I SA/Ol 860/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant Tomasz Jary po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. Oddala skargę. I SA/Ol 860/09 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Spółki A. w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 444.578 zł oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2007r. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji do podstawy opodatkowania przyjął powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 4.652 m2, budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - 3.018,92 m2 oraz budowli o wartości 19.578.436,00 zł. Organ wskazał, że Spółka A. złożyła w dniu 14 września 2007 r. korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. Zdaniem organu pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od dnia 1 stycznia 2003 r., tj. od dnia wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683), należy ustalać wyłącznie na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego. W związku z powyższym, organ I instancji nie uwzględnił stanowiska strony, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie odpowiadają definicji budowli na podstawie w/w przepisów. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że Spółka składając deklarację podatkową na podatek od nieruchomości za 2007 r. wykazała jako właściciel budowle o wartości 19.578.436,00 zł, po czym w dniu 14 września 2007 r. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2007, wykazując do opodatkowania budowle o wartości 13.066.558,00 zł. Różnica w odniesieniu do wartości budowli deklarowanych w deklaracji pierwotnej za rok 2007, wynikała z błędnego deklarowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, gdyż linie te nie są telekomunikacyjnymi obiektami kablowymi. Zdaniem organu odwoławczego, brak było podstaw do wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych, położonych w kanalizacjach kablowych, gdyż stanowią one budowle w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) budowla to obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Natomiast z definicji "urządzenia technicznego" zawartej w prawie budowlanym wynika, że to urządzenie techniczne ma pełnić rolę służebną wobec obiektu budowlanego, zapewniając możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W myśl tej zasady urządzenie techniczne samodzielnie nie przedstawia wartości funkcjonalnej - ma ją tylko w połączeniu z konkretnym obiektem budowlanym. Tylko wtedy, gdy taki związek funkcjonalny występuje, obiekt budowlany wraz z urządzeniem technicznym zapewniającym jej funkcjonowanie wyczerpuje znamiona definicji "budowla". Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że aby budowlę uznać za przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości musi ona być: a) obiektem budowlanym (art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.1. in principio), a więc budowlą (art. 3 pkt 1 lit.b ustawy - Prawo budowlane) stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, b) urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związanym z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem (art. a ust. 1 pkt 2 in fine u.p.o.l.). Odnosząc się do pojęcia budowli na gruncie ustawy - Prawo budowlane, organ odwoławczy zauważył, że zaliczono do niej także "sieci techniczne". Niemniej jednak są one budowlą w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane i obiektem budowlanym w rozumieniu tej ustawy tylko wtedy, gdy stanowią całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art.3 pkt 9 Prawa budowlanego, a więc urządzeniami technicznymi związanymi z obiektem budowlanym, zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że w przeważającej części prezentują one stanowisko, że kable oraz kanały kablowe, połączone w całość techniczno - użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i związane z prowadzeniem przez podatnika działalności gospodarczej są siecią techniczną i stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że sieci telekomunikacyjne jako sieci techniczne, kwalifikują się do zakresu przedmiotowego budowli, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wskazał, że kable tych sieci umiejscowione w ziemi lub na słupach albo przebiegające przez kanalizację techniczną jako całość funkcjonalna i techniczno - użytkowa służą dostarczaniu do odbiorców usług telekomunikacyjnych. Za nieuzasadnione organ II instancji uznał odwoływanie się pełnomocnika Spółki do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. W sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Wskazał, że jest to rozporządzenie wykonawcze do Prawa budowlanego wyłącznie na użytek procesu budowlanego i nie ma on wpływu na ustalenie pojęcia budowli dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości. Organ wskazał również, iż w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organ I instancji powołał rzeczoznawcę majątkowego na biegłego. Z opinii biegłego wynikało, że obiektem budowlanym jest kanalizacja kablowa wraz z ułożonymi w niej kablami telekomunikacyjnymi i współpracującymi urządzeniami sieci połączone w całość niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej. W związku z tym, obiekt ten należy traktować jako sieć techniczną stanowiącą całość techniczno - użytkową i stanowiącą budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów pełnomocnika w zakresie oparcia wymiaru podatku o nieobowiązującą deklarację podatkową. Jeżeli bowiem powodem złożenia korekty było wyłącznie wyłączenie z podstawy opodatkowania wartości linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych, to w opinii organu odwoławczego oparcie się na pierwotnej deklaracji z dnia 08 stycznia 2007 r. nie było błędem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 122 w związku z art. 180 §1, art. 187§1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby, że sporne linie kablowe spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organy nie zgromadziły także materiału dowodowego, z którego wynikałoby, że wartość przyjęta jako podstawa opodatkowania jest wartością tych obiektów, które stanowią przedmiot opodatkowania w podatku od nieruchomości. Ponadto organy podatkowe nie przedstawiły dowodów potwierdzających przyjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze twierdzenia o stanie faktycznym, uzasadniające zdaniem Kolegium kwalifikację spornych linii jako elementu całości techniczno-użytkowej, na która linie te składają się wraz z kanalizacją, w której zostały położone; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustosunkowując się do zarzutów Strona wskazała, że stan faktyczny sprawy wymagał ustalenia przez organy podatkowe, czy zaistniał przedmiot opodatkowania, tj. czy sporne linie kablowe spełniają cechy budowli, podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jak i wymagał ustalenia podstawy opodatkowania, tj. wartości spornych linii. Odnosząc się do podstawy opodatkowania Strona stwierdziła, że dane pochodzące ze złożonej pierwotnie w roku 2007 deklaracji podatkowej nie mogą być uznane za decydujące w sprawie. Nie mają bowiem takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych. Deklaracja podatkowa nie jest również dokumentem urzędowym. Z kolei, złożenie korekty oznacza, że deklaracja "pierwotna" została zakwestionowana przez podatnika, zaś organ podatkowy, który wcześniej nie badał jej prawidłowości, nie mógł a priori przyjmować, że jest ona prawidłowa. Zdaniem Skarżącej, organy podatkowe nie przedstawiły dowodów, potwierdzających że: linie kablowe i kanalizacja kablowa składają się na całość techniczną; kanalizacja kablowa zapewnia łączność telefoniczną oraz że kanalizacja kablowa spełnia funkcję ochronną dla umieszczonego w niej kabla światłowodowego. Nie było w związku z tym podstaw faktycznych, aby dokonać kwalifikacji spornych linii kablowych jako składnika całości technicznej, która służy zapewnieniu łączności telefonicznej, a na którą składają się zarówno linie kablowe, jak i kanalizacja kablowa, w której linie te zostały położone. Ponadto, opinia biegłego, na którą powołuje się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji nie może stanowić dowodu w sprawie, jest bowiem opinią w zakresie prawa. Natomiast ustalenie stanu prawnego, w tym dokonanie wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, jest wyłączną kompetencją organu podatkowego. Zdaniem Skarżącej, dokonana przez Kolegium wykładnia art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 ustawy- Prawo budowlane jest nieprawidłowa, gdyż nie uwzględnia tego, że zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, budowlą w rozumieniu tego przepisu jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Powołując się na orzecznictwo sądowe Skarżąca przyjmuje, że przez całość techniczno-użytkową budowli należy rozumieć obiekt, będący wytworem procesu budowlanego, zaś linie kablowe podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy stanowią część składową tak rozumianej sieci. Kolegium nie uwzględniło, że położenie linii kablowej w kanalizacji kablowej nie jest procesem budowlanym, w związku z czym linie te nie stanowią budowli, ani części składowej całości techniczno- użytkowej budowli. Wskazała, że błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dokonaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, potwierdzają tezy zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 174/08. Powołała się również na artykuł Bogumiła Brzezińskiego oraz Wojciecha Morawskiego, "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości", opublikowanym w "Przeglądzie Podatkowym" nr 10/2008, w którym autorzy doszli do wniosku, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie stanowią wraz z tą kanalizacją całości techniczno-użytkowej. Zdaniem Skarżącej, w kontekście przedstawionej przez Kolegium definicji sieci technicznej, poza opodatkowaniem powinna pozostawać kanalizacja kablowa. Nie jest ona bowiem elementem sieci, rozumianej przez Kolegium jako "całość techniczno-użytkowa niezbędna do zapewnienia łączności telefonicznej". Kanalizacja nie zapewnia łączności telefonicznej i nie jest elementem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń w tak rozumianej sieci, gdyż "zapewnienie łączności telefonicznej" urządzenia te realizują samodzielnie, tj. bez kanalizacji kablowej. Dodatkowym potwierdzeniem stanowiska Skarżącej są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. Zgodnie z treścią tego rozporządzenia, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Skarżąca przyjmuje przy tym, iż skoro ustawa Prawo budowlane, jak i rozporządzenie Ministra Infrastruktury zawierają przepisy, które są przepisami prawa budowlanego, o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, w związku z określeniem znaczenia pojęcia "budowla" to dokonana na gruncie rozporządzenia Ministra Infrastruktury klasyfikacja telekomunikacyjnych obiektów budowlanych jest wiążąca w zakresie interpretacji przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca wskazuje ponadto, że na brak podstaw prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej zwrócili również uwagę Prof. dr hab. W. Nykiel oraz Mgr Michał Wilk w załączonej do skargi opinii prawnej "w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości". W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 14 stycznia 2010r. Skarżąca zwróciła się o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Podniosła, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej Spółki B. (sygn. akt SK 21/07) oraz od wyniku postępowania w sprawie pytania prawnego, jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. akt P 33/09). Na rozprawie sądowej w dniu 4 lutego 2010 roku pełnomocnik skarżącej wniósł o zwieszenie postępowania sadowego na podstawie art.56 ppsa, z uwagi wszyte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd rozprawę odroczył, zobowiązując jednocześnie pełnomocnika organu o nadesłanie akt toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia przedmiotowej nieważności. Z nadesłanych akt SKO, przesłanych sądowi, wynikało, że wniosek z dnia 19.11.2009 roku, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, został złożony w dniu 23 listopada 2009 roku, natomiast decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia "[...]", utrzymującej mocy decyzję Prezydenta Miasta E., w sprawie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Na rozprawie w dniu 4 marca 2010 roku Sąd oddalił wnioski o zawieszenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 cytowanej ustawy wynika natomiast, że sąd uchyla decyzję (postanowienie) jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt prowadzonego postępowania oraz zarzutów podniesionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani procedury, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie Istota powstałego między stronami sporu sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe we właściwy sposób opodatkowały linie kablowe. Według Strony skarżącej w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art.2 ust.1 pkt 3 w związku z art.1 a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (u.p.o.l.), gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, pomimo iż, jej zdaniem, nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Sądu, po przytoczeniu definicji budynku i budowli w rozumieniu odpowiednio art. 1a ust. 1 pkt 1 i w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. należy zawsze mieć na uwadze jego elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tegoż obiektu jako całości. W definicji budowli zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ustawodawca podkreślił jej funkcjonalność poprzez zapis o "możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Dla prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego znaczenie mają również desygnaty - każda rzecz oznaczana przez dany wyraz, pojęcie lub znak. Pojęcie budowli nie może być zdefiniowane na gruncie języka potocznego. Przy określeniu pojęcia budowli ustawodawca odsyła do przepisów prawa budowlanego. Przy jego określeniu znaczenie mają także przepisy cywilnoprawne dotyczące pojęcie rzeczy, jej części składowej, własności, posiadania. Zgodnie z treścią art. 45 kc rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Według art. 47 kc część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych. Zdaniem Sądu, z tych unormowań wynika, że kanalizacja kablowa służy dla osłony takiego urządzenia technicznego, jakim jest niewątpliwie umieszczona w niej linia kablowa i przez to staje się jej częścią składową. Nie zmienia tej oceny fakt, iż funkcją kabla telekomunikacyjnego jest przekazywania sygnałów, natomiast samo ulokowanie tam tych przedmiotów w kanalizacji kablowej jest jedynie przejawem realizacji funkcji do jakiej kanalizacja ta została przeznaczona. Kable telekomunikacyjne i kanalizacja kablowa pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym i technicznym. Nie można więc traktować kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej i kanalizacji kablowej samoistnie w oderwaniu od całości sieci. O tym, czy określone elementy stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania. Jeśli są one powiązane fizycznie i funkcjonalnie, tak że tworzą razem gospodarczą całość, stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo zdemontować (por. wyrok SN 2002.06.28 Pr.Bankowe 2002/12/17). W tym właśnie znaczeniu kanalizacja kablowa, w której są położone kable jest częścią składową sieci telekomunikacyjnej jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kanalizacja kablowa, w której są położone kable jest częścią sieci uzbrojenia terenu, które expressis verbis zostały wskazane jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Należy podkreślić, że kanalizacja kablowa i znajdujące się w niej kable są elementem sieci telekomunikacyjnej. Funkcją kanalizacji kablowej jest natomiast stworzenie przestrzeni, w której mogą być układane kable, jest ona zatem elementem infrastruktury telekomunikacyjnej. Z kolei sieć telekomunikacyjna, w tym kanalizacja kablowa, w której są położone kable, jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od jej wartości. W skład bowiem uzbrojenia terenu wchodzą zarówno sieci wodociągowe, gazowe, energetyczne, energetyki cieplnej, telewizji kablowej a także telekomunikacyjne. Teren nie posiadający tych mediów jest terenem nieuzbrojonym. Skoro zatem w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej jest mowa o sieciach, to należy je traktować jako funkcjonalną całość. W przypadku zaś sieci telekomunikacyjnej, są to przewody, punkty wzmacniające sygnał elektromagnetyczny, punkty przecięcia się sieci i cały zespół urządzeń służących do przekazywania sygnałów. Nie można więc traktować kabli telekomunikacyjnych w kanalizacji kablowej samoistnie w oderwaniu od całości sieci. Kable telekomunikacyjne i kanalizacja kablowa pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym i technicznym. W związku z tym Sąd podziela pogląd, że przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, jak i sieć uzbrojenia terenu. Nie ma przy tym znaczenia, w jaki sposób położona jest kanalizacja kablowa z kablami telekomunikacyjnymi w niej umieszczonymi. Kable i kanalizacja kablowa tworzą bowiem sieć telekomunikacyjną. Sieć (jakakolwiek) to nic innego niż krzyżujące się ze sobą przewody lub linie, jakiś układ umożliwiający przesyłanie czegoś. Tak rozumiana sieć zarówno w oparciu o prawo podatkowe jak i przepisy prawa budowlanego uzasadnia pogląd, że opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości podlegają kable sieci telekomunikacyjnej i kanalizacja kablowa w której te kable ułożono, tworząc funkcjonalną całość. Zdaniem Sądu, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej, stanowiące elementem sieci telekomunikacyjnej, mogą być uznane za budowlę w rozumieniu ustawy podatkowej. W konsekwencji należy zaaprobować stanowisko organów podatkowych, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej są również przedmiotem opodatkowania. W związku z tym Sąd nie podziela zarzutu skargi, że organy podatkowe dopuściły się naruszenia art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, w tym przede wszystkim nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią wraz z tą kanalizacją całość techniczną oraz całość użytkową. Organy podatkowe dokonały oceny deklaracji na rok 2007. Ponieważ stan posiadania budowli przez Spółkę nie uległ zmianie w 2007r., wartość linii kablowej została ustalona na podstawie danych wskazanych przez podatnika w deklaracji z dnia 08.01.2007r. Organy przyjęły za prawdziwe dane wskazane przez Spółkę we wcześniejszych deklaracjach podatkowych, odmawiając wiary korekty deklaracji z dnia 23.08.2007 rok. Natomiast Spółka zakwestionowała stan faktyczny, że: "Sieć techniczna stanowi budowlę jako pewna zorganizowana całość, służąca realizacji określonych celów". Skarżąca zakwestionowała bowiem związek linii kabli i kanalizacji kablowej z siecią telekomunikacyjną. Sąd rozpatrujący sprawę z takim poglądem Skarżącej nie zgadza się, albowiem w skład sieci telekomunikacyjnej wchodzą wszelkie elementy niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania (skrzynki, studzienki, przyłącza linii kabli, linie kablowe, kanalizacja kablowa, itp). Łączna wartość tych elementów ustalona na podstawie przepisów art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przepisów ustawy o podatku dochodowym stanowi podstawę opodatkowania na potrzeby wymiaru podatku do nieruchomości. Skarżąca dokonała bowiem wadliwej oceny powołanych przepisów prawa materialnego. W rezultacie zakwestionowania związku linii kabli i kanalizacji kablowej z siecią telekomunikacyjną, było wyłączenie, przez Spółkę, linii kabli i kanalizacji kablowej, z podstawy opodatkowania. Zdaniem Sądu, nie można porównać linii kablowej w kanalizacji kablowej z maszynami w hali fabrycznej. Maszyny są bowiem ruchomościami, a zatem nie są częściami składowymi nieruchomości. Natomiast linie kabli i kanalizacja kablowa są częścią składową sieci telekomunikacyjnej jako budowli w rozumiem prawa budowlanego i podatkowego. W związku z tym organy podatkowe miały prawo na podstawie art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180 Ordynacji podatkowej zakwestionować wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowanego w korekcie deklaracji na rok 2007. W ocenie Sądu, w konsekwencji tych wywodów, nie można również uznać zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez obciążenie podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych kablowych położonych w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z tym Sąd nie podziela argumentów zawartych w uzasadnieniu skargi, że nie dokonano kwalifikacji obiektu jako budowli w rozumieniu ustawy podatkowej. Należy zwrócić uwagę, że stan faktyczny w dacie złożenia deklaracji na rok 2007 nie zmienił się. Był on dokładnie taki sam jak w dacie złożenia korekty deklaracji na rok 2007. Skarżąca Spółka dokonała w korekcie deklaracji na rok 2007 odmiennej oceny tego stanu faktycznego. To Strona skarżąca wyprowadziła wniosek, że sporne linie kablowe nie spełniają cech budowli i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie można też zgodzić się z poglądem, że bez podważenia deklaracji podatnika, przyjęto podstawę opodatkowania, to jest wartość spornych linii. Ta wartość została bowiem zadeklarowana przez skarżącą Spółkę w deklaracji na rok 2007. Organ podatkowy I instancji wezwał Spółkę do wyjaśnienia różnicy, tj. zmniejszenia wartości budowli wykazywanych w korekcie deklaracji na rok 2007. W odpowiedzi Spółka poinformowała organ, że w korekcie deklaracji na 2007r. wyłączyła z podstawy opodatkowania część składową budowli. Tym samym zmniejszyła jej wartość z 19.578.436,00 zł do 13.066.558,00 zł. Zdaniem Sądu, zasadnie organ I instancji przyjął wartość budowli z deklaracji za 2007r. w wysokości 19.578.436,00 zł. Podkreślić bowiem należy, że w rzeczywistości przedmiot opodatkowania a tym samym i jego wartość nie uległa zmianie . Sąd nie podzielił również zarzutu w przedmiocie wadliwości uzasadnienia decyzji. Organ odwoławczy, przywołując dorobek judykatury wykazał, iż linia kablowa jest częścią sieci telekomunikacyjnej i jest budowlą w rozumieniu powołanych przepisów prawa materialnego. Odnosząc się z kolei do powołanego artykułu Bogumiła Brzezińskiego oraz Wojciecha Morawskiego, "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości", czy też załączonej do skargi opinii prof. dr hab. W. Nykiela oraz mgr Michała Wilka "w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości", wskazać należy, iż zawarte w nim naukowe wywody stanowią jedynie indywidualne stanowisko autorów i nie mają one mocy powszechnie obowiązującego prawa. Natomiast powołany przez Skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 174/08 został wydany na tle konkretnego stanu faktycznego i zawarte w nim stanowisko Sądu nie jest w niniejszej sprawie wiążące. Sąd nie uwzględnił wniosków o zawieszenie postępowanie względnie o odroczenie sprawy. Nie zachodziły bowiem przesłanki określone w art. art. 125 § 1 pkt bądź 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270, ze zm.). Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego zgłosił wniosek o zwieszenie postępowania sądowego na podstawie art.56 p.p.s.a., z uwagi na złożony wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Sąd oddalając przedmiotowy wniosek, wziął pod uwagę to, że wniosek nie spełniał dyspozycji art.56 p.p.s.a. z którego wynikało, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu ..stwierdzenia nieważności aktu..., postępowania sądowe ulega zawieszeniu. Z treści decyzji z dnia "[...]" wynika, że pełnomocnik sporządził wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]", wydaną przez SKO ,w dniu "[...]". Skarga na decyzję z dnia "[...]" została datowana na dzień 30 listopada 2009 roku. W tej sytuacji nastąpiła dwutorowość postępowania, a obowiązkiem Sądu było zbadanie czy wszczęto nadzwyczajne postępowanie administracyjne w celu stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, które stanowiło przeszkodę do rozpoznania skargi. Z treści decyzji z dnia "[...]" wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia "[...]", zatem nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego przed organem administracji, stąd upadła przeszkoda do rozpatrzenia przez Sąd skargi na decyzję z dnia "[...]", w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok. Należy również wskazać, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Akta sprawy, o których mowa w art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 54 § 2 p.p.s.a. oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie, której organ ustalił stan faktyczny. Przedmiotem sporu było określenie wartość budowli sieci telekomunikacyjnej, a nie budek telefonicznych. Nie były one elementem stanu faktycznego, przedmiotem postępowania. A zatem wnioski z tym związane wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. Wobec powyższego na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.