II SA/Sz 939/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi E. K. –K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej E. K. – K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia[...] . nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. K., utrzymało w mocy decyzję WUiAB nr [...] z dnia [...] r. wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących na dz. Nr[...]. Z uzasadnienia wyżej wymienionej decyzji Kolegium wynika, że w dniu [...] E. K. wystąpiła do Urzędu Miasta z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie [...] budynków jednorodzinnych wolnostojących na dz. [...]. Decyzją WUiAB nr [...] z dnia [...] r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta, odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z uwagi na to, że planowana inwestycja nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na kopii mapy wyznaczono obszar analizowany w odległości [...] szerokości frontu działki. Od strony północnej terenu inwestycyjnego znajdują się tereny leśne, od zachodniej tereny łąk i pól, zaś zabudowa jednorodzinna znajduje się jedynie na dz. [...] Przez obszar przebiegają linie elektroenergetyczne[...]. Ponadto organ orzekający w oparciu o przeprowadzoną analizę ustalił, że nie jest możliwe ustalenie obowiązującej linii zabudowy w oparciu o § 4 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, istniejące budynku dostępne są poprzez drogi wewnętrzne. Brak jest również podstaw do zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia ze względu na kolizję z istniejącymi liniami napowietrznymi o mocy[...]. Co do wskaźnika powierzchni zabudowy organ I instancji wyjaśnił, że średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi [...] dla działek nr [...].W decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] ustalono wskaźnik max [...] Wnioskodawczyni proponuje budowę budynków mieszkalnych [...]o pow. Działki[...] , wskaźnik łącznie wynosi [...] jest większy od średniego. Uzasadnienie decyzji wskazuje także na niezgodność inwestycji z przepisami odrębnymi dotyczącymi linii elektroenergetycznej. Inwestycja znajduje się w graniach otuliny Parku Krajobrazowego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła E. K. podnosząc, że jej działka znajduje się w sąsiedztwie ulicy [...] i nie ma problemu z wykonaniem wyjazdu. Odwołująca się nie zgodziła się z ustalonym wskaźnikiem zabudowy. Planowana zabudowa powinna wyznaczać linię zabudowy dla rejonu. Odwołująca wskazała też, że przy ulicy [...] wybudowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w niniejszej sprawie wskazało, że przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków m.in., aby "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu". Zabudowa w obszarze analizowanym, niepozwalająca ustalić tych wymogów, nie jest traktowana jako spełniająca warunek art. 61 ust. 1 pkt 1, którego celem jest dostosowanie zamiarów inwestycyjnych do istniejących w danym miejscu standardów oraz wyłączenie działań inwestycyjnych tam, gdzie tych standardów nie ma. Jeżeli zatem na podstawie cyt. przepisu oraz w sposób określony w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można ustalić warunków zabudowy dla nowej zabudowy, to organ orzekający wydaje decyzję odmowną. Celem zasady "dobrego sąsiedztwa", sformułowanej w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, który konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. O tym świadczy w szczególności sposób ustalania wymagań dla nowej zabudowy, określony w powołanym rozporządzeniu. § 4 Rozporządzenia stanowi, że: * obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, * w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami, * jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, * dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Nie ulega wątpliwości, że wymagane przez rozporządzenie wyznaczenie linii zabudowy planowanej inwestycji oznacza nakaz ustalenia odległości pomiędzy frontową częścią inwestycji a pasem drogowym, co wynika pośrednio z ust. 3 tego paragrafu. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji prawidłowo wyznaczył granice obszaru analizowanego wskazując, że w obszarze tym występują tylko dwa budynki zrealizowane na dz. Nr [...] (w trakcie budowy) oraz wydane pozwolenie na budowę na dz. Nr[...]. Działki te znajdują się w kierunku wschodnim od terenu inwestycji. Usytuowanie tej zabudowy nie daje możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji na zasadzie "kontynuacji", o jakiej mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zdaniem organu II instancji nie jest możliwe wyznaczenie dla wnioskowanej inwestycji obowiązującej linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, gdyż brak jest zabudowy dostępnej z ulicy[...] , która mogłaby stanowić odniesienie do wnioskowanej zabudowy. W obszarze analizowanym brak jest również zabudowy sąsiedniej, usytuowanej w głębi działki, dającej możliwość wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy dla drugiego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z treści przepisu § 4 rozporządzenia wynika, że wyznaczenie linii zabudowy planowanej inwestycji oznacza nakaz ustalenia odległości pomiędzy frontową częścią inwestycji a pasem drogowym, co również oznacza niemożliwość ustalenia obowiązującej linii zabudowy dla budynku usytuowanego w głębi działki, Odpowiadając na zarzut odwołania, że przedmiotowa działka powinna wyznaczać linię zabudowy dla innych tego rejonu Kolegium podkreśliło, że wszystkie wymogi dla nowej zabudowy ustalane są w oparciu o istniejącą już zabudowę. Ewentualne zastosowanie wyznaczenia innej obowiązującej linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 Rozporządzenia w sytuacji faktycznej i prawnej przedmiotowej działki także nie jest możliwe, ze względu na brak odpowiedniej dla wnioskowanej zabudowy i kolizję z istniejącymi liniami napowietrznymi o mocy[...]. Proponowane zamierzenie budowy budynków mieszkalnych przekracza średni wskaźnik zabudowy dla obszaru analizowanego, co dodatkowo powoduje niemożliwość ustalenia warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wszystkie wymienione w tym przepisie warunki muszą być spełnione łącznie. Wystarczy zatem, że w sposób oczywisty brak możliwości ustalenia obowiązującej linii zabudowy, aby wystąpiła odmowa ustalenia warunków zabudowy. W związku z powyższym należało stwierdzić, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. W skardze na wyżej opisaną decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. K. wniosła o jej uchylenie, zarzucając zaskarżonemu aktowi naruszenie: * art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich nienależytą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, * art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i 2, art. 50 § 1 w związku z art. 79 § 1 i 2 Kpa poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu na etapie zbierania dowodów przez organ I instancji i w rezultacie niezawiadomienie skarżącej o terminie wizji lokalnej stanowiącej podstawę wydanych decyzji w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż nie ma racji organ twierdząc, że od strony zachodniej terenu inwestycyjnego znajdują się tereny łąk i pól, gdyż w tym miejscu znajdują się klasyczne nieużytki. Skarżąca nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, że nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji na zasadzie "kontynuacji", o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przywołując fragment wyroku WSA w Gorzowie Wlkp z 25 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Go 2/09, iż rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygnąć wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela lub inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Ograniczenia tej zasady mogą jedynie wynikać z przepisów prawa. Podkreślono również, że linie napowietrzne, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie przebiegają nad terenem działki skarżącej lecz nad terenem działki[...], dla której ustalono wcześniej warunki zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ wskazał dodatkowo, iż istotnym argumentem przemawiającym za utrzymaniem decyzji odmownej jest brak możliwości wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy, bowiem skarżąca we wniosku określiła zabudowę z usytuowaniem jednego budynku mieszkalnego od frontu działki, a drugiego w głębi działki. Z kolei zarzut, że skarżąca nie uczestniczyła w wizji lokalnej przeprowadzonej przez organ I instancji nie miał wpływu na rozstrzygniecie sprawy, bowiem przedmiotowa wizja dotyczy analizy urbanistycznej i odbywa się bez udziału stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl unormowania zawartego w art. 145 ww. ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ww. ustawy) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji tego rodzaju naruszenia prawa, która rodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również decyzji ją poprzedzającej. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest, że dla terenu, na którym znajduje się działka, objęta planowaną inwestycją, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie, bowiem do treści art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 ww. ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Stosownie do treści art. 61 ust. 1 ww. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z powyższego, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 61 ust.1 pkt 1, realizując tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech terenu działek sąsiednich. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego treścią art. 2 pkt 1 ww. ustawy i rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo - społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne. Ustalenie przez właściwy organ administracji publicznej, czy w konkretnym przypadku spełnione zostały warunki wymienione w art. 61 ust. 1, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, którego podstawowe zasady unormowane zostały w przepisach powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. Przepis § 3 tegoż rozporządzenia stanowi, że dla ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy, zaś granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem organów administracji, nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p, ponieważ planowana inwestycja nie będzie stanowiła kontynuacji funkcji istniejącej na analizowanym obszarze, bowiem na terenie objętym analizą, żadna z działek sąsiednich, nie jest zabudowana w sposób pozwalający na ustalenie wymagań dla nowej zabudowy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji wyznaczył granice obszaru analizowanego wskazując, że w obszarze tym występują tylko budynki zrealizowane na dz. Nr [...] (w trakcie budowy). Działki te znajdują się w kierunku wschodnim od terenu inwestycji. Usytuowanie tej zabudowy nie daje możliwości ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji na zasadzie "kontynuacji", o jakiej mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zdaniem organu II instancji nie jest możliwe wyznaczenie dla wnioskowanej inwestycji obowiązującej linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, gdyż brak jest zabudowy dostępnej z ulicy [...], która mogłaby stanowić odniesienie do wnioskowanej zabudowy. W obszarze analizowanym brak jest również zabudowy sąsiedniej, usytuowanej w głębi działki, dającej możliwość wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, ewentualne zastosowanie wyznaczenia innej obowiązującej linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sytuacji faktycznej i prawnej przedmiotowej działki także nie jest możliwe, ze względu na brak odpowiedniej dla wnioskowanej zabudowy i kolizję z istniejącymi liniami napowietrznymi o mocy [...]. Ponadto, proponowane zamierzenie budowy budynków mieszkalnych przekracza średni wskaźnik zabudowy dla obszaru analizowanego, co dodatkowo powoduje niemożliwość ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu, stanowisko organów orzekających w tej kwestii jest nieprzekonywujące. Ograniczenie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do stwierdzenia, że nie jest możliwe wyznaczenie dla wnioskowanej inwestycji obowiązującej linii zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, gdyż brak jest zabudowy dostępnej z ulicy[...] , która mogłaby stanowić odniesienie do wnioskowanej zabudowy, zaś w obszarze analizowanym brak jest również zabudowy sąsiedniej, usytuowanej w głębi działki, dającej możliwość wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy dla drugiego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zdaniem Sądu - mając na uwadze zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy oraz wyjątek dotyczący wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy określony w § 4 ust. 4 cytowanego rozporządzenia - jest niewystarczające. Organy orzekające w sprawie powinny mieć przy tym na uwadze fakt, iż w toku postępowania strona może dowolnie, według swego uznania, modyfikować zakres żądania zawartego we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Z kolei na organach prowadzących postępowanie administracyjne ciąży - wynikający z przepisu art. 9 Kpa - obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy obligowane są czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jeżeli zatem w ocenie organów orzekających w niniejszej sprawie brak było podstaw do wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy, bowiem skarżąca we wniosku określiła zabudowę z usytuowaniem jednego budynku mieszkalnego od frontu działki, a drugiego w głębi działki, to obowiązkiem organów było poinformowanie strony o jej uprawnieniu do zmiany żądania wniosku np. w zakresie innego niż pierwotnie zamierzony usytuowania budynków lub ograniczenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy tylko dla jednego budynku. W realiach niniejszej sprawy należy również wskazać, iż organy obu instancji w swych decyzjach nie wyjaśniły na jakiej podstawie oparto tezę, że nie jest możliwe zastosowanie wyznaczenia innej obowiązującej linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 ww. rozporządzenia ze względu na kolizję planowanej zabudowy z istniejącymi liniami napowietrznymi o mocy 220 kV. Organ II instancji w żadnym miejscu nie ustosunkował się do twierdzeń skarżącej, że linie te nie przebiegają nad terenem działki skarżącej lecz nad terenem działki[...] , dla której ustalono warunki zabudowy. Wykazane uchybienia prawa procesowego, głównie w zakresie naruszenia art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, które mogły być istotne dla prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, skutkować musiały uchyleniem zaskarżonej decyzji w związku z tym, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy winien zatem - zmierzając do ustalenia prawdy obiektywnej - dokonać dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym dokonać ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie ze wskazanymi powyżej zaleceniami Sądu. W zależności od poczynionych ustaleń organ podejmie odpowiednie dalsze czynności i wyda decyzję odpowiadającą ustaleniom faktycznym i stanowi prawnemu obowiązującemu w dacie wydania decyzji, odnosząc się szczegółowo w uzasadnieniu decyzji do wszystkich dowodów i wyjaśnień przedstawionych przez stronę i dokonując oceny ich wiarygodności. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt I sentencji. Zawarte w pkt II orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy. V