I OSK 993/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1731/10 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1731/10 oddalił skargę K.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Dowódca 3 Batalionu Zabezpieczenia Dowództwa Wojsk Lądowych wnioskiem z dnia 30 września 2009 r. wystąpił do Dowódcy Wojsk Lądowych o wyznaczenie K.K. na stanowisko dowódcy plutonu medycznego w 2 Brygadzie Saperów. Wniosek ten uzasadniono zmianą w etacie nr [...] z dnia 18 sierpnia 2009 r., a dokładniej jego likwidacją i brakiem wyznaczenia innego stanowiska w dotychczasowej jednostce. Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] zwolnił K.K. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 22 lutego 2010 r. wyznaczył go na stanowisko dowódcy plutonu medycznego - lekarza w 2 Brygadzie Saperów. Od powyższego rozkazu personalnego K.K. złożył odwołanie do Szefa Sztabu Generalnego WP, który po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia 16 marca 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty rozpoczęcia okresu kadencji na stanowisku służbowym i ustalił nowy okres kadencji od dnia 1 kwietnia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2012 r., natomiast w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W dniu 23 kwietnia 2010 r. K.K. skierował do Dowódcy Wojsk Lądowych oświadczenie, w którym poinformował, iż nie godzi się na objęcie proponowanego stanowiska służbowego. W związku z tym Dowódca 3 Batalionu Zabezpieczenia Dowództwa Wojsk Lądowych wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2010 r. wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej o zwolnienie K.K. z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] (pkt 8) zwolnił K.K. z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym. Z kolei, rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] (pkt 9) przeniósł go do dyspozycji Dowódcy 3 Batalionu Zabezpieczenia Dowództwa Wojsk Lądowych. K.K. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] (pkt 8) o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej po jego rozpatrzeniu, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny- decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i ustalił nową datę zwolnienia na dzień 30 września 2010 r., a w pozostałej części utrzymał go w mocy. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi K.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi wskazał na nieprawidłowości, które organ popełnił w trakcie wyznaczenia go na stanowisko służbowe w 2 Brygadzie Saperów, w szczególności na naruszenie art. 111 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 i art. 45 ust. 1 pkt 2 K.p.a.; art. 26 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 26 ust. 13 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ponadto zarzucił organowi niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu skarżącego i nieustosunkowanie się do jego wszystkich zarzutów, przytaczając art. 6-9, art. 11, art. 67 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że istota niniejszej sprawy sprowadzała się do oceny, czy zaistniały podstawy faktyczne uzasadniające wydanie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 111 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593) żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku lub wyższym stanowisku służbowym. A zatem ,aby możliwym było zastosowanie wobec żołnierza powyższej normy prawnej muszą zostać spełnione dwie przesłanki: żołnierz musi zostać przeniesiony na równorzędne lub wyższe stanowisko służbowe oraz odmówić pełnienia służby na nowym stanowisku służbowym. W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie okolicznością bezsporną jest fakt, że skarżący został przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe oraz odmówił pełnienia służby na nowym stanowisku służbowym, składając w tym zakresie stosowne oświadczenie. Stan faktyczny sprawy wyczerpał zatem przesłanki z art. 111 pkt 7 omawianej ustawy uzasadniające zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej. W związku z tym uznał, że wydana decyzja prawa nie narusza. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, iż jawią się one jako pozostające bez wpływu na ocenę prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji, zaś ich treść pozostaje w oderwaniu od przedmiotu niniejszej sprawy. Zakresem badania sądu administracyjnego objęta jest wyłącznie zaskarżona decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, a więc ocena prawidłowości jej wydania. W tej sprawie nie mogły być zatem rozważane okoliczności związane z wyznaczeniem skarżącego na nowe stanowisko służbowe. Nie były one bowiem podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.K. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 141 § 4 P.p.s.a z powodu niewskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stanowiska Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, który warunkowałby dokonywanie tak ocen prawnych przez Sąd pierwszej instancji, jak i prawidłowości tych ocen przez Naczelny Sąd Administracyjny w postępowaniu kasacyjnym; b) art. 151 P.p.s.a. z powodu oddalenia skargi, mimo nieokreślenia stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę ocen prawnych Sądu oraz nie ustosunkowania się do zgłoszonych przez stronę zarzutów i dowolnego postrzegania związku przyczynowego zdarzeń, które prowadziły do zwolnienia skarżącego ze służby wobec ich oceny sumarycznej (ogólnej), iż jawią się one jako pozostające bez wpływu na ocenę prawidłowości wydania skarżonej w skardze decyzji, a nie wymagających badania okoliczności związanych z prawidłowością wyznaczenia skarżącego na nowe stanowisko służbowe; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c P.p.s.a. z powodu nieuwzględnienia skargi mimo naruszenia prawa materialnego, ze względu na zastosowanie art. 111 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U z 2010 r. Nr 90, poz. 593), bez uprzedniego ustalenia faktów istotnych dla dokonywania subsumcji tego przepisu do sytuacji skarżącego, a zwłaszcza nie ustalenia, czy skarżący odmawiając pełnienia zawodowej służby wojskowej na wyznaczonym stanowisku służbowym, obejmował w szczególności tą odmową stanowiska służbowe równorzędne lub wyższe; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 111 pkt 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U z 2010 r. Nr 90, poz. 593) w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz.U. Nr 218, poz. 1699), przez niewłaściwe ich zastosowanie do sytuacji skarżącego, skoro wskazany przepis ustawy obligował organ do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy (przez żołnierza zawodowego) pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. Tymczasem skarżący odmówił pełnienia zawodowej służby wojskowej na wyznaczonym mu stanowisku służbowym, a nie na stanowisku równorzędnym lub wyższym, którego nie objął i na które nie został przeniesiony. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że poglądy Sądu orzekającego w sprawie zostały wyartykułowane w sposób skrajnie sylogistyczny i redukcjonistyczny (tekstualizm), a analiza wyroku prowadzi do wniosków następujących: a) miało miejsce nadużycie reguły konstruującej czynność prawną (opartą o art. 111 pkt 7 ustawy pragmatycznej) co jest nieprawidłowym użyciem tej reguły, czyli naruszającym prawo aktem, pozornie tylko wyglądającym na prawidłowy; b) pozomość prawidłowości aktu nadużycia reguły wynika ze spełnienia przez ten akt formalnych ale i ogólnych wymogów zawartych w regule konstruującej daną czynność (a więc dokonywania aktu przez odpowiedni podmiot oraz prawidłowego wykonania czynności składających się na substrat materialny części czynności konwencjonalnej); c) o niepoprawności (nielegalności) aktu użycia reguły w przypadku jej nadużycia decydował brak zgodności z wymogami reguły, odnoszącymi się do elementów odrębnych od samego działania podmiotu, a więc dotyczącymi intencji podmiotu dokonującego czynności prawnej lub efektów jego działania (skutki wykonania niezgodne z innymi regulacjami prawnymi); d) poprzez badanie jedynie formalnej prawidłowości użycia reguły (a więc zbadanie tożsamości podmiotu działającego oraz prawidłowości dokonania czynności składających się na substrat materialny czynności) nie można dojść do przekonania (twierdzenia) o prawidłowości takiego użycia; e) aby rzeczywiście zbadać, czy reguły użyto w sposób prawidłowy, należy także ocenić prawidłowość elementów nieformalnych; w szczególności ocenić szczerość (dobrą wiarę) podmiotu działającego w wykonaniu reguły oraz zgodność efektów wykonania z wymogami norm prawnych zakazujących osiągania określonych stanów rzeczy (zasad prawa). W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż nie zawarł stanowiska co do stanu faktycznego, który przyjął za podstawę wyroku i dokonał oceny prawnej dotyczącej zastosowania art. 111 pkt 7 omawianej ustawy. Uniemożliwia to zbadanie, czy stosowanie powołanego przepisu odpowiadało prawu. Powyższe uchybienie powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku jako mające istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazał, że zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz.U. Nr 218, poz. 1699) "Wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe uważa się za dokonane, po spełnieniu łącznie następujących warunków: 1) wydaniu decyzji o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe; 2) stwierdzeniu przez dowódcę jednostki wojskowej, w rozkazie dziennym, daty objęcia przez żołnierza obowiązków na stanowisku służbowym." Z kolei, art. 111 pkt 7 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że możliwe było zastosowanie wobec skarżącego art. 111 pkt 7 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż warunki w nim określone przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe i odmowa pełnienia służby na nowy stanowisku służbowym zostały spełnione. Autor skargi kasacyjnej zauważył, iż "wyznaczenie na stanowisko służbowe", to odrębna kategoria pojęciowa (i czynność prawna) niż "przeniesienie" i bynajmniej nie na "stanowisko służbowe", lecz np. "do rezerwy kadrowej" "do dyspozycji" (albo w ogóle jako "przeniesienie służbowe" (z czym wiąże się świadczenie pieniężne). Zdaniem skarżącego art. 111 pkt 7 omawianej ustawy dotyczy sytuacji związanych z nieakceptowanym przez żołnierza zawodowego wyznaczeniem go na stanowisko służbowe, które nie jest niższym stanowiskiem służbowym od dotąd zajmowanego. Aby odmowa pełnienia służby zawodowej na równorzędnym stanowisku służbowym mogła uruchomić tryb obligatoryjnego zwolnienia żołnierza ze służby, żołnierz taki musi być uprzednio wyznaczony na stanowisko służbowe równorzędne lub wyższe od dotąd zajmowanego, a to oznacza, że musi być wydany rozkaz (decyzja) o takim wyznaczeniu oraz musi być stwierdzona przez dowódcę jednostki wojskowej, w rozkazie dziennym, data objęcia przez żołnierza obowiązków na stanowisku służbowym. W przeciwnym razie przepis ten nie ma zastosowania. W ocenie autora skargi kasacyjnej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby wymóg wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe (równorzędne lub wyższe) w znaczeniu § 11 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe zwalniania z tych stanowisk został w tej sprawie spełniony. Treść oświadczenia skarżącego o odmowie pełnienia zawodowej służby wojskowej dotyczyła "stanowiska służbowego wyznaczonego" i nie została udowodniona przesłanka objęcia wolą żołnierza odmowy pełnienia służby na stanowisku służbowym równorzędnym, która to okoliczność jest jedynie domniemywana, na zasadzie rozumowania opartego o art. 6 ust.1 pkt 6 ustawy pragmatycznej. Z tych względów skarżący stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego przez ich niewłaściwe zastosowanie, gdyż odmówił on jedynie pełnienia zawodowej służby wojskowej na "wyznaczonym" mu stanowisku służbowym, a nie na stanowisku równorzędnym lub wyższym, którego nie objął i na które przeniesiony nie został. Uzasadniało to postawienie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ P.p.s.a.. Przepis ten na skutek powyższych uchybień nie został przez Sąd pierwszej instancji zastosowany, mimo naruszenia wymienionego przepisu prawa materialnego bez ustalenia, czy skarżący odmawiając pełnienia służby wojskowej na "wyznaczonym" stanowisku służbowym obejmował swą odmową przeniesienie na stanowisko równorzędne lub wyższe. W konsekwencji stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się również naruszenia art. 151 P.p.s.a. z powodu oddalenia skargi, mimo nie określenia stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę ocen prawnych Sądu oraz nie ustosunkowania się do zarzutów przedstawionych w skardze i dowolnego postrzegania związku przyczynowego zdarzeń, które prowadziły do zwolnienia skarżącego ze służby wobec ich oceny sumarycznej (ogólnej), iż jawią się one jako pozostające bez wpływu na ocenę prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji, a nie wymagających badania okoliczności związanych z prawidłowością wyznaczenia skarżącego na nowe stanowisko służbowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. W związku z powyższym rola Sądu II instancji ogranicza się do rozważenia naruszeń prawa wskazanych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a., co sprawia, że w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania , w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku stanowiska Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. określa wymogi jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu faktycznego sprawy obejmuje zarówno przytoczenie ustaleń dokonanych przez organy administracji publicznej jak i ich ocenę pod względem zgodności z prawem, a w konsekwencji przytoczenie stanu faktycznego przyjętego przez sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji tym obowiązkom sprostał, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w powołanym przepisie i wskazuje powody dla których uznał ,że kwestionowana decyzja odpowiada prawu. W sposób wyczerpujący przedstawił stan sprawy przytaczając zarówno przyjęty przez organy stan faktyczny, ocenę materiału dowodowego, stanowisko skarżącego prezentowane w trakcie postępowania oraz zarzuty podniesione w skardze. W rozważaniach ocenił zarzuty skargi, a ustosunkowując się do nich wykazał ich bezzasadność. W sposób szczegółowy przedstawił także podstawę prawną rozstrzygnięcia zarówno przez wskazanie mających w sprawie przepisów jak i jej wyjaśnienie. Podkreślić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, iż zawarty w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. zwrot normatywny " mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to obowiązek uzasadnienia przez skarżącego, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (wyroki SN z dnia 21 marca 2007r. sygn. akt I CSK 459/06 i z dnia 21 marca 2006r.sygn.akt I CSK 63/05).Użycie w uzasadnieniu wyroku stwierdzenia, że skarżący został przeniesiony na równorzędne stanowisko służbowe i odmówił pełnienia na nim służby, w sytuacji, gdy został on na nie wyznaczony nie miało wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a uznać należy za niezasadny. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 111 pkt. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk poprzez jego niewłaściwe zastosowanie uznać należy za nietrafny. Przepis art. 111 pkt. 7 cyt. ustawy stanowi, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej w przypadku odmowy pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. Definicję żołnierza zawodowego określa art. 6 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy. W świetle tego przepisu stanowisko służbowe to usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: a) nazwą, b) stopniem etatowym, c) grupą uposażenia, d) korpusem osobowym, e) grupą osobową. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 6 tej ustawy równorzędne stanowisko służbowe to stanowisko służbowe, którego stopień etatowy jest równy stopniowi etatowemu poprzednio zajmowanego stanowiska służbowego. Z kolei z przepisu § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowisko służbowe i zwalniania z tych stanowisk wynika, że wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe uważa się za dokonane po spełnieniu łącznie następujących warunków: 1) wydaniu decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe; 2) stwierdzeniu przez dowódcę jednostki wojskowej w rozkazie dziennym, daty objęcia przez żołnierza obowiązków na stanowisku służbowym. W sprawie jest niesporne, że K.K. odmówił pełnienia zawodowej służby wojskowej na wyznaczonym stanowisku służbowym. Nie do zaakceptowania jest pogląd wyrażony przez autora skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu, że brak wydania przez dowódcę jednostki wojskowej rozkazu dziennego stwierdzającego datę objęcia przez skarżącego obowiązków na stanowisku służbowym oznacza, iż nie doszło do wyznaczenia go na stanowisko służbowe. Z akt osobowych skarżącego wynika bowiem, że przebywał on na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, nie podjął w terminie obowiązków na wyznaczonym stanowisku służbowym, a następnie złożył oświadczenie o odmowie objęcia proponowanego mu stanowiska. Oznacza to, że wymóg określony w § 11 ust. 1 cyt. rozporządzenia nie mógł być przez dowódcę spełniony. Ponadto wskazać należy, iż w ocenie Sądu pierwszej instancji okolicznością bezsporną jest, że stanowisko, na które skarżący został wyznaczony było stanowiskiem równorzędnym i fakt ten nie był przez niego kwestionowany. Z akt osobowych skarżącego wynika, że został on zwolniony ze stanowiska szefa sekcji służby zdrowia ze stopniem etatowym porucznika, [...]. Z kolei, Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym z dnia 18 stycznia 2010 r. nr 1 wyznaczył go na stanowisko służbowe: dowódcy plutonu (lekarz), pluton szpitalny, kompania medyczna, dowództwo, 2 brygada saperów (WL), etat [...], stopień etatowy porucznika, [...]. W związku z powyższym uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że przesłanki określone w art. 111 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zostały spełnione i organ był uprawniony do zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Z tych względów wbrew stanowisku skarżącego Sąd pierwszej instancji nie mógł zastosować art. 145 § 1 pkt 1 ust. 1 lit. a i c P.p.s.a., gdyż w sprawie nie doszło do naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W związku z powyższym uznać należy, iż oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 P.p.s.a. było prawidłowe Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.