II SAB/Wa 339/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2011 r. sprawy ze skargi P. L. na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2010 r. o udzielenie informacji publicznej. 1. zobowiązuje Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości do rozpoznania wniosku P. L. z dnia [...] października 2010 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz skarżącego P. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania W dniu 20 października 2010 r. pan P.M. złożył skargę na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (zwana dalej PARP) w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wskazał, iż w dniu [...] października 2010 r. złożył wniosek do PARP o udzielenie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich dokumentów urzędowych zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych kierowanych do Najwyższej Izby Kontroli jakie powstały po wystąpieniu pokontrolnym NIK skierowanym do PARP w dniu [...] kwietnia 2010 r. W szczególności skarżący chciał otrzymać informacje w przedmiocie realizacji zaleceń pokontrolnych. Skarżący wskazał, że pismem z dnia [...] października 2010 r. otrzymał odpowiedź z PARP, w której poinformowano go, że żądane informacje nie są informacją publiczną i dlatego nie zostaną mu udostępnione. Zdaniem skarżącego taka odpowiedź jest bezprawna, a organ pozostaje w bezczynności, gdyż nie zrealizował zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej jego wniosku z dnia [...] października 2010 r. W odpowiedzi na skargę Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o oddalenie skargi. Zdaniem organu z treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej udip) nie wynika, aby dokumentacja dotycząca postępowania kontrolnego w zakresie w jakim obejmuje ono zastrzeżenia do wystąpienia pokontrolnego NIK nie jest informacją publiczną. Zastrzeżenie takie stanowi bowiem element weryfikacji prawidłowości twierdzeń zawartych w wystąpieniu pokontrolnym, a więc nie jest efektem kontroli o którym mowa w ww. przepisie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5. oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) (zwana dalej udip), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przykładowy ich katalog informacji publicznych zawiera przepis art. 6 udip., w którym wskazano, że m.in. udostępnieniu podlegają dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a udip). Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Treść przepisu art. 6 udip wskazuje, że ,,wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu ma jedynie charakter przykładowy, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Pozwala jedynie zorientować się do jakiego typu stanów faktycznych odnosi się dane pojęcie"( M. Jaśkowska Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA Toruń 2002 s. 26). Z treści art. 1 udip jak i art. 61 Konstytucji wynika, że ustawodawca chciał, aby dostęp do informacji był jak najszerszy, dlatego też uwzględniając konstrukcje art. 1 należy uznać, że zasadą powinno być udostępnianie informacji publicznej w trybie i na zasadach przewidzianych w omawianej ustawie. Podkreślił to szczególnie Naczelny Sąd Administracyjny uznając, "czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym ustawą należy, respektując zasadę powszechnego dostępu, interpretować przepisy na korzyść wykonującego prawo do takiej informacji" (wyrok NSA sygn. akt II S.A. 837/03 Monitor Prawniczy Nr 17/2003 s.770.) Tak, więc podmiot, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji publicznej, interpretując zapisy ustawowe powinien zawsze dążyć do tego, aby informacja została ujawniona. Granicę ujawnienia informacji zakreśla cytowany już art. 5 ustawy, który ogranicza możliwość udostępnienia informacji ze względu na przepisy o ochronie tajemnicy niejawnych i inne tajemnice ustawowo chronione. Informacja publiczna jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie dotyczy zaistniałych faktów i zdarzeń (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. akt II SAB/Wa 166/04). W rozpatrywanej sprawie skarżący żąda ujawnienia informacji dotyczącej korespondencji prowadzonej przez PARP z NIK po wystosowaniu przez Izbę wystąpienia pokontrolnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. W sprawie nie jest sporne, że taka korespondencja miała miejsce, a więc zaistniała. Spornym jest natomiast, czy żądanie skarżącego mieści się w treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 udip posługuje się pojęciem "danych publicznych", które także nie zostało zdefiniowane w tekście ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. Wyliczenie "danych publicznych" jest przykładowe, ale wynika z niego, że pod tym znaczeniem kryje się treść stanowisk wyrażonych przez podmioty publiczne bez względu na formę wyrazu, miejsce publikacji i osobę adresata. Treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie udip wskazuje, że na pewno danymi publicznymi jest dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z przepisami rozdziału 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z roku 2007 Nr 231, poz. 1701 ze zm.) postępowanie kontrolne zaczyna się z chwilą, gdy kontrolerzy NIK wylegitymują się kierownikowi jednostki kontrolowanej legitymacją służbową i upoważnieniem do przeprowadzenia kontroli, a kończy się z chwila przesłania przez kontrolowanego informacji o sposobie wykorzystania uwag i wykonania wniosków oraz o podjętych działaniach lub przyczynach niepodjęcia tych działań. Postępowanie kontrolne jest więc ciągiem czynności procesowych kontrolerów i kontrolowanego wykonywanych w oparciu o przepisy ustawy o Najwyższej Izbie Kontroli. Częścią postępowania kontrolnego jest tzw. postępowanie odwoławcze, w trakcie którego kontrolowany może składać pisemne umotywowane zastrzeżenia do wystąpienia pokontrolnego. Czynności podejmowane przez kontrolowanego stanowią zatem dokumentację przebiegu postępowania. Wbrew twierdzeniom PARP przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie udip nie dotyczy tylko samych efektów kontroli, ale także jej przebiegu, którego istotnym elementem jest czynność złożenia umotywowanych zastrzeżeń do wystąpienia pokontrolnego. Należy także podkreślić, że nawet, gdyby treść ww. nie wymieniała dokumentacji przebiegu postępowania, to i tak korespondencja pomiędzy PARP a NIK po złożeniu przez Izbę wystąpienia pokontrolnego podlegałaby ujawnieniu, ponieważ treść art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a udip wskazuje, iż danymi publicznymi są zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c wystąpienia władz publicznych. Poprzez wystąpienia należy rozumieć stanowiska wyrażone przez podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej. Niewątpliwie umotywowane zastrzeżenia są stanowiskiem jakie zajął kontrolowany w stosunku do oceny swojej działalności wyrażonej przez NIK, a zatem, także dlatego ten dokument należy uznać za informację publiczną. W myśl art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 cytowanej wyżej ustawy, orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.