II GZ 169/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. Ch. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1344/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia zezwolenia oraz odmowie wydania zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 1344/10 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w sprawie ze skargi M. Ż. w przedmiocie uchylenia zezwolenia oraz odmowie wydania zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. wstrzymało na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) zaskarżoną decyzję. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł uczestnik postępowania K. Ch. domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnoszący zażalenie podał, że ww. decyzja nie odpowiada prawu, a jej wykonanie wyrządzi ww. znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji jest trafne. Zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z powyższego art. 61 p.p.s.a. rozróżnia wstrzymywanie wykonania aktu lub czynności przez organ administracyjny i przez sąd. W pierwszym wypadku jest to dozwolone do czasu przekazania skargi sądowi (może to nastąpić po upływie terminu określonego w art. 54 § 2, jeżeli akta wraz z skargą nie zostały jeszcze przekazane sądowi), w drugim od chwili wpływu aktu do sądu. Adresatem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności, zawartego w skardze, w zależności od podstawy prawnej będzie albo organ, albo sąd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., wskazując jako adresata tego wniosku zarówno organ (art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) jak i Sąd (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jeżeli natomiast z wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności, zawartego w skardze wynika, że jego adresatem jest zarówno organ jak i sąd, wniosek taki w pierwszej kolejności powinien rozpoznać organ do czasu przekazania skargi sądowi. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. wstrzymało zaskarżoną decyzję, tym samym pozytywnie rozpoznając wniosek strony, a następnie przekazało skargę do Sądu. W takim przypadku wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ czyni postępowanie przed sądem administracyjnym w tej kwestii bezprzedmiotowym (por. post. NSA z dnia 18 czerwca 2004 r., FZ 143/04, niepubl.), bowiem skutki tego wstrzymania rozciągają się również na postępowanie sądowe. Zgodzić się należy także z Sądem pierwszej instancji, że bezprzedmiotowość takiego wniosku skutkuje jego oddaleniem, a nie umorzeniem postępowania. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podstawę do umorzenia postępowania wskazuje w ściśle określonych przepisach, wśród których nie ma odwołania do art. 61. Należy ponadto zauważyć, że wskazane w ustawie wypadki odnoszą się do całkowitego umorzenia postępowania sądowego, podczas gdy postępowanie o ochronę tymczasową jest postępowaniem incydentalnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.