II GZ 210/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. H. i R. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 835/10 w przedmiocie odmowy dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 835/10 w sprawie ze skargi G. H. i R. H. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 835/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., po rozpoznaniu wniosku G. H. i R. H. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 835/10, w sprawie ze skargi G. H. i R. H. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa D. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny merytorycznej projektu pn.: "Rozwój nowych usług turystycznych ośrodka N.", odmówił dokonania wykładni tego wyroku. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 9 marca 2011 r. skarżący wnieśli o wykładnię wyroku z dnia 3 lutego 2011 r. podnosząc, że z jego uzasadnienia nie wynikają w sposób jednoznaczny wskazania dla organu administracji publicznej, co do prawidłowego postępowania przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Ograniczając wniosek o wykładnię wyroku do jego motywów wnioskodawcy wskazali, że z uzasadnienia nie wynika przede wszystkim, dlaczego Sąd uznał za uzasadnione zarzuty skarżących, co może z kolei skutkować negatywnymi dla strony konsekwencjami, wynikającymi z ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmawiając dokonania wykładni wskazał, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nieprecyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu treść wyroku z dnia 3 lutego 2011 r. jest jednoznaczna, a powołane motywy uzasadnienia oraz podstawa prawna nie budzą wątpliwości. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny uwzględnienia skargi. Natomiast analiza złożonego przez skarżących wniosku prowadzi do konkluzji, że jest on polemiką ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku, a zawarte we wniosku żądanie wykracza poza wykładnię wyroku, o której mowa w art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie G. H. i R. H. wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie art. 158 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia wskazali, że Sąd nie rozważył i nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący oraz jednoznaczny drugiej podstawy prawnej uwzględnienia skargi, to jest art. 26 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. - o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658 ze zm.), skoro stwierdził, że rozważenia wymaga zgodność z prawem działania organu w ramach procedury odwoławczej, a w następnym zdaniu uznał, że działania te naruszają prawo. W odpowiedzi na zażalenie Zarząd Województwa D. wniósł o jego oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z treści art. 158 p.p.s.a. wynika, że sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533). Postępowanie w sprawie wykładni orzeczenia nie dopuszcza jednak uwzględnienia żądania usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Wyjaśnienie wątpliwości co treści wyroku nie może bowiem prowadzić do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wykładnia wyroku również nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Przyjąć zatem należy, że nie może ona prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też powodów takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lipca 2008 r., I OZ 465/08, niepubl., z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl., z dnia 5 kwietnia 2005 r. OZ 1226/04, niepubl.). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt sprawy niniejszej, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 3 lutego 2011 r., pomimo lakonicznego uzasadnienia odpowiada prawu. Okoliczności podniesione we wniosku o wykładnię stanowią w istocie zarzuty przeciwko merytorycznej treści orzeczenia i żądanie uzupełnienia uzasadnienia wyroku o treści, których Sąd I instancji nie zamieścił. Skontrolowanie zasadności tych zarzutów mogło nastąpić jedynie w ramach postępowania kasacyjnego. W niniejszej sprawie, G. H. i R. H., nie zgadzając się z treścią wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 835/10 wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., mieli możliwość wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopiero na skutek odpowiednio postawionych zarzutów skargi kasacyjnej i w ich granicach możliwa byłaby merytoryczna ocena wydanego w sprawie orzeczenia. Sąd I instancji zasadnie uznał, że żądanie skarżących wykracza poza wykładnię wyroku, gdyż w istocie dotyczyło ono wprowadzenia zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia oraz jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Dlatego też nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 158 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy więc podzielić stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że zarówno wyrok jak i jego uzasadnienie nie nasuwają wątpliwości wymagających rozstrzygnięcia w trybie art. 158 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.