II SA/Lu 784/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca),, Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi O. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania O. P. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] lipca 2010 r. w sprawie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego na dziecko A. P. oraz dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2009/2010 oraz 2010/2011 – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium podniosło, że O. P. i jej małoletni syn A. P. są obywatelami Ukrainy. Przebywają na terenie Rzeczypospolitej Polskiej od 1998 r. Skarżąca jest matką samotnie wychowującą dziecko, które uczęszcza do gimnazjum. Jest ona osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy. Razem z synem utrzymuje się ze świadczeń z pomocy społecznej. Organ wyjaśnił, iż cudzoziemcom przebywającym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej udzielana jest przez organ właściwy – ochrona na zasadach, warunkach i w trybie określonym ustawą z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium R. P. (Dz.U. z 2009 r., Nr 189, poz. 1472 ze zm.). W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść art. 3 ust. 1 tej ustawy i wyjaśnił, że O. P. i jej syn A. P. uzyskali zgodę na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co wynika ze złożonej do akt decyzji Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie delegatura w Zamościu z dnia 18 grudnia 2008 r. nr SO/Z.II.5143-271/1/208. W ocenie organów orzekających, w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.), które określają warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych, zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a w/w ustawy, świadczenia rodzinne przysługują cudzoziemcom przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z 2007 r. Nr 20, poz. 818 i Nr 165 , poz. 1170 oraz z 2008 r. Nr 70, poz. 416) lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kolegium uznało, że O. P. nie mogą być przyznane świadczenia rodzinne, ponieważ przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie przewidują nabycia uprawnień do świadczeń rodzinnych dla cudzoziemców przebywających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie udzielonej zgody na pobyt tolerowany. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego O. P. podnosi, że ze wszystkich informacji uzyskanych przez nią wynika, że zgoda na pobyt tolerowany uprawnia do korzystania z zasiłku rodzinnego, pielęgnacyjnego i wychowawczego. Podkreśla, że jest matką samotnie wychowującą 15-letniego syna, mieszka w Zamościu od 8 lat. Uważa, że decyzja jest dla niej krzywdząca i niezrozumiała. W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa i prawidłowo ustaliły stan faktyczny. Z uwagi na to, że skarżąca domagała się zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku, zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139 , poz. 992 ze zm.), a także przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz. 1472 ze zm.), a to z uwagi na fakt, że skarżąca i jej syn są obywatelami Ukrainy. Z dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego wynika, że O. P i jej syn A. P. na podstawie decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia 18 grudnia 2008 r. wydanej na podstawie wyżej cytowanej ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terenie RP uzyskali zgodę na pobyt tolerowany. Jest to jedna z form ochrony wymieniona w art. 3 ust. 1 w/w ustawy. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenia rodzinne przysługują cudzoziemcom przebywającym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, zezwolenia zamieszkiwania na czas oznaczony udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 53 ust.1 pkt 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694, z 2007 r. Nr 120, poz. 818 i nr 165, poz. 1170 oraz z 2008 r. Nr 70, poz. 416) lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. A zatem skarżąca nie spełnia przesłanek wymienionych w obowiązujących aktualnie przepisach, bowiem nie przewidują one uprawnień do świadczeń rodzinnych dla cudzoziemców przebywających na terenie Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie udzielonej zgody na pobyt tolerowany. W świetle powyższych rozważań zarzuty zawarte w skardze należy uznać za bezzasadne. Podkreślenia wymaga fakt, że art. 8 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zmianie niektórych innych ustaw nadał nowe brzmienie art. 1 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten obowiązuje od 29 maja 2008 r. W nowym brzmieniu przepis nie wymienia jako uprawnionych do świadczeń rodzinnych cudzoziemców przebywających w Polsce na podstawie zgody na pobyt tolerowany. Analiza treści art. 3 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej prowadzi do wniosku, że udzielenia zgody na pobyt tolerowany nie można uznać za udzielenie ochrony uzupełniającej. Są to bowiem dwie różne formy ochrony wymienione w tym przepisie w oddzielnych punktach (pkt 3 i pkt 1a). Mając zatem na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd oddalił skargę.