I SA/Łd 28/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Bogusław Klimowicz sędzia WSA Bartosz Wojciechowski Protokolant Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. Uchyla zaskarżoną interpretację. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 28/11 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. zwróciła się do Ministra Finansów z prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – § 21 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 32, poz. 228), dalej: rozporządzenie MF z dnia 24 lutego 2004 r. oraz art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.), dalej: ustawa o podatku akcyzowym. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, wnioskodawca wskazał, że jest zarejestrowanym podatnikiem akcyzy i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji, nabycia wewnątrzwspólnotowego, importu, eksportu oraz sprzedaży papierosów na polskim rynku. Ze względu na to, że papierosy wraz z upływem czasu tracą przydatność do spożycia, może zaistnieć konieczność wycofania z obrotu handlowego pewnych ich ilości, które nie zostały wcześniej sprzedane konsumentom, w celu ich zniszczenia. Wycofanie z obrotu z powodu nieprzydatności do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia i zniszczenie wyrobów może nastąpić również w związku z niespełnianiem przez nie wymogów wynikających ze szczególnych przepisów prawa (np. ustawy z dnia 9 listopada 1995 r, o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych lub rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia [...] r. w sprawie badania zawartości niektórych substancji w dymie papierosowym oraz informacji i ostrzeżeń zamieszczanych na opakowaniach wyrobów tytoniowych) albo niezgodności wyrobów ze specyfikacjami produkcyjnymi Spółki, czy też wreszcie innych wad wyrobów. Do zniszczenia takich wyrobów może dojść zarówno w przypadku wyrobów nie nadających się do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia, które znajdują się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy (i akcyza została zapłacona), ale nadal stanowią własność Spółki, jak i takich wyrobów, których zwrot następuje od podmiotów handlu hurtowego lub detalicznego, które nabyły je od Spółki. Zniszczenie takich papierosów, nieprzydatnych do spożycia lub dalszego wykorzystania, następowałoby w zakładzie produkcyjnym Spółki, albo w innym miejscu, gdzie zapewnione byłyby warunki do przeprowadzenia procesu niszczenia w zgodzie ze wszelkimi regulacjami (m.in. środowiskowymi i podatkowymi). Zagadnieniem podatkowym, które powstaje w związku z powyższym, są prawne możliwości oraz tryb uzyskania zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego wcześniej w związku z wydaniem przedmiotowych papierosów do konsumpcji na polskim rynku (zobowiązanie podatkowe powstało w momencie zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy, poprzez wyprowadzenie wyrobów akcyzowych poza skład podatkowy). W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytania: 1. Czy w świetle przepisu § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r. i w przypadku całkowitego zniszczenia przedmiotowych papierosów jako nienadających się do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia, Spółka ma prawo zwolnić te papierosy od podatku akcyzowego i odzyskać akcyzę wcześniej zapłaconą od tych wyrobów? 2. Czy do zastosowania wskazanego zwolnienia wymagany jest nadzór ze strony funkcjonariuszy Służby Celnej nad zniszczeniem przedmiotowych wyrobów? 3. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy właściwym trybem odzyskania akcyzy w takiej sytuacji będzie obniżenie bieżących wpłat dziennych w podatku akcyzowym o kwotę przysługującego Spółce zwolnienia, w oparciu o art 23 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, podatnik stwierdził, że treść obowiązujących przepisów dotyczących podatku akcyzowego nie stoi na przeszkodzie, aby na podstawie przepisu § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r., zwolnić od podatku akcyzowego wyroby z zapłaconą akcyzą, które zostały zniszczone ze względu na nieprzydatność do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia w przypadku ich zniszczenia, również w sytuacji, gdy akcyza od tych papierosów została już wcześniej zapłacona. Podatnik wskazał również, że z uwagi na okoliczność, iż przepisy mające zastosowanie do trybu niszczenia wyrobów (rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych /Dz. U. Nr 86, poz. 555/, dalej: rozporządzenie w sprawie kontroli), nadzór administracyjny nad procesem niszczenia przewidują wyłącznie w odniesieniu do wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy (§ 40 w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia w sprawie kontroli), a przedmiotowe papierosy zostały wcześniej wyprowadzone spod tej procedury, obecność funkcjonariusza celnego przy niszczeniu tych wyrobów nie jest wymagana. Zdaniem Spółki, tryb, w jakim realizowane byłoby powyższe zwolnienie określa art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy i polega na pomniejszeniu bieżąco wymagalnych wpłat dziennych w podatku akcyzowym o kwoty zwolnienia, czyli w wysokości podatku akcyzowego zapłaconego wcześniej od papierosów będących przedmiotem niszczenia. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów - w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku. Organ udzielający interpretacji przytoczył treść przepisów art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym i wskazał, że jednofazowy charakter podatku akcyzowego, uniemożliwia zniszczenie papierosów po ich wyprowadzeniu ze składu podatkowego i uiszczeniu z tego tytułu podatku akcyzowego w należytej wysokości. Z przytoczonych przepisów wywiódł, że proponowane przez Stronę niszczenie papierosów nie wywołuje skutku w postaci kolejnego powstania obowiązku podatkowego. Tym samym – jak zauważył - nie ma zastosowania zwolnienie od akcyzy z § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r. Nie można bowiem stosować zwolnienia od podatku do czynności i stanów faktycznych, z których zaistnieniem przepisy ustawy nie wiążą uprzedniego powstania obowiązku podatkowego. Taka interpretacja przepisów, zdaniem organu, znajduje również potwierdzenie w jasnych na gruncie językowych dyrektyw wykładni przepisów § 40 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych. Stanowią one, że niszczenie wyrobów akcyzowych, o których mowa w § 3 ust. 1, nieprzydatnych do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia odbywa się w obecności funkcjonariusza. Podmiot sporządza w dwóch egzemplarzach protokół zniszczenia wyrobów akcyzowych, o których mowa w § 3 ust. 1, podając przyczyny ich zniszczenia, który podpisuje również obecny przy tych czynnościach funkcjonariusz. Pismem z dnia [...]r. A Sp. z o.o. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na to wezwanie, pismem z dnia [...] r., stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zwolnienia od akcyzy niszczonych papierosów. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie powyższej interpretacji i przekazanie sprawy organowi podatkowemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji zarzucił naruszenie: a) prawa materialnego, tj. § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r., § 40 rozporządzenia w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych, art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez ich niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, że w opisanym przypadku nie istnieje prawna możliwość zwrotu podatku akcyzowego od papierosów, które zostały całkowicie zniszczone, na skutek ich nieprzydatności do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia, co za tym idzie obniżania wpłat dziennych akcyzy o kwoty przysługujących podatnikowi z tego tytułu zwolnień i obniżeń akcyzy oraz istnienie obowiązku nadzoru funkcjonariusza Służby Celnej podczas niszczenia przedmiotowych wyrobów; b) przepisów postępowania podatkowego, a to: - art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, poprzez nieprzedstawienie wyczerpującej oceny prawnej stanowiska Skarżącej, oraz nieprzedstawienie wyczerpującego uzasadnienia stanowiska uznanego przez organ podatkowy za prawidłowe, przez co Skarżącej nie zostały wyjaśnione faktyczne motywy rozstrzygnięcia; - art. 120 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji indywidualnej z naruszeniem zasad: działania na podstawie prawa oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, które zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej znajdują zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżąca wskazała, że § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r. w żaden sposób nie wyklucza stosowania zwolnienia od akcyzy przedmiotowych papierosów. Zgodnie bowiem z art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, zwolnienia od akcyzy mogą być realizowane poprzez zwrot zapłaconej kwoty akcyzy. Argumentacja organu odnosząca się do jednofazowego charakteru podatku akcyzowego i wymogu w postaci powstania kolejnego obowiązku podatkowego pozostaje więc bez związku z przedmiotowym zagadnieniem, świadcząc jedynie o dokonaniu nieprawidłowej interpretacji powołanych przez Skarżącą przepisów. W ocenie strony skarżącej z przepisu § 40 rozporządzenia w sprawie kontroli nie można wywodzić wniosku o konieczności niszczenia wyrobu akcyzowego, od którego podatek akcyzowy został uiszczony, pod nadzorem funkcjonariusza urzędu celnego. Zdaniem Spółki, obecność funkcjonariusza byłaby wymagana wyłącznie, gdyby niszczeniu podlegały papierosy objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Ponieważ jednak w analizowanej sytuacji niszczeniu mają podlegać papierosy z zapłaconą akcyzą, wymóg taki nie istnieje. Skarżąca Spółka zarzuciła także, iż organ udzielający interpretacji indywidualnej nie odniósł się do treści przywołanego wyroku NSA z dnia [...]r., sygn. akt [...]. Taka postawa Dyrektora Izby Skarbowej stanowi przejaw daleko posuniętego fiskalizmu, który uniemożliwia organowi podatkowemu obiektywne wyważenie wszystkich dotyczących przedmiotu postępowania argumentów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę wskazane powyżej przepisy, a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego w postaci pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie, określone w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi znalazł podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Tytułem wstępu należy wskazać, że aktualnie nie budzi już wątpliwości, w jakim zakresie sądy administracyjny są zobowiązane do kontroli interpretacji. W kwestii tej, choć w odmiennym stanie prawnym, wypowiedziały się najpierw Trybunał Konstytucyjny (wyrok TK z 30 października 2006 r., P 36/05, OTK-A 2006/9/129), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny (uchwała NSA z 08 stycznia 2007 r., l FPS 1/06, ONSAiWSA 2007/2/27). Trybunał Konstytucyjny i Naczelny Sąd Administracyjny stwierdziły zgodnie, że sąd administracyjny jest obowiązany do kontroli interpretacji zarówno pod względem formalnym, jak i z punktu widzenia ich merytorycznej poprawności. Tym niemniej należy zauważyć, że o ile sądowa kontrola interpretacji sprowadza się do oceny pod względem zgodności z prawem w trzech płaszczyznach (procesowej, ustrojowej i materialnoprawnej), to jednakże kontrola ta nie może polegać na zastępowaniu organów przez sąd w procesie wykładni przepisów, których dotyczy interpretacja, w sytuacji, gdy organy uchylą się od obowiązku wyczerpującego rozważenia w interpretacji podstawowych kwestii prawnych występujących w sprawie. Z powyższych regulacji wynika zatem, że ocena stanowiska wnioskodawcy, wyrażana poprzez uznanie go za prawidłowe lub błędne, jest tylko jednym z elementów interpretacji, wymienionych w art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Drugim jest natomiast uzasadnienie tej oceny, a w przypadku, gdy jest ona negatywna, interpretacja winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Są to elementy o równorzędnym znaczeniu. Przystępując natomiast do merytorycznego rozważania sprawy i to także w kontekście zarzutów podniesionych w skardze na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 39 ustawy o z dnia 6 grudnia 2008 r. podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 3, poz. 11 z 2009 r.) minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić zwolnienia od akcyzy w przypadku, gdy: 1) uzasadnia to ważny interes związany z bezpieczeństwem publicznym, obronnością państwa, bezpieczeństwem paliwowym państwa lub ochroną środowiska, 2) wynika to z przepisów prawa Wspólnoty Europejskiej, 3) wynika to z umów międzynarodowych, 4) wynika to z konieczności uniknięcia wielokrotnego opodatkowania wyrobów akcyzowych, 5) na podstawie przepisów prawa celnego wyroby akcyzowe są zwolnione od należności celnych przywozowych - określając szczegółowy zakres oraz warunki i tryb ich stosowania, uwzględniając specyfikę obrotu zwolnionymi wyrobami akcyzowymi oraz koniecznością zapewnienia właściwej kontroli. Zwolnienia od akcyzy mogą być całkowite albo częściowe, muszą być realizowane przez zwrot zapłaconej kwoty akcyzy; winny być wprowadzane ze względu na przeznaczenie, ilość lub sposób produkcji (ust. 2 art. 39). Nadto w przypadku zwolnienia od akcyzy realizowanego przez zwrot zapłaconej kwoty akcyzy, właściwy naczelnik urzędu celnego określa, w drodze decyzji, wysokość kwoty zwrotu akcyzy. Treść pkt 2 ust. 1 art. 39 jest klarowna. Wynika niej, że oprócz zwolnień wyraźnie określonych w ustawie dopuszczalne są zwolnienia wynikające z regulacji wspólnotowych. Pamiętać także należy, że ustawa o podatku akcyzowym przenosi na grunt krajowych regulacji prawnych rozwiązania zawarte w przepisach Dyrektywy Rady 92/12/EWG z 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, a których zadaniem jest ustanowienie systemu celnego i podatkowego obejmującego te wyroby. Dalej zauważyć należy, że przepis art. 11 lit. b) Dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz. U. UE L.95.291.40 ze zm.), a więc regulacji szczegółowej w stosunku do Dyrektywy 92/12/EWG, zezwala Państwom Członkowskim na zwolnienie od podatku akcyzowego lub zwrot zapłaconego podatku akcyzowego od wyrobów tytoniowych, niszczonych pod nadzorem administracyjnym. Zatem dopuszcza on stosowanie ulgi realizowanej poprzez zwrot podatku. Jest to więc ulga wynikająca zarówno z regulacji wspólnotowej, jak też z przepisów krajowych (art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym). Ponieważ art. 39 ustawy o podatku akcyzowym zawiera delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw finansów do stanowienia zwolnień innych, niż opisane w ustawie, a wynikających z przepisów wspólnotowych, treść § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r., która w pkt 1 stanowi, że zwalnia się od akcyzy wyroby akcyzowe nieprzydatne do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia, w przypadku ich zniszczenia, zaś w pkt 2 precyzuje, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie pod warunkiem, że wyroby akcyzowe zostaną zniszczone na warunkach i w trybie określonym w przepisach dotyczących wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego, odczytać należy jako wykonanie wskazanej wyżej regulacji wspólnotowej. Zwłaszcza, że przepis ten został zamieszczony w rozdziale zatytułowanym "Zwolnienia od akcyzy wynikające z przepisów prawa Wspólnoty Europejskiej". W świetle powyższego zasadny jest wniosek, zdaniem Sądu, że w przypadku, gdy papierosy zaliczające się do wyrobów akcyzowych zharmonizowanych z jakichkolwiek powodów staną się nieprzydatne do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia z powodu utraty przydatności do spożycia już po wyprowadzeniu ich ze składu podatkowego, ale przed sprzedażą - będą korzystać ze zwolnienia podatkowego. Warunkiem zwolnienia jest jednak zniszczenie ich pod nadzorem uregulowanym przepisami § 40 rozporządzenia w sprawie kontroli, a to z uwagi na niebudzącą wątpliwości interpretacyjnych treść art. 11 lit. b) Dyrektywy Rady 95/59/WE, w świetle którego należy dokonywać wykładni przepisu prawa krajowego. Błędne jest przy tym stanowisko interpretatora, że niszczyć można tylko wyroby objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Cytowany § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r. takiego ograniczenia nie zawiera. Nakazuje jedynie dokonać zniszczenia wyrobów akcyzowych na warunkach i w trybie określonym w odrębnych przepisach. Biorąc pod uwagę treść art. 39 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym zwolnienie od akcyzy może być realizowane przez zwrot kwoty akcyzy należy § 21 rozporządzenia odczytywać z uwzględnieniem treści i granic delegacji ustawowej dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a to oznacza, że z woli prawodawcy w przypadkach określonych w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym zwolnienie podatkowe może przybrać formę polegająca na zwrocie podatku – art. 39 ust. 2 pkt 2. Zatem uprzednio ten podatek musiałby być zapłacony, a to oznacza, że już powstał obowiązek podatkowy w akcyzie. Bowiem wtedy podatek stałby się wymagalny i podlegałby już uiszczeniu. Przytoczona regulacja prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do papierosów wyprowadzonych już ze składu podatkowego, od których zapłacono akcyzę, w przypadku ich zniszczenia zwolnienie podatkowe może przybrać postać zwrotu akcyzy. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji, z którego wynika brak możliwości zniszczenie papierosów po ich wyprowadzeniu ze składu podatkowego i uiszczeniu z tego tytułu podatku akcyzowego w należytej wysokości, a w konsekwencji brak możliwości zastosowania zwolnienia od akcyzy z § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r. , wskazuje na naruszenie powołanych w powyższych rozważaniach Sądu przepisów. Wobec powyższego na podstawie art. 146 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną. Organ uprawniony do wydania interpretacji ponownie rozważy w tej sytuacji złożony przez stronę wniosek i udzieli odpowiedzi na wszystkie zadane w tym wniosku pytania. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. P.Z - C.