II GZ 145/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 641/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 641/10 zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 352/10 przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98. 204. 37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych." W ocenie Sądu I instancji, odpowiedź na pytanie, czy ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857) zawiera przepisy techniczne, które winny podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską zgodnie z przepisami Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., a co za tym idzie, czy przepisy ustawy mogły być stosowane przez organy administracji, skoro bezspornym jest, że procedury notyfikacji nie przeprowadzono, jest kluczowym zagadnieniem mającym wpływ na wynik w rozpoznawanej sprawie. Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł zażalenie na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. oraz wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE C 115/47), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji wystąpienia z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej i w konsekwencji bezzasadne zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu zażalenia organ podał, że w dotychczasowej praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych kwestia zgodności ustawy o grach hazardowych z prawem unijnym, w tym z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), była już wielokrotnie przedmiotem rozważań poszczególnych składów wojewódzkich sądów administracyjnych (m.in. w Gorzowie Wielkopolskim, Rzeszowie, Lublinie, Kielcach, Łodzi, Olsztynie), które nie dopatrywały się naruszenia prawa unijnego w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. sformułował pytanie prawne. Sądy te nie dostrzegły potrzeby zwrócenia się z pytaniami wstępnymi do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącymi konieczności notyfikacji ustawy o grach hazardowych do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE. Zdaniem organu, WSA w G. nie wskazał istoty wpływu ewentualnego orzeczenia Trybunał na rozstrzygnięcie sprawy, jaka jest przedmiotem skargi. Skoro natomiast rozstrzygnięcie Trybunału Sprawiedliwości nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przed WSA w G., to tym bardziej rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie nie zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości toczącego się w związku z pytaniem zadanym przez WSA w G. G. Spółka z o.o. w N. w odpowiedzi na zażalenie wniosła o jego oddalenie wywodząc, że Sąd I instancji słusznie uznał, że przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego w analogicznej sprawie uzasadniało zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Spółka wniosła też o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego na podstawie przepisów prawa w zakresie wynagrodzenia za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. Celem korzystania przez sąd z możliwości fakultatywnego zawieszenia postępowania jest uniknięcie konieczności wznawiania postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, w wypadku, gdyby zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez ten sąd odmiennie. Sąd I instancji zawieszając postępowanie w rozpoznawanej sprawie, której stan faktyczny i prawny był zbliżony do występującego w sprawie sygn. akt III SA/Gd 352/10, uznał, że udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego, zadane Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (obecna pełna nazwa instytucji) przez WSA w G. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie, wskazana okoliczność zadania pytania prawnego w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uznał, znając treść tego pytania, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, szczególnie, że odnosi się ono do zasad technicznych stosowania przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r., odnośnie zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji w sprawie. Mając na uwadze, że ponowne przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej tego samego pytania prejudycjalnego pozbawione byłoby jakichkolwiek racjonalnych podstaw, uznał za trafne postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie sygn. akt III SA/Gd 352/10. W tych konkretnych okolicznościach należało bowiem uznać, że rozstrzygnięcie jakie zapadnie w tej ostatnio wymienionej sprawie, z istoty rzeczy uwzględniające orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Nie można też uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi. Mając na uwadze wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie. Wobec braku podstaw prawnych do rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w tym zakresie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz prof. J.P. Tarno, W-wa 2010, wyd. LexisNexis, s. 511).