I OW 171/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia WSA del. Marian Wolanin Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta T. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta T. a Wójtem Gminy D. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku J.S. o skierowanie do domu pomocy społecznej oraz o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie kosztów pobytu w Domu dla Bezdomnych Mężczyzn C. D.T. w T. odrzucić wniosek. Prezydent Miasta T. wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2010 r. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy nim a Wójtem Gminy D., w sprawie skierowania J. S., zameldowanego na pobyt stały S. w G. D., do domu pomocy społecznej oraz przyznania zasiłku celowego na pokrycie kosztu pobytu J. S. w Domu dla Bezdomnych Mężczyzn C. D. T. w T. W uzasadnieniu wniosku Prezydent Miasta T. podał, że w dniu 25 maja 2010 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. wpłynęły postanowienia Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D.: z dnia 21 maja 2010 r., nr (...) w sprawie przekazania wniosku J. S. o skierowanie do domu pomocy społecznej oraz z dnia (...) maja 2010 r., nr (...) o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie kosztu pobytu J. S. w Domu dla Bezdomnych Mężczyzn C. D. T. w T.. W dniu 8 czerwca 2010 r. do organu pomocy społecznej wpłynęły kopie pism J. S., adresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., zawierające wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienia oraz o uchylenie tych postanowień i rozpatrzenie sprawy przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D.. Z pism wynika, że J. S. ze względu na zły stan techniczny znajdującego się na terenie S. domu, z uwagi na swoje bezpieczeństwo, problemy zdrowotne i brak środków na dokonanie remontu zabudowań nie może tam mieszkać. Z tego powodu stał się osobą bezdomną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniami z (...) lipca 2010 r., nr (...) i nr (...) odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia, a postanowieniami z dnia (...) lipca 2010 r., nr (...) oraz nr (...) stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Wnioskujący organ podał także, iż w okresie od 31 marca do 30 kwietnia 2010 r. J. S. przebywał w Szpitalu Wojewódzkim im. Św. Ł. w T.. W dniu 5 maja 2010 r. trafił do Domu dla Bezdomnych Mężczyzn C. D. T. w T., bowiem - jak oświadczył - nie miał gdzie się udać i nie jest w stanie samodzielnie prowadzić gospodarstwo domowe. Z ustaleń dokonanych przez organ pomocy społecznej wynika, że nigdy wcześniej nie korzystał z pomocy w Domu dla Bezdomnych Mężczyzn w T. i ze świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T., nie figuruje także w ewidencji ludności aktualnych i byłych mieszkańców T.. W dniu 30 czerwca 2010 r. J. S. opuścił Dom dla Bezdomnych Mężczyzn w T. i aktualne miejsce jego pobytu nie jest znane. W ocenie Prezydenta T. powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że organem właściwym do skierowania J. S. do domu pomocy społecznej jest gmina ostatniego jego miejsca zameldowania na pobyt stały, tj. Gmina D. Dodatkowo art. 54 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej stanowi, że osobę wymagającą całodobowej opieki - co do zasady - kieruje się do domu pomocy zlokalizowanego jak najbliżej miejsca zamieszkania osoby kierowanej. Tym samym - Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T., nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku J. S. i wydania decyzji w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej. W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy D. wniósł o oddalenie wniosku w zakresie wskazania Wójta Gminy D. jako organu właściwego do rozpoznania wniosku J. S. o skierowanie do domu pomocy społecznej oraz o przyznanie zasiłku celowego. Organ podał, że z wywiadu przeprowadzonego w miejscu stałego zameldowania J. S. wynika, iż od ok. 4 lat nie zamieszkuje on na terenie sołectwa S., w Gminie D., gdzie posiada dom po zmarłej matce, lecz przebywa w T. Z tego powodu podania J. S. o przyznanie zasiłku celowego na pokrycie kosztów pobytu w Domu dla Bezdomnych Mężczyzn oraz na zakup leków, jakie wpłynęły go Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w D., przekazane zostały według właściwości do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T.. Również kolejnych 5 podań J. S. o pomoc społeczną jest rozpatrywanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. Fakt zamiaru trwałego pozostawania J. S. w T. potwierdziła w rozmowie telefonicznej jego siostra p. M. P.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, a także spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Taką odrębną regulacją jest m. in. art. 22 K.p.a. Według art. 22 § 1 K.p.a. organami uprawnionymi do rozstrzygania sporów powstałych między wymienionymi w tym przepisie organami są wspólne dla nich organy wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a., chyba że takich organów nie ma. Wówczas spory takie rozstrzyga albo sąd administracyjny (art. 22 § 1 pkt 1 in fine), albo minister właściwy do spraw administracji (art. 22 § 1 pkt 4 i 8), albo Prezes Rady Ministrów (art. 22 § 1 pkt 9). W niniejszej sprawie oznacza to, że wobec tego, iż zarówno dla Wójta Gminy D. jak i Prezydenta Miasta T. organem wyższego stopnia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., to organ ten jest zgodnie z art. 22 § 1 K.p.a. powołany do rozpoznania sporu o właściwość w sprawie wniosków J. S. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Tym samym wniosek Prezydenta T., jako skierowany do organu niewłaściwego, podlegał odrzuceniu. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 15 § 2, art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.