II FZ 158/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 27/11 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. II FZ 158/11 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 27/11 odrzucił wniosek B.B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 września 2010 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok. Sąd wskazał, że w dniu 12 stycznia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga B.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 września 2010 r. Do skargi dołączono wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Pisma nadano w dniu 8 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący wyjaśnił, że nie otrzymał przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Ponadto wskazał, że o wydaniu decyzji dowiedział się, gdy próbował ustalić przyczyny zablokowania w dniu 30 listopada 2010 r. jego konta bankowego. Podniósł również, że nie otrzymał awiza mimo, że czekał na przedmiotową przesyłkę. Wskazał, że brak awiza prawdopodobnie wynikał z błędu poczty, która już wcześniej wadliwie doręczała korespondencję kierowaną do skarżącego, na adres mieszkania prywatnego, bowiem w budynku w którym prowadzi działalność gospodarczą, mieszkania prywatne i lokale użytkowe mają te same adresy. Do wniosku strona dołączyła pismo z dnia 15 listopada 2010 r. kierowane do kierownika Poczty Polskiej S.A. w S. oraz udzieloną odpowiedź Naczelnika Urzędu Pocztowego z dnia 26 listopada 2010 r. Sąd w uzasadnieniu postanowienia powołał się na art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako u.p.p.s.a.,), stosownie do którego czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy). Stosownie natomiast do art. 87 § 1 u.p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4). Sąd argumentował, że przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, złożenie go za pośrednictwem właściwego organu, równocześnie ze złożeniem wniosku oraz dokonanie czynności, której terminowi uchybiono. Sąd następnie dodał, że koniecznym warunkiem uwzględnienia wniosku o jakim mowa w art. 86 § 1 u.p.p.s.a. jest zachowanie siedmiodniowego terminu do jego złożenia, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia. Niedochowanie powyższego terminu skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem wniosku, o czym wprost stanowi art. 88 u.p.p.s.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie ustanie przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi wiązać należy z dniem 30 listopada 2010 r. kiedy to skarżący dowiedział się o przyczynie zablokowania środków pieniężnych na rachunku barkowym. W tym dniu, jak wyjaśnia skarżący dowiedział się o wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. decyzji z dnia 28 września 2010 r. Tym samym w ocenie Sądu w tym dniu zaczął biec siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Tym samym wedle opinii Sądu od dnia następującego po dniu 30 listopada 2010 r. należało liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który upływał w dniu 7 grudnia 2010 r. Tymczasem wniosek strony o przywrócenie terminu wraz ze skargą został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 8 grudnia 2010 r., tj. jeden dzień po terminie. Wobec uchybienia terminowi określonemu w art. 87 § 1 u.p.p.s.a. podnoszone przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie mogły zostać poddane ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Sąd na podstawie art. 88 u.p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu wniosku. W zażaleniu na powyższe postanowienie B.B. zaskarżył wskazane powyżej postanowienie w całości oraz wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia ewentualnie o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Przedstawiono również wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W zażaleniu podniesiono, że Sąd błędnie w postanowieniu przyjął, że skarżący już w dniu 30 listopada 2010 roku dowiedział się o wydaniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 września 2010 roku. W ocenie skarżącego miało to miejsce dopiero w dniu 2 grudnia 2010 roku. Od tej daty należało w ocenie skarżącego liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, a zatem zaskarżone postanowienie należało uchylić, a sprawę przekazać Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Słusznie skarżący wskazał w zażaleniu, że już we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazywał, że dniem ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G., o którym mowa w art. 87 § 1 u.p.p.s.a., nie był dzień 30 listopada 2010 roku, lecz data późniejsza. Sąd błędnie tym samym przyjął, że dzień w którym skarżący dowiedział się o zablokowaniu mu konta, to jest 30 listopada 2010 roku jest dniem ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi. Dopiero bowiem ustalając przyczynę blokady rachunku, co miało miejsce po 30 listopada 2010 roku skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji, która jest obecnie przedmiotem skargi kierowanej do Sądu wniesionej po terminie wraz z wnioskiem o jego przywrócenie. Wedle oświadczenia skarżącego miało to miejsce w dniu 2 grudnia 2010 roku. Od tej zatem daty należało liczyć bieg terminu do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 9 grudnia 2010 roku. Skoro zatem skarżący z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wystąpił w dniu 8 grudnia 2010 roku, kiedy nadał pismo wraz z wnioskiem w urzędzie pocztowym, to wbrew stanowisku Sądu nie uchybił terminowi o którym mowa w art.87 § 1 u.p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powinien zatem w ponownym postępowaniu w pierwszej kolejności ocenić, czy wniesionemu w terminie wnioskowi można nadać bieg jako pismu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku weryfikacji pozytywnej, Sąd powinien ocenić, czy do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło bez winy skarżącego, stosownie do art. 86 § 1 u.p.p.s.a. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 u.p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy orzekł jak w sentencji. Natomiast wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego nie mógł zostać uwzględniony, z uwagi na regulację art. 203 i art. 204 u.p.p.s.a., która uprawnia do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania jedynie w przypadku wydania wyroku, po merytorycznym rozpoznaniu skargi kasacyjnej, co w prowadzonym postępowaniu zażaleniowym nie miało miejsca.