IV SA/Wa 1971/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargę - IV SA/Wa 1971/10 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej Kolegium, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży stalowej dla telefonii komórkowej [...] GSM o wysokości 40 m na terenie działki o nr ew. [...], położonej we wsi S., gm. J. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Wójt Gminy J. wskazał, że planowana inwestycja w miejscu określonym przez wnioskodawcę na załączniku graficznym do wniosku z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie spełnia warunków określonych w postanowieniu Zarządu Województwa [...] w W. w zakresie wpływu planowanej inwestycji na drogę wojewódzką i ruch drogowy, tj. z warunkiem ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla obiektu wieży oraz towarzyszących budynków w odległości 10 m od granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej, przez co wnioskowana lokalizacja inwestycji koliduje z planowaną rozbudową drogi wojewódzkiej. Ponadto, w ocenie organu pierwszej instancji, rozmieszczenie masztów antenowych stacji bazowych telefonii komórkowych o wys. 40 m na terenach zabudowy mieszkaniowej nie spełnia wymogów ładu przestrzennego. W sąsiedztwie terenu wskazanego pod realizację planowanej wieży, w odległości 570 m i 1100 m istnieją już wieże telefonii komórkowej. Dla kształtowania ładu przestrzennego i zachowania zrównoważonego rozwoju wsi S. zasadnym jest ograniczenie możliwości powstania kolejnej wieży. W wyniku rozpatrzenia odwołania P. S.A., decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Kolegium uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] maja 2010 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji podnosząc, że okoliczności wskazane w jej uzasadnieniu nie mogą stanowić przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r. Kolegium podkreśliło, że stosownie do art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) - "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy IV SA/Wa 1971/10 odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Zdaniem Kolegium, Wójt Gminy J. odmawiając ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, w sposób oczywisty naruszył dyspozycję ww. przepisu. Organ pierwszej instancji odmówił ustalenia lokalizacji z dwóch zasadniczych powodów: * rzekomej kolizji z planowaną rozbudową przebiegającej w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji drogi wojewódzkiej, * naruszenia wymogów ładu przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego, żaden z wymienionych powodów nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W postępowaniu lokalizacyjnym nie rozstrzyga się o dokładnym posadowieniu planowanej inwestycji na obszarze wskazanym jako teren inwestycji - rozstrzygnięcia takiego dokonuje się dopiero na etapie postępowania budowlanego. W sytuacji zatem, gdy zarządca drogi uzgadnia planowane zamierzenie inwestycyjne pod określonymi warunkami, a konkretnie - pod warunkiem ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla obiektu wieży oraz towarzyszących budynków w odległości 10 m od granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej, oraz przy zastrzeżeniu możliwości przekształcenia zjazdu bezpośredniego na dojazd za pośrednictwem jezdni serwisowej (postanowienie Zarządu Województwa [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r.), obowiązkiem organu rozstrzygającego wniosek o ustalenie lokalizacji jest wydanie decyzji ustalającej taką lokalizację z uwzględnieniem warunków i zastrzeżeń zawartych w postanowieniu uzgodnieniowym, chyba że organ ów będzie w stanie wykazać, że spełnienie owych wymagań (w niniejszej sprawie - sprowadzających się obecnie wyłącznie do wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla planowanej inwestycji w odległości 10 m od granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej) nie będzie możliwe. Dowód taki nie został w zaskarżonej decyzji przeprowadzony. Naruszenie wymogów ładu przestrzennego - nawet gdyby faktycznie uznać, że realizacja planowanego zamierzenia wymogi owe naruszy - nie może stanowić samoistnej przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Trudno zatem zgodzić się z zaprezentowanym w tym względzie stanowiskiem organu pierwszej instancji, zwłaszcza w sytuacji, gdy w pobliżu terenu planowanej inwestycji zlokalizowane już zostały dwie inne analogiczne wieże telefonii komórkowej. Podsumowując Kolegium wskazało, że powyższe skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. IV SA/Wa 1971/10 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2010 r. wniosła E. B., wnosząc o stwierdzenie nieważności w całości ww. rozstrzygnięcia z powodu rażącego naruszenia prawa, w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca podniosła, iż jest właścicielką nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest budowa wieży stalowej dla telefonii komórkowej [...] GSM o wysokości 40 m i w przypadku jej zrealizowania przedmiotowa wieża znajdowałaby się w odległości ok. 20 m od jej domu. W dalszej części skargi wskazano, że organ drugiej instancji pominął fakt naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego polegającego na niespełnieniu przez wnioskodawcę – P. S.A. wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, co stanowi naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.). Organ pierwszej instancji, prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, pismem z dnia [...] września 2009 r. wezwał P. S.A. do usunięcia braków poprzez dostarczenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Dostarczone przez wnioskodawcę pismo Wójta Gminy J. z dnia [...] października 2009 r., w którym poinformowano, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach którego mogłaby być także przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, w żadnym razie nie może być uznane za decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, nie tylko z powodu niedochowania wymogów zawartych w art. 107 K.p.a., ale przede wszystkim z powodu braku przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie skarżącej, już tylko z tego powodu, oprócz przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2010 r., Wójt Gminy J. zobowiązany był wydać decyzję odmowną. Kolegium całkowicie pominęło powyższe fakty i nie oceniło całokształtu materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, tym samym sprzeniewierzyło się zasadzie kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu administracyjnym naruszając art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, wskazując że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji, której dotyczy zaskarżona decyzja, został IV SA/Wa 1971/10 złożony w dniu [...] sierpnia 2008 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.). Stosownie do art. 153 ust. 1 przedmiotowej ustawy, jej przepisy nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jak stanowi art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga musiała zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja jest prawidłowa; Sąd nie stwierdził też żadnych uchybień, które musiałby wziąć pod uwagę z urzędu. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., uchylającej w całości decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] maja 2010 r., Kolegium podkreśliło, że stosownie do art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) - "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Rację miało Kolegium podnosząc, że okoliczności wskazane w jej uzasadnieniu nie mogą stanowić przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wójt Gminy J., odmawiając ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, w sposób oczywisty naruszył dyspozycję ww. przepisu. Organ II instancji słusznie stwierdził, że ani rzekoma kolizja z planowaną rozbudową przebiegającej w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji drogi wojewódzkiej, ani też naruszenie wymogów ładu przestrzennego, nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. W postępowaniu lokalizacyjnym nie rozstrzyga się o IV SA/Wa 1971/10 dokładnym posadowieniu planowanej inwestycji na obszarze wskazanym jako teren inwestycji - rozstrzygnięcia takiego dokonuje się dopiero na etapie postępowania budowlanego. Słusznie też Kolegium zauważyło, że w sytuacji, gdy zarządca drogi uzgadnia planowane zamierzenie inwestycyjne pod określonymi warunkami, a konkretnie - pod warunkiem ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla obiektu wieży oraz towarzyszących budynków w odległości 10 m od granicy pasa drogowego drogi wojewódzkiej, oraz przy zastrzeżeniu możliwości przekształcenia zjazdu bezpośredniego na dojazd za pośrednictwem jezdni serwisowej, wówczas obowiązkiem organu rozstrzygającego wniosek o ustalenie lokalizacji jest wydanie decyzji ustalającej taką lokalizację z uwzględnieniem warunków i zastrzeżeń zawartych w postanowieniu uzgodnieniowym, chyba że organ ów będzie w stanie wykazać, że spełnienie owych wymagań nie będzie możliwe. Jednocześnie Kolegium stwierdziło słusznie, że w sprawie wykazanie ostatnio wspomnianej okoliczności nie nastąpiło, dowód taki nie został w zaskarżonej decyzji przeprowadzony. Zasadnie również Kolegium zauważyło, że naruszenie wymogów ładu przestrzennego nie może stanowić samoistnej przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium zwróciło też uwagę, że w pobliżu terenu planowanej inwestycji zlokalizowane już zostały dwie inne analogiczne wieże telefonii komórkowej. Zarzuty skarżącej do decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2010 r. należy uznać za nieuzasadnione. Z treści skargi wynika niezrozumienie skutków prawnych decyzji SKO, która jako decyzja kasatoryjna- wyeliminowała z obiegu prawnego decyzję organu I instancji. Wbrew twierdzeniom skarżącej, Kolegium nie przesądziło jednocześnie, że inwestycja zostanie zrealizowana, ani jakiej treści decyzję musi wydać organ I instancji. SKO wskazało tylko, że "okoliczności wskazane jako przesłanki decyzji organu I instancji nie mogą stanowić przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Skarżąca natomiast podkreśla negatywne skutki inwestycji dla swojej nieruchomości, podczas gdy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w ogóle jeszcze nie nastąpiło. Jak słusznie zauważyło Kolegium w odpowiedzi na skargę, nie może zostać uwzględniony zarzut skargi, dotyczący naruszenia przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), gdyż przepisy tej ustawy w sprawie niniejszej w ogóle nie znajdują zastosowania, w związku z czym nie było możliwe jej naruszenie. IV SA/Wa 1971/10 Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.