II SAB/Wa 246/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2010 r. o udzielenie informacji publicznej postanawia 1) umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie 2) zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z 12 lutego 2010 r. W. S. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o udzielenie informacji jakie działania podjął dotychczas organ w sprawie, zgłoszonej mu pismem z 27 maja 2008 r., samowoli budowlanej powstałej na jego działce Nr ew. [...] w [...], w postaci gazociągu doprowadzającego gaz do zabudowań na działce M. S. o Nr ew. [...]. Jednocześnie skarżący wniósł o wydanie odpisów dokumentacji jeżeli taka powstała w urzędzie, bądź też odpisów dokumentów jeżeli takie zostały uzyskane w sprawie. Wobec braku odpowiedzi na powyższe pismo skarżący 8 marca 2010 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność organu. Wniósł w niej o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, podnosząc iż wbrew wymogom ustawowym jego pismo pozostało bez odpowiedzi. Skarga wpłynęła do Sądu 12 sierpnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę organ podał, że pismem z 22 lipca 2010 r., które dołączył do odpowiedzi na skargę, udzielił odpowiedzi na pismo skarżącego z 12 lutego 2010 r., wyjaśniając iż zwłoka wynikała z dużej ilości pism skarżącego wpływających do organu i niewystarczającej obsadzie kadrowej organu. Pismem z 29 września 2010 r. skarżący podtrzymał swoją skargę, zwracając uwagę, że pismo organu z 22 lipca 2010 r. jest wymijające i nie zawiera odpowiedzi na żądania wniosku. Na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. pełnomocnik organu, wnosząc o oddalenie skargi, podał, że decyzja o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem z 27 maja 2008 r. została uchylona i postępowanie nim zainicjowane toczy się. Skarżący jest stroną tego postępowania i jest na bieżąco informowany o czynnościach podejmowanych w toku tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 a. Jakkolwiek przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62 - 63). Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA - OZ we Wrocławiu z 14 czerwca 1983 r., sygn. akt. SA/Wr 6/83, " Gazeta Prawnicza " 1983 r., nr 24 ), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 listopada 1987 r., IV SAB 23/87, ONSA 1988, nr 1 poz. 13. oraz W. Bochenek: "Bezczynność a milczenie organu administracji", Samorząd Terytorialny 2003 r., nr 12, s. 49). W okolicznościach niniejszej sprawy istotne przy tym jest, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi bowiem wtedy, gdy po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Poza sporem pozostaje, że w dacie wystąpienia skarżącego ze skargą do sądu, organ pozostawał w bezczynności wobec wniosku skarżącego z 12 lutego 2010 r. Informacja została udzielona dopiero pismem z 22 lipca 2010 r. Z pisma tego wynika, że organ – co do zasady – uznał, że informacje związane z postępowaniem dotyczącym sieci gazowej wybudowanej m.in. na działce skarżącego są informacją publiczną. Podał, że w sprawie [...] czerwca 2010 r. została wydana decyzja, którą skarżący otrzymał. Zauważył jednak, że skarżący jest stroną toczącego się postępowania, a więc ma on zapewniony dostęp do akt w innym trybie. Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika organu, postępowanie w sprawie samowoli budowlanej zainicjowane wnioskiem skarżącego z 27 maja 2008 r. toczy się, a skarżący jest jego stroną. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, wyłączone jest stosowanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też organ zasadnie uznał, że żądane przez skarżącego informacje nie mogą mu być udzielone w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do infornacji publicznej. W tak zarysowanych okolicznościach faktycznych rozpoznawajej sprawy Sąd uznał, że w dacie wyrokowania organ nie pozostawał w bezczynności gdyż udzielił - wprawdzie z uchybieniem ustawowego terminu – odpowiedzi na pismo skarżącego z 12 lutego 2010 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie była to odpowiedź wymijająca, tylko uwzględniająca okoliczności sprawy. Jako, że odpowiedź organu została sporządzona już po wniesieniu skargi do Sądu, Sąd uznał, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe i jako takie powinno ulec umorzeniu. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 201 § 1 i 209 p.p.s.a.