II SA/Rz 17/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - SSO (del.) Anna Bembenek po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2011 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. i Z.K. na decyzję Wojewody P. w R. z dnia [..] listopada 2010r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 14 stycznia 2010 r. Państwo B.K. i Z.K. zobowiązani zostali do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Wojewody P. w R. z dnia [..] listopada 2010r., znak: [...], w kwocie 500zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie i przedłożenie 3 egzemplarzy odpisów skargi, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zredagowane na podstawie w/w zarządzenia zostało doręczone skarżącym w dniu 20 stycznia 2011r. Zgodnie z art. 220 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.) skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez Sąd. Taki sam rygor ustawa procesowa przewiduje w przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a.). Ponieważ skarżący w zakreślonym im w tym celu terminie, tj. do dnia 27 stycznia 2011r. nie uiścili wpisu od skargi jak również nie uzupełnili jej braków formalnych w myśl wyżej przytoczonych przepisów p.p.s.a. to tym samym zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi. Oświadczenie skarżącego z dnia 21 stycznia 2011r. o cofnięciu skargi nie może być uznane za skutecznie złożone, albowiem w dniu jego złożenia skarga nie była opłacona i zawierała braki formalne. Cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania tylko wówczas, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga poddana kontroli przewodniczącego nie będzie zawierała braków formalnych (vide: J.Kopalińska, Cofnięcie pozwu przed nadaniem prawidłowego biegu, PS 2003, nr 11-12, poz.94). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 220 §3 p.p.s.a. oraz art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.