II GZ 163/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 320/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi "O." Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 320/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi Spółki O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] maja 2010 r., w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 262/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., zadał Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych." Zdaniem Sądu pierwszej instancji udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, gdyż problem prawny występujący w niniejszej sprawie jest tożsamy z problemem, którego dotyczy cytowane pytanie prawne. Dyrektor Izby Celnej w B. P. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie jego wykonania. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz.UE. C 115/47). W uzasadnieniu podniesiono, iż naruszenie wskazanych przepisów polegało na zawieszeniu postępowania w sytuacji, gdy wynik postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Brak było również podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania z uwagi na brak przesłanek do wystąpienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., z pytaniem prejudycjalnym Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Organ stwierdził, iż podstawą do zawieszenia postępowania toczącego się przed WSA w L. ze względu na wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości UE mógł być art. 124 § 1 pkt 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyby w tym samym postępowaniu Sąd sam przedstawił pytanie prejudycjalne. Sąd pierwszej instancji nie zadał jednakże pytania prawnego w zakresie stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wynika z treści powołanego przepisu sąd w przypadku wystąpienia okoliczności, o której w nim mowa, tak zwanej przyczyny prejudycjalnej, może postępowanie sądowoadministracyjne zawiesić. Zatem tylko od uznania sądu zależy, czy w przypadku wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 125 § 1 p.p.s.a. zawiesi postępowanie czy będzie je prowadził w dalszym ciągu. Odmiennie natomiast uregulowano kwestię zawieszenia postępowania w art. 124 § 1 p.p.s.a., gdzie wystąpienie jednej z okoliczności wymienionych enumeratywnie w punktach 1 do 6 tego przepisu zobowiązuje sąd do zawieszenia postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy gdzie pytanie prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego zadane zostało Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości przez inny Sąd w innej sprawie, niemożliwym było zastosowanie jako podstawy zawieszenia postępowania w tej sprawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stanowiącego, iż zawieszenie postępowania z urzędu następuje w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości UE. Powyższe czyni niezasadnym uwagę poczynioną w uzasadnieniu zażalenia co do ewentualnego zastosowania art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a.. Wskazana okoliczność zadania pytania prawnego w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uznał, znając treść tego pytania, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, szczególnie, że odnosi się ono do zasad technicznych stosowania przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., odnośnie zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu w sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Nie jest również zasadny postawiony zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu, określającego właściwość Trybunały Sprawiedliwości UE do orzekania w trybie prejudycjalnym. Odnosi się on bowiem do zasadności (istnienia bądź nieistnienia przesłanek) zadania pytania prejudycjalnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą III SA/Gd 262/10. Powyższe oznacza, iż zarzut taki mógł być postawiony we wskazanym postępowaniu, nie zaś w postępowaniu toczącym się przed innym równorzędnym sądem administracyjnym – sądem administracyjny rozpoznającym skargę w tej sprawie. Jako postawiony w niewłaściwej sprawie sądowoadministracyjnej, tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.