowy ppłk, grupa uposażenia U-12) i przeniósł do dyspozycji Szefa JW 1004 - Biuro Ochrony Rządu. Następnie decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 1998 r. J. K. został wyznaczony na stanowisko [...] (stopień etatowy ppłk, grupa uposażenia U-13). W dniu [...] kwietnia 2000 r. ww. skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o: - ustalenie grupy uposażenia U-12, - wypłatę uposażenia według grupy U-12 za okres od października 1998 r. do dnia wypłaty wraz z ustawowymi odsetkami za okres zwłoki. Wobec orzeczenia NSA, że w zakresie rozpatrzenia wniosku właściwym organem jest Dyrektor Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA, wnioskiem z dnia [...] września 2001 r., J. K. wystąpił do wskazanego organu o ustalenie grupy uposażenia U-12 i wypłatę uposażenia wg grupy U-12 za okres od [...] października 1998 r. do dnia zapłaty wraz z ustawowymi odsetkami za okres zwłoki. Dyrektor Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2001 r. odmówił zachowania grupy uposażenia U-12. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu odwołania ww. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjną decyzję. Oficer złożył skargę do NSA w Warszawie, który wyrokiem o sygn. akt II SA 72/02 z dnia 7 września 2002 r. uchylił powyższe decyzje I i II instancji, uzasadniając, że wniosek z dnia [...] września 2001 r. dotyczy zachowania żołnierzowi wyznaczonemu na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia stawki dotychczasowej do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Rozpatrując ponownie wniosek oficera z dnia [...] września 2001 r., organ ustalił na podstawie zaświadczenia otrzymanego z BOR, że oficerowi już zachowano dotychczasową stawkę uposażenia w macierzystej jednostce wojskowej. W związku z powyższym, decyzją nr [...] Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2003 r., odmówiono zachowania oficerowi wyznaczonemu na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia – stawki dotychczasowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozpatrując skargę od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r., sygn. akt II SA 1425/03 uchylił powyższe decyzje, uznając, że organ ograniczył się wyłącznie do rozstrzygnięcia żądania skarżącego w zakresie stawki uposażenia, pomijając rozstrzygnięcie w zakresie wyrównania uposażenia za okres od października 1999 r. do dnia wypłaty. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2004 r., stwierdził, że ww. oficerowi, w okresie od dnia wyznaczenia na stanowisko służbowe [...] (stopień etatowy ppłk, grupa uposażenia U-13) do dnia [...] grudnia 1998 r., na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 5, poz. 18 ze zm.), zachowano dotychczasową stawkę uposażenia według grupy należnej na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym zaliczonym do grupy uposażenia U-12 do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego i odmówił zachowania [...] J. K. zajmującemu poprzednio stanowisko służbowe zaszeregowania do grupy uposażenia U-12, wyznaczonemu decyzją nr [...] MSWiA z dnia [...] września 1998 r. na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia U-13 stawki dotychczasowej do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego w okresie od dnia [...] stycznia 1999 r. do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, odmówił wypłaty uposażenia według uposażenia U-12 za okres od października 1998 r. do dnia wypłaty wraz z ustawowymi odsetkami za okres zwłoki. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 522/05, oddalił skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, co następuje: Żołnierz zawodowy ma prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych według zasad określonych w stosownej ustawie. Uposażenie żołnierza składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków. Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy, uposażenie zasadnicze żołnierza zawodowego obejmuje uposażenie według stopnia wojskowego – z uwzględnieniem wysługi lat, także uposażenie według stanowiska służbowego. Minister Obrony Narodowej określa stawki (kwoty) uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego i grupy uposażenia odpowiednie dla tych stawek. Stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych są zaliczane do odpowiednich grup uposażenia w zależności od rangi stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji. Dodatkowo zgodnie z § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2000 r. Nr 62, poz. 729 ze zm.) stanowisko służbowe żołnierza zawodowego może być zaliczane wyłącznie do jednej grupy uposażenia. Powyższe zaliczenie następuje zgodnie z § 14 ust. 1 cyt. rozporządzenia, decyzją wprowadzającą i decyzjami modyfikującymi etat jednostki organizacyjnej. Czyli grupa uposażenia przyporządkowana jest do stanowiska służbowego. Organ wojskowy wyznaczając żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe nie ma możliwości ustalenia innej grupy uposażenia niż przewidziana dla tego stanowiska w etacie. Żołnierz w ściśle określonych przypadkach zachowuje prawo do uposażenia według grupy uposażenia przysługującej na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym (art. 13 ust. 2, art. 23 i art. 36 cyt. ustawy o uposażeniu żołnierzy), lecz nie jest to równoznaczne z zachowaniem prawa do grupy uposażenia. J. K. decyzją nr [...] MSWiA z dnia [...] września 1998 r. wyznaczony został na stanowisko służbowe zaszeregowane do tego samego stopnia etatowego, jakie posiadało stanowisko służbowe, z którego poprzednio przeniesiony został do dyspozycji organu wojskowego. Zgodnie z cytowaną ustawą, przez niższe stanowisko służbowe rozumie się w stosunku do oficerów zawodowych - stanowisko, którego stopień etatowy jest niższy od stopnia etatowego poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego. Wobec powyższego J. K. został wyznaczony na stanowisko równorzędne. Wyznaczenie żołnierza zawodowego na równorzędne stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia, nie wymaga wyrażenia zgody żołnierza zawodowego na powyższe, natomiast narzuca na organ wojskowy obligatoryjny obowiązek (art. 13 ust. 1 ustawy o uposażeniu żołnierzy) zachowania dotychczasowej stawki uposażenia do momentu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego. Czyli żołnierz wyznaczony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia otrzymuje stawkę (kwotę) uposażenia, jaka ostatnio mu przysługiwała na poprzednim stanowisku służbowym, zaszeregowanym do wyższej grupy uposażenia do czasu, gdy uzyska wyższą stawkę (kwotę) uposażenia na zajmowanym stanowisku zaszeregowanym do niższej grupy uposażenia. Organ prawidłowo ustalił, że w chwili wyznaczenia stawka uposażenia należnego dla stanowiska służbowego zaszeregowanego do grupy uposażenia U-13 wynosiła 1415 zł. Realizując konieczność zachowania dotychczasowej stawki uposażenia, Szef JW 1004 - BOR, zachował oficerowi dotychczasową (należną na poprzednim stanowisku służbowym z grupą uposażenia U-12) stawkę uposażenia według stanowiska służbowego w kwocie 1575 zł. Tak zachowaną stawkę uposażenia ww. otrzymywał do [...] grudnia 1998 r. Z dniem 1 stycznia 1999 r. zostały wprowadzone nowe stawki uposażenia dla poszczególnych grup uposażenia. Powyższe spowodowało, że od dnia 1 stycznia 1999 r. stawka uposażenia przypisana do grupy U-13 wyniosła 1575 zł. Biorąc pod uwagę, że była identyczną stawką uposażenia według stanowiska służbowego, jak zachowana stawka należna na poprzednim stanowisku służbowym przyporządkowanym do grupy uposażenia U-12 organ ocenił, że dalsze zachowanie stawki dotychczasowej, która ma chronić żołnierza zawodowego przed otrzymaniem niższej stawki uposażenia w związku z podjętą decyzją personalną, jest niecelowe, ponieważ spełniło już role ochronną. Zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 2000 r. w sprawie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego żołnierzy zawodowych wprowadzono z dniem 1 stycznia 2000 r. nowe stawki uposażenia, według których kwota uposażenia należnego do grupy U-13, wynosząc 1713 zł była wyższa od stawki należnej [...] J. K. w 1998 r. na poprzednim stanowisku służbowym, a więc organ nie miał podstaw do dalszego zachowania stawki dotychczasowej, czyli tej, którą oficer otrzymywał ostatnio zajmując poprzednie stanowisko służbowe, która byłaby niższa od stawki należnej obecnie na zajmowanym stanowisku czyli 1713 zł. Rozpoznając wniosek J. K. z dnia [...] kwietnia 2000 r. w części dotyczącej wypłaty uposażenia według grupy U-12 za okres od października 1998 r. do dnia wypłaty wraz z ustawowymi odsetkami za okres zwłoki, organ prawidłowo ustalił, że jest on pozbawiony podstaw, gdyż nie nastąpiła żadna niedopłata uposażenia, która wiązałaby się z koniecznością wyrównania uposażenia wraz z odsetkami. Pismem z dnia [...] marca 2003 r. J. K. wniósł o wypłatę różnicy pomiędzy uposażeniem należnym, a uposażeniem wypłaconym od dnia [...] stycznia 1998 r. do [...] stycznia 2001 r. wraz ze wszystkimi należnościami. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku J. K. z dnia [...] marca 2003 r. o wypłatę różnicy pomiędzy uposażeniem należnym, a uposażeniem wypłaconym od dnia [...] stycznia 1998 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. wraz z ustawowymi odsetkami za okres zwłoki wraz z wszystkimi należnościami pochodnymi od uposażenia zasadniczego, tj. nagrody rocznej, umorzył postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że niedopuszczalne jest wydanie rozstrzygnięcia, które określałoby wysokość należnego oficerowi w omawianym okresie uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Kwestia została już rozstrzygnięta decyzjami administracyjnymi, w których określono wysokość należnego oficerowi uposażenia według stanowiska służbowego, tj. decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2004 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2004 r. Powyższe decyzje zostały poddane kontroli przez sądy administracyjne, które oddaliły skargę i skargę kasacyjną. Oddalenie skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracji drogę do wydania decyzji merytorycznej w tym samym przedmiocie ze względu na ocenę prawną zawartą w wyroku. Dalej organ podkreślił, że w związku z prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy w zakresie ustalenia wysokości należnego J. K. uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego przez sądy administracyjne – Minister Obrony Narodowej nie mógł zakończyć decyzją merytoryczną, przedmiotowej sprawy. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, organ umarza postępowanie administracyjne w sytuacji, gdy nie ma przedmiotu sprawy. Postępowanie administracyjne nie może się toczyć m.in. w sytuacji, gdy w sprawie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie. Wobec tego, że J. K. domaga się ustalenia wysokości jednego ze składników uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia wysokości innych świadczeń, tj. uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, to podkreślił, że uposażenie to zostało już prawomocnie ustalone. W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że ani ustawa o uposażeniu żołnierzy, ani akty normatywne ją wykonujące nie dają podstawy do rozstrzygania o wysokości poszczególnych składników uposażenia stanowiących podstawę obliczenia należności pieniężnych, tak więc decyzja administracyjna przyznająca oficerowi np. nagrodę roczną (składniki uposażenia) byłaby podjęta bez podstawy prawnej, a w konsekwencji byłaby decyzją nieważną. J. K. złożył wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Minister Obrony Narodowej odmówił uzupełnienia decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w zakresie: 1. ustalenia wysokości uposażenia zasadniczego wraz dodatkami o charakterze stałym, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, 2. ustalenia wysokości odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, 3. wskazania rozkazu dziennego dowódcy jednostki wojskowej o objęciu przez oficera ostatniego stanowiska służbowego przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku J. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że brak było prawnych możliwości prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości przysługującego J. K. uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego w okresie od [...] stycznia 1999 r. do dnia [...] stycznia 2001 r. i w tym zakresie postępowanie jest bezprzedmiotowe. Organ wskazał również na zasadność umorzenia postępowania w zakresie ustalenia wysokości należności pieniężnych otrzymanych w okresie od [...] stycznia 1998 r. do dnia [...] stycznia 2001 r., których podstawę obliczenia stanowiło uposażenie, ponieważ na podstawie powoływanych wyżej przepisów ustawowych nie jest możliwe kwestionowanie wysokości wypłaconych nagród rocznych oraz wypłaconej odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop - nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 105 § 1 kpa, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowe postępowanie jest tożsame podmiotowo i przedmiotowo ze sprawą rozstrzygniętą prawomocną decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2004 r. nr [...], ponieważ poprzednie postępowanie dotyczyło wniosku z dnia [...] kwietnia 2000 r., a przedmiotowe wniosku z dnia [...] marca 2003 r., 2. naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez przyjęcie błędnego założenia, że skarżącemu nie przysługuje prawo modyfikowania żądań, 3. naruszenie art. 78 § 1 kpa, 4. naruszenie § 45 ust. 1 w zw. z § 59 ust. 1 rozporządzenia MON z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), poprzez przyjęcie, że wysokość uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego uzależniona jest od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane stanowisko służbowe, a uposażenie to było określone w decyzji administracyjnej, 5. wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przywołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W toku prowadzonego postępowania organ związany jest rygorami procedury administracyjnej. Musi przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), a więc przyczyniać się do wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie z wymaganiami art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do sprawy niniejszej, przypomnieć należy, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek J. K. z dnia [...] marca 2003 r. o "wypłatę różnicy pomiędzy uposażeniem należnym, a uposażeniem wypłaconym za okres od [...] stycznia 1998 r. do [...] stycznia 2001 r. wraz z ustawowymi odsetkami za okres zwłoki wraz z wszystkimi należnościami pochodnymi od uposażenia zasadniczego, tj. nagrody rocznej". W uzasadnieniu wniosku J. K. wskazuje, że żąda ustalenia grupy uposażenia i wypłaty odsetek ustawowych, a właściwie wyrównania należnego uposażenia bezprawnie obniżonego. Następnie konkretyzuje swój wniosek i podaje, że dotyczy on roszczenia od dnia [...] stycznia 1999 r. oraz nagrody rocznej za lata 2000 i 2001, jak również odprawy. Następnie skarżący złożył wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] września 2008 r. odmawiającego uzupełnienia decyzji z dnia [...] lipca 2008 r., organ wskazał między innymi, że wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2003 r., a więc wszczynający przedmiotowe postępowanie administracyjne, dotyczył ustalenia wysokości tylko jednej należności –nagrody rocznej – której podstawę obliczenia stanowiło uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym należne za sierpień danego roku. Dalej podkreślił, że z tak sformułowanego wniosku nie mógł wywieść, że użyte we wniosku skarżącego sformułowanie "wraz ze wszystkimi należnościami pochodnymi od uposażenia zasadniczego, tj. od nagrody rocznej", jest żądaniem przeprowadzenia postępowania na okoliczność ustalenia wysokości niektórych należności pieniężnych przysługujących z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W ocenie Sądu, wobec przytoczonych wyżej okoliczności należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wniosek J. K. stanowiący podstawę do wszczęcia przedmiotowego postępowania jest nieprecyzyjny i niejednoznaczny. A zatem wobec powyższego, że organ prowadząc postępowanie jest związany granicami wniosku, powinien dokładnie wyjaśnić jego treść, a przede wszystkim zakres żądania strony. Podkreślić należy, że materia sprawy jest skomplikowana i dotyczy dość odległego okresu, a więc przystępując do procedowania, stosując podstawowe zasady postępowania administracyjnego, należało przede wszystkim wyjaśnić wskazane wyżej kwestie. Rozpoznając skargę w sprawie niniejszej, Sąd nie mógł dokonać oceny, czy zaskarżona decyzja jest legalna, a więc czy nie narusza obowiązujących przepisów prawa, bowiem organ nie wyjaśnił treści i zakresu wniosku wszczynającego postępowanie. Organ sam w sposób nieuprawniony dokonał interpretacji wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2003 r. Ponownie rozpoznając sprawę, organ powinien przede wszystkim dokładnie i precyzyjnie wyjaśnić zakres żądania wniosku i wydać decyzję oraz uzasadnić ją zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Wówczas dopiero Sąd będzie mógł dokonać oceny, czy decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. Reasumując wskazać należy, że organ wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia prawa, polegającego na niedokładnym wyjaśnieniu żądania strony, które było podstawą wydania decyzji, a uchybienia te miały – w ocenie Sądu – istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 132 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.