II GZ 188/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia U. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2698/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi U. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne" Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2698/10 odmówił U. P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 sierpnia 2010 r. nr [..] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych. W skardze na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniesionej w dniu 4 października 2010 r. U. P., dalej skarżąca, zawarła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżąca podała, że uchybienie terminu spowodowane było jej złym stanem zdrowia, który uniemożliwił jej poruszanie się w okresie od 25 września do dnia 1 października 2010 r. na dowód czego dołączyła oświadczenie lekarskie. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji zauważył, że skarżąca na etapie postępowania administracyjnego korzystała z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, któremu udzieliła umocowania do reprezentowania jej w innych postępowaniach w tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie z powyższej decyzji (pełnomocnictwo z dnia 25 lutego 2010 r.). W związku z tym faktem twierdzenia skarżącej wskazujące na zły stan zdrowia i spowodowane tym faktem uchybienie terminu do wniesienia skargi nie miały znaczenia, gdyż skargę mógł złożyć do Sądu I instancji pełnomocnik ustanowiony w sprawie. Poza tym z argumentacji skarżącej Sąd I instancji wysnuł wniosek, że nie uprawdopodobniła ona, iż stan zdrowia uniemożliwiał je poruszanie lub wyręczenia się inną osobą do dokonania tej czynności procesowej. Mając na uwadze te okoliczności Sąd I instancji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi. Na powyższe postanowienie U. P. wniosła zażalenie, w którym zarzuciła Sądowi I instancji nieuwzględnienie podanych przez nią okolicznością uzasadniających niezawinione uchybienie 30 dniowego terminu do złożenia skargi i wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Zgodnie z utrwalonymi w tej kwestii poglądami doktryny i judykatury uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te zatem muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi więc uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Obiektywnym miernikiem należytej staranności jest taka staranność, jakiej można oczekiwać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (zob. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, wyd. 2, Warszawa 2008 r., s. 384, oraz powołane tam orzecznictwo). Jak wynika z akt sprawy decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 sierpnia 2010 r. została doręczona pełnomocnikowi U. P. - radcy prawnemu I. K. S. w dniu 30 sierpnia 2010 r. o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. strona może działać w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zaś stosownie do treści art. 40 ust. 2 k.p.a. pisma doręcza się pełnomocnikowi ustanowionemu przez stronę. U. P. w dokumencie pełnomocnictwa z dnia 25 lutego 2010 r. udzieliła umocowania radcy prawnemu K. S. do reprezentowania jej w postępowaniu administracyjnym oraz sądowoadministracyjnym w tej konkretnej sprawie. Oznacza to, że od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi należało liczyć bieg 30 - dniowego terminu na złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Skarga została złożona przez U. P. w dniu 4 października 2010 r. za pośrednictwem Prezesa ARiMR czyli z naruszeniem terminu na dokonanie tej czynności. Strona nie skorzystała w tym zakresie z pomocy pełnomocnika ustanowionego w sprawie. W celu usprawiedliwienia złożenia skargi po terminie strona powołała się na zły stan zdrowia w dniach od 25 września 2010 r. do dnia 1 października 2010 r. i dołączyła zaświadczenie lekarskie. Sąd I instancji uznał tę argumentacją za niewystarczającą do wykazania braku winy po stronie skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten pogląd. Podkreślić należy, że w piśmie o przywrócenie terminu strona poza opisanym powyżej faktem nie podała żadnych innych okoliczności, które mogłyby prowadzić do wniosku, że uchybienie terminu było przez nią obiektywnie niezawinione. Załączone do wniosku oświadczenie lekarskie z dnia 1 października 2010 r. ogranicza się jedynie do lakonicznego stwierdzenia co do złego stanu zdrowia skarżącej i nie zawiera innych informacji co do jego charakteru tj. jak ciężki jest to stan zdrowia, co w konsekwencji pozwoliłoby Sądowi I instancji ustalić w jakim stopniu mógł on mieć wpływ na niedokonanie czynności procesowej w terminie.. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.