II SA/Lu 38/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie uznania działek za mienie gminne p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący M. D. wniósł skargę na decyzję wydaną przez Zastępcę Kierownika Urzędu Rejonowego . (którego kompetencje przejął następnie Wójt Gminy ) z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie uznania działek za mienie gminne. Skarga ta nie może być jednak rozpoznana merytorycznie, bowiem jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują dwuinstancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne - zgodnie z art. 127 § 1 i 2 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270, zwanej dalej ppsa). Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (decyzji, zażalenia) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą decyzji wydanej przez organ II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest decyzja organu odwoławczego. W świetle powyższego, skoro od zaskarżonej decyzji wydanej przez Zastępcę Kierownika Urzędu Rejonowego , działającego jako organ I instancji, przysługiwało (na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 kpa) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do Wojewody (obecnie do Wojewody ), to kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpoznaniu odwołania. W konsekwencji skarga, której przedmiotem jest wyłącznie decyzja organu I instancji, nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.