II FZ 153/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 1437/10 w zakresie przywrócenia terminu w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: oddalić zażalenie. Decyzją z dnia 30 września 2010 roku Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 26 listopada 2009 roku ustalającą R.W. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów pochodzących z nieujawnionych źródeł za 2003 r. w kwocie 253.079 zł. Odpis powyższej decyzji wraz z pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w L. w terminie 30 dni od daty doręczenia, pełnomocnik strony skarżącej otrzymał w dniu 4 października 2010 r. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie z dnia 21 października 2010 r. nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 2 listopada 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej skierował do Dyrektora Izby Skarbowej wskazując adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Przesyłka zawierająca skargę wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 9 listopada 2010 r. Następnie dnia 10 listopada 2010 r. przekazano ją Dyrektorowi Izby Skarbowej w L. Pismem z dnia 22 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 września 2010 r., do którego załączył skargę z dnia 21 października 2010 r. W uzasadnieniu wniosku argumentowano, że WSA w Łodzi odebrał przesyłkę, której nie był adresatem. Z tego powodu Poczta Polska doręczyła przesyłkę z naruszeniem art. 26 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), zgodnie z którym przesyłka może zostać wydana ze skutkiem doręczenia osobie uprawionej do odbioru przesyłek w urzędzie organu władzy publicznej. Tym samym – zdaniem autora skargi - przesyłkę mógł odebrać jedynie uprawniony do tego pracownik Izby Skarbowej w L. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wskazano, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było skutkiem niedołożenia przez pełnomocnika należytej staranności w prowadzeniu sprawy. Podanie błędnego adresu na kopercie świadczyło o niewykazaniu należytej staranności ani zapobiegliwości w prowadzeniu zleconej sprawy. Pismem z dnia 8 lutego 2011 r. pełnomocnik wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie art. 81 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez błędne zastosowanie polegające na odmowie przywrócenie terminu do złożenia skargi, mimo istnienia przesłanek uzasadniających takie rozstrzygnięcie. W treści pisma powtórzono argumentację zaprezentowaną we wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a sąd przywraca uchybiony termin, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu należy do strony (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem dochowania szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2009, str. 257-258). Zgodnie zaś z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu powyższego przepisu (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 20 października 2004 r., IV SA/Gl 647/04 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej CBOSA). Skargę, która wpłynęła bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, przekazuje się organowi administracji. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd pod adres właściwego organu administracji publicznej (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 174). Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola zaskarżonego postanowienia wykazała, że odpowiadało ono prawu. Błędne zaadresowanie przesyłki zawierające skargę nie może stanowić okoliczności uzasadniającej przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Nie budzi wątpliwości fakt, że pełnomocnik popełniając pomyłkę takiego rodzaju ponosi winę w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Wszak pouczenie dołączone do zaskarżonej decyzji, w którym określa się tryb wniesienia skargi, sformułowane jest w taki sposób, aby nawet strona nieposiadająca fachowej wiedzy prawnej była w stanie zastosować się do niego. Uwzględniając powyższe okoliczności należało dojść do wniosku, iż ocena dokonana w zaskarżonym postanowieniu jest trafna. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji odwołał się do przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. i uznał, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi od decyzji z dnia 30 września 2010 r. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.