II OZ 233/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 909/10 oddalające wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi I. B. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 909/10 oddalił wniosek I. B. o przywrócenie terminu do uiszczenia brakującego wpisu sądowego w sprawie ze skargi I. B. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. odrzucona została skarga I. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] września 2010 r., z uwagi na nieuiszczenie w terminie brakującej części wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł. Składając w dniu 28 lutego 2011 r. wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia brakującej części wpisu I. B. wskazała, że nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Jedyną sądową korespondencją kierowaną do niej w grudniu 2010 r. było doręczenie odpisu odpowiedzi na skargę, którą skarżąca otrzymała w dniu 20 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku powołując się na art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak jej winy w niedochowaniu terminu do uiszczenia brakującej części wpisu sądowego. Podkreślono, że w dniu 3 grudnia 2010 r. sekretariat Wydziału II WSA w Gdańsku skierował do I. B. przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego oraz odpis odpowiedzi na skargę i pouczenie. Przesyłka ta została przez skarżącą odebrana w dniu 20 grudnia 2010 r., co potwierdza jej podpis na druku zwrotnego potwierdzenie odbioru. Sąd za niewiarygodne uznał twierdzenia skarżącej, iż nie otrzymała ona wezwania do uiszczenia wpisu. Na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki w rubryce "rodzaj przesyłki" znajduje się bowiem zapis: "wezw. o wpis 300 - 7 dni, odpis odp. na sk. + poucz.". Z powyższego wynika jednoznacznie, że wysłane tą przesyłką zostały: wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 300 zł, odpis odpowiedzi na skargę oraz pouczenie. Taki sam zapis znajdował się na kopercie, w której doręczona został przesyłka, bowiem wypełnienie koperty następuje przy użyciu techniki kopiowania przez kalkę. Zatem skarżąca została poinformowana o tym co stanowi zawartość przesyłki, odbierając zaś przesyłkę miała obowiązek sprawdzić, czy zawiera ona wszystkie wskazane w rubryce "rodzaj przesyłki" dokumenty. W sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, skarżąca postępując racjonalnie i z należytą starannością winna zawiadomić Sąd o tym fakcie po otrzymaniu przesyłki, czego nie uczyniła. Ponadto Sąd wskazał, że taki sam zestaw dokumentów doręczany był drugiemu skarżącemu H. B., przy czym kierowana do niego przesyłka została zwrócona po upływie terminu awizowania nadawcy. W przesyłce tej znajdują się wszystkie trzy wskazane na kopercie dokumenty. Powyższe okoliczności – w ocenie Sądu - wskazują, że przesyłka została doręczona skarżącej zgodnie ze wskazaną na kopercie i druku potwierdzenia odbioru zawartością. Skarżąca nie uprawdopodobniła zatem braku winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności. W zażaleniu na powyższe postanowienie I. B. zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uiszczenia brakującej części wpisu od skargi. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca powtórzyła, że nie otrzymała odpisu zarządzenia o konieczności uiszczenia brakującej części wpisu. Jedyną zaś otrzymaną przez nią korespondencją był odpis odpowiedzi na skargę. Skarżąca podkreśliła, że nie jest możliwym sprawdzenie zawartości przesyłki przed dokonaniem jej odbioru, nie sposób też wywodzić z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, że koperta zawierała wszystkie dokumenty wyszczególnione na tzw. zwrotce. O kompletności przesyłki do niej kierowanej nie może też świadczyć okoliczność, że przesyłka która była w tej samej sprawie wysyłana do innego adresata zawierała komplet dokumentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 2 powołanej ustawy w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Okoliczności podnoszone w zażaleniu oraz wcześniej, we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie uzasadniają przywrócenia terminu. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że z akt sprawy wynika, iż w wyniku wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II pismem z dnia 3 grudnia 2010 r. wysłano skarżącej odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia solidarnie uzupełniającego wpisu sądowego od skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę z dnia 29 listopada 2010 r. wraz z pouczeniem. Przesyłkę tą skarżąca odebrała w dniu 20 grudnia 2010 r. Skarżąca twierdzi, że przesyłka z Sądu, którą otrzymała w dniu 20 grudnia 2010 r. nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W konsekwencji należałoby uznać, że skoro skarżąca nie otrzymała powyższego wezwania, to w ogóle nie rozpoczął biegu termin w nim wyznaczony. Taki zarzut mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi, a nie wniosku o przywrócenie terminu, skoro skarżąca twierdzi, że terminowi temu de facto nie uchybiła. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji postanowienia.