II OZ 692/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.N. na postanowienia z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 63/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.N. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie wyłączenia w całości z użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją z dnia [...] 2010 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] 2010 r. znak: [...] zakazującą J.N. użytkowania budynku mieszkalnego i jednocześnie nakazał J.N. wyłączyć w całości z użytkowania budynek mieszkalny jednorodzinny, zlokalizowany na działce nr ewid. [...] w miejscowości B. w terminie do 31 stycznia 2011 r. oraz zarządził zabezpieczenie ww. budynku mieszkalnego przed dostępem osób postronnych, umieszczenie na budynku mieszkalnym zawiadomienia o stanie zagrożenia katastrofą budowlaną oraz o zakazie jego użytkowania, a także na ogrodzeniu działki nr ewid. [...] umieszczenie tablicy informacyjnej o zakazie wstępu do budynku i na wygrodzony teren w terminie do 31 stycznia 2011 r. Zdaniem Sądu argumenty skarżącego, iż wykonanie decyzji narazi zarówno jego jak i jego matkę na poważne konsekwencje życiowe i materialne oraz, że natychmiastowe opuszczenie budynku mieszkalnego doprowadzi do szczególnie dotkliwych skutków, a także brak środków na wynajem innego lokalu oraz brak nowych uszkodzeń na przedmiotowym budynku nie pozwalają na stwierdzenie, że skarżący wykazał na czym konkretnie miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wskazano, że nałożony decyzją obowiązek wyłączenia w całości z użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego był wynikiem konieczności zabezpieczenia budynku przed dalszą destrukcją, usunięciem uszkodzeń i stanu zagrożenia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Sąd uznał, że charakter i okoliczności sprawy powodują, że podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące sytuacji materialnej i skutków finansowych związanych z wykonaniem obowiązku określonego decyzją, nie mogą stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i nie mają charakteru trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe wniósł J.N., wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji wskazał na konkretne okoliczności uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji, a w szczególności swoją sytuację materialną, która nie pozwala mu na wynajęcie innego mieszkania oraz brak lokali socjalnych w gminie. Konkludując skarżący podniósł, że w wyniku wykonania decyzji zarówno on jak i jego matka zostaną pozbawieni jedynego miejsca zamieszkania, "co z przyczyn oczywistych musi być uznane za poważną szkodę uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako nieusprawiedliwione nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z dyspozycji wyżej przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką warunkującą wstrzymanie wydanej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie skarżący domaga się wstrzymania decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia [...] 2010 r. znak: [...] zakazującą J.N. użytkowania budynku mieszkalnego. Jednocześnie Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. nakazał J.N. wyłączyć w całości z użytkowania budynek mieszkalny jednorodzinny, zlokalizowany na działce nr ewid. [...] w miejscowości B. w terminie do 31 stycznia 2011 r. oraz zarządził zabezpieczenie tego budynku mieszkalnego przed dostępem osób postronnych, umieszczenie na budynku mieszkalnym zawiadomienia o stanie zagrożenia katastrofą budowlaną oraz o zakazie jego użytkowania, a także na ogrodzeniu działki nr ewid. [...] umieszczenie tablicy informacyjnej o zakazie wstępu do budynku i na wygrodzony teren, w terminie do 31 stycznia 2011 r. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), jaką jest bezpośrednie zagrożenie zawalenie się budynku, w którym przebywają ludzie. W świetle powyższego argumenty skarżącego, iż okoliczności w postaci trudnej sytuacji materialnej, która uniemożliwia zapewnienie zarówno jemu jak i jego matce we własnym zakresie innego miejsca zamieszkania oraz brak mieszkań socjalnych w zasobach Gminy nie są wystarczające do uznania, że w sprawie mamy do czynienia z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji wykonania zakwestionowanej decyzji. Niewątpliwie nakaz opuszczenia dotychczas zajmowanego budynku, a w konsekwencji przymus podjęcia wysiłku w celu zapewnienia sobie innego miejsca zamieszkania jest znaczną dolegliwością dla strony, jednakże z uwagi na charakter i okoliczności sprawy brak jest podstaw do uznania, że okoliczności te wyczerpują zawarte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki. Tym samym przyjąć należy, że prawidłowo Sąd I instancji w kontrolowanym postanowieniu odmówił wstrzymania zakwestionowanej decyzji, uznając, że skarżący nie wykazał, by na skutek jej wykonania zaszło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego też na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.