IV SA/Po 1007/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Karol Pawlicki WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłe Mieszkańców Wsi R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Firma "[...]" S.A. złożyła wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno – magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz wydziałem pomocniczym – przetwarzania opakowań na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w R. Mając na względzie obowiązek nałożony przez Burmistrza Miasta i Gminy S w postanowieniu z dnia [...] marca 2007r. nr [...] do w/w wniosku załączono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony przez zespół: inż. R.M., mgr M.M., mgr M.Z. Uwzględniając pozytywne uzgodnienia zawarte w postanowieniu Starosty P. z dnia [...] maja 2007r. nr [...] oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy S w dniu [...] czerwca 2007r. wydał decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno-magazynowej z czterema wydziałami produkcyjna oraz z wydziałem pomocniczym przetwarzania opakowań, na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w R. W postanowieniu Starosty P wskazano, iż dla terenu objętego opiniowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w S z dnia [...] lutego 2007r. Nr [...]. Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R. reprezentowane przez J.K. pismem z dnia [...].03.2010r. działając na art. 156 §1 pkt 2, art. 157 §2 oraz art. 31 §1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), wniosło o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. i dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w postępowaniu nieważnościowym. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno-magazynowej z czterema wydziałami produkcyjna oraz z wydziałem pomocniczym przetwarzania opakowań, na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w R wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu postanowieniem nr [...] z dnia [...].05.2010r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta Gminy S. znak [...] z dnia [...] czerwca 2007r. oraz dopuściło Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 104, art. 156 §1, art. 157 §1 i art. 158 §1 kpa oraz art. 49 ust. 4 i art. 52 ust. 1 pkt 3-5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz.U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.) odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Gminy S. znak [...] z dnia 19 czerwca 2007r. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wskazało, iż zgodnie z art. 46a ust. 7 ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 15.11.2008r. organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta dla przedsięwzięć nie zastrzeżonych dla innych organów w ust. 7 pkt 1-3 ustawy. Kolegium stwierdziło zatem, iż Burmistrz Miasta i Gminy S. był organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy rozstrzygnięcie wydane zostało na błędnej interpretacji przepisu, przy czym błąd ten jest oczywisty. W niniejszej sprawie decyzja oparta została o przepisy ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu przed 15.11.2008r., a więc przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008.r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że organ I instancji słusznie zastosował przepis art. 56. ust. 1, art. 56 ust. 1b pkt 1 -3, art. 56 ust. 2 pkt 1 -6, art. 56 ust. 3, art. 56 ust. 4, art. 56 ust. 8 ustawy o ochronie środowiska. Oceniając całość postępowania wskazano, iż zgodnie z przepisem art. 47 ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu obowiązującym przed 15.11.2008r., organ określił, przeanalizował i ocenił bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między w/w czynnikami, dostępność do złóż kopalin; możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko i wymagany zakres monitoringu. Kolegium stwierdziło również, iż raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniem zawiera wszystkie niezbędne elementy wynikające z art. 52 ustawy o ochronie środowiska, jak również wymagania organów opiniujących i uzgadniających. Mając więc na uwadze treść decyzji i, jak i całe postępowanie, stwierdzono, iż organ I instancji nie naruszył rażąco żadnych przepisów prawa. Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców wsi R. reprezentowane przez J.K. złożyło wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym zarzuciło, iż organ nie wyjaśnił, czy jak nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to czy w ogóle można wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto zdaniem skarżących nie wyjaśniono czy należy stwierdzić zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z decyzją o warunkach zabudowy, a może zgodność ze studium uwarunkowań. Skarżący wskazał, iż w uzasadnieniu decyzji Burmistrza brak jest informacji dotyczących konieczności wykonania analiz porealizacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpatrzeniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak Nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż postępowanie nieważnościowe jest jednym z trybów nadzwyczajnych służących do uchylenia decyzji ostatecznej i nieostatecznej i jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych wskazanej w art. 16 §1 kpa. Może mieć ono miejsce tylko wtedy gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 kpa. Postępowanie to ma na celu ustalenie i ocenę, czy kontrolowany akt administracyjny nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych w tym przepisie. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, iż uwzględniając treść ustawy o ochronie środowiska w brzmieniu obowiązującym przed 15.11.2008r. , Burmistrz Miasta i Gminy S. zobowiązany był do zastosowania przepisu art. 56 ustawy o ochronie środowiska, który określa kiedy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może być wydana, a także wskazuje, co organ musi uwzględnić wydając taką decyzję. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania, jeżeli plan ten został uchwalony. Mając powyższe na uwadze uwzględniając, że w czasie wydawania decyzji dla terenu objętego inwestycją nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Kolegium stwierdziło, że Burmistrz Miasta i Gminy S. mógł wydać decyzję środowiskową uwzględniając w tej decyzji uzgodnienia organów, o których mowa w art. 48 ust. 2 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane, o których mowa w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane oraz wyniki przeprowadzonego z udziałem społeczeństwa postępowania, o którym mowa w art. 53 ustawy. Zdaniem Kolegium, powyższe warunki zostały dochowane. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego analizy porealizacyjnej, Kolegium wskazało, iż według art. 56 ust. 4 ustawy, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach można na wnioskodawcę nałożyć obowiązki dotyczące m.in. przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając zakres oraz termin jej przedstawienia. Z powyższego wynika, iż nie jest obowiązkiem organu wydającego decyzję środowiskową nakładanie obowiązków związanych z przedstawieniem analizy środowiskowej. Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, nie stwierdzając również innych przesłanek do stwierdzenia nieważności zawartych w przepisie art. 156 kpa uznało, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno – magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz wydziałem pomocniczym – przetwarzania opakowań na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w R. Stowarzyszenie Zwykłe Mieszkańców Wsi R. reprezentowane przez radcę prawnego G.W. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję. Skarżący wniósł o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia [...] sierpnia 2010r. oraz decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Skarżący zarzucił wydanym decyzjom naruszenie art. 56 ust. 1 w związku z art. 11 ustawy o ochronie środowiska, polegające na wydaniu pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przy istnieniu ewidentnych okoliczności do wydania decyzji odmownej realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 48 ust. 3 w związku z art. 11 ustawy polegające na przedłożeniu przez Burmistrza Miasta i Gminy S. raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełniającego wymogów art. 52 ustawy oraz wypisu i wyrysu z nieważnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze wskazano również na naruszenia art. 56 ust. 8 ustawy o ochronie środowiska polegające na nie zawarciu w uzasadnieniu decyzji obligatoryjnie wymaganej informacji dotyczącej konieczności wykonania analizy porealizacyjnej. Skarżący wskazał, że organ może, a nie musi nałożyć obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, ale obowiązkiem ustawowym jest swój wybór uzasadnić, a tego Burmistrz ewidentnie nie uczynił. Skarżący zarzucił także naruszenia art. 158 § 1 w związku z art. 7 kpa polegające na odmowie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. przy istnieniu ewidentnych okoliczności wynikających z art. 156 par 1 pkt 2 i pkt 7 kpa w związku z art. 11 ustawy o ochronie środowiska. W skardze zarzucono również naruszenie art. 81 ust. 1 w związku z art. 81 ust. 4 pkt 5, art. 53 i art. 71 ust. 3 ustawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organy administracji publicznej uczestniczące w procesie decyzyjnym związanym z przygotowywaniem inwestycji nie uwzględniły rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Wielkopolskiego uchylającego uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 14 lutego 2007r. Nr V/25/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Strona skarżąca wskazała, iż brak w uzasadnieniu decyzji Burmistrza informacji dotyczących wykonania analizy porealziacyjnej stanowi o ewidentnym naruszeniu przepisów ustawy i ochronie środowiska. Zdaniem skarżącego, Kolegium nie wyjaśniło kiedy i w jakim trybie dokonano podziału działek, Kolegium nie dostrzegło ewentualnej możliwości wznowienia postępowania. Samorządom Kolegium Odwoławczego w Poznaniu odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczone zostały przez granice sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Cytowany wyżej przepis ustanowił też obowiązującą w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji zasadę niezwiązania sądu granicami skargi. O ile więc w sprawie, której dotyczy skarga, doszło do naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 ppsa Sąd może, a nawet powinien swoim rozstrzygnięciem (zakresem orzekania) objąć również te naruszenia, przyczyny czy uchybienia, które nie zostały wskazane w skardze, a których stwierdzenie rodzi konieczność uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie w tym uchylenie w całości lub w części zaskarżonej decyzji lub postanowienia organu administracyjnego czy podatkowego. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu wydana została w trybie nadzwyczajnym, zatem organ ten badał wyłącznie, czy zaskarżona decyzja Burmistrza Miasta i Gminy S. dotknięta jest wadami określonymi w art. 156 § 1 kpa. Z tych względów Sąd administracyjny, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji podjętej w trybie nadzwyczajnym, stosował prawo materialne jedynie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa., lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy (zob. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt IIIARN 70/95 OSNP 1996/18/258). Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem - jak słusznie wskazał organ administracyjny w zaskarżonej decyzji - wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa i może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wynikających z art. 156 § 1 kpa. Powyższy przepis w pkt 2 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek stwierdzenia nieważności decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że rażące naruszenie prawa wskazuje na naruszenie elementu przedmiotowego normy prawnej, polegające na zastosowaniu takiej normy do stanu faktycznego sprawy, który znajduje się poza zakresem jej unormowania, bądź na zanegowaniu treści określonego przepisu. Przyjmuje się przy tym, że nie każde - nawet oczywiste - złamanie prawa może być uznane za rażące. Nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. O rażącym naruszeniu prawa nie mogą również przesądzać racje ekonomiczne lub gospodarcze. Rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji, to kwalifikowane uchybienie, do którego dochodzi, gdy decyzja została wydana wbrew oczywistemu nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy o ochronie środowiska Sąd zauważa, iż przepis art.156 § 1 pkt 7 kpa otwiera drogę do stwierdzenia nieważności decyzji na skutek istnienia wady powodującej jej nieważność z mocy prawa na podstawie odrębnych przepisów. Przykładem takiego przepisu odrębnego był art. 11 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji środowiskowej, stanowiący o nieważności decyzji wydanej "z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska". Wymienione w art. 11 ustawy naruszenie przepisów dotyczących ochrony środowiska nie może być jednak rozumiane jako jakiekolwiek naruszenie przepisów tej ustawy, bez względu na jego wagę. Dla zastosowania instytucji stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 7 kpa w związku z art. 11 ustawy konieczne jest ustalenie skali naruszeń przepisów dotyczących ochrony środowiska, która będzie uzasadniała stwierdzenie nieważności konkretnego orzeczenia (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/WA 476/08, LEX nr 508418). Brak jakiegokolwiek dookreślenia wad skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego czyni trudnym jego stosowanie w praktyce (tak K. Gruszecki [w:] Prawo ochrony środowiska, Komentarz, Warszawa 2007, str. 48). Dlatego też należy odwołać się do ułatwiającego rozeznanie w kwestii stosowanie tego przepisu stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 62/08 (Lex nr 516231) wskazał, iż przepis art. 11 Prawa ochrony środowiska nie może być interpretowany w oderwaniu od postanowień art. 156 kpa, określającego podstawy nieważności decyzji administracyjnych. Celem działania ustawodawcy ustanawiającego sankcje nieważności decyzji w art. 11 ustawy było zwiększenie ciężaru gatunkowego wady decyzji i wzmocnienie jej skutków, ze względu na ochronę pewnych dóbr lub wartości w ściśle określonym i nietypowym przypadku. Do wad decyzji, powodujących na podstawie powyższego przepisu nieważność decyzji, należy zatem zaliczyć wszystkie te wady, których naruszenie może mieć istotny wpływ na stan środowiska. W niniejszej sprawie tego rodzaju wady nie wystąpiły. Nie doszło do takiego naruszenia przepisów dotyczących ochrony środowiska, zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska, które powodowałoby nieważność decyzji środowiskowej z mocy prawa. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy bezspornym jest, iż w dniu wydawania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności dla terenu inwestycji nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z dniem 1 stycznia 2004r. na mocy art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) stracił bowiem ważność miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy S. uchwalony Uchwałą XLIV/234/94 Rady Miejskiej w S. z dnia 21.02.1994r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 14 lutego 2007r. Nr V/25/2007 został zaś uchylony rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Wielkopolskiego z dnia 28 marca 2007r. nr NK.I-5.0911-74/07. Oznacza to, iż na dzień wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie obowiązywał żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, iż Burmistrz Miasta S. mógł na mocy art. 56 ust. 1 b ustawy o ochronie środowiska wydać decyzję środowiskową uwzględniając uzgodnienia zawarte w postanowieniu Starosty P. z dnia [...] maja 2007r. nr [...] i postanowieniu Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa, o którym mowa w art. 53 ustawy, co jak wynika z analizy akt sprawy organ uczynił. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem zawiadomienie z dnia 5 kwietnia 2007r. (k. 87 akt) o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy S., o konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno – magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz z wydziałem pomocniczym – przetwarzania opakowań. Jak wynika z adnotacji na tym zawiadomieniu wywieszono je na tablicy ogłoszeń UMiG i umieszczono na stronie internetowej w dniu 10.04.2007r. Stosowne zawiadomienie wywieszono również u Sołtysa w dniu 13.04.2007r. W aktach znajduje się również obwieszczenia z dnia 19 czerwca 2007r. (k. 114 akt) informujące o wydaniu w dniu 19 czerwca 2007r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno – magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz z wydziałem pomocniczym – przetwarzania opakowań. Z adnotacji zawartych na obwieszczeniu wynika, że wywieszono je na tablicy ogłoszeń UMiG i umieszczono na stronie internetowej w dniu 20 czerwca 2007r. i zdjęto z tablicy ogłoszeń dniu 27.07.2007r. Obwieszczenie wywieszono również u Sołtysa w okresie 20.06 – 4.07.2007r. Oznacza to, wbrew zarzutom skargi, iż Burmistrz Miasta i Gminy S. dochował wymogów wynikających z art. 53 oraz art. 32 ust. 2 i 3 w zw. z art. 3 pkt 19 ustawy. Burmistrz Miasta i Gminy S wywieszając wskazane wyżej zawiadomienie i obwieszczenie na tablicy ogłoszeń, na stronie internetowej i u sołtysa spełnił wymogi podania powyższych informacji do publicznej wiadomości zgodnie z art. 3 pkt 19 prawa ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 81 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 4 pkt 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegającego na podjęciu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno-magazynowej z czterema wydziałami produkcyjnymi oraz z wydziałem pomocniczym na terenach rolniczych, wskazać należy iż z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2007r. nr [...] teren działek o nr geod. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] przeznaczony jest pod obiekty produkcyjne i składowe. Mając więc na uwadze wcześniejsze rolnicze przeznaczenie tych działek oraz uchylenie przez Wojewodę Wielkopolskiego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określającego teren tych działek jako teren aktywizacji gospodarczej stwierdzić należy, iż teren tych działek uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia z gruntów rolnych na nierolnicze. Zostało to stwierdzone w uzasadnieniu wskazanej powyżej decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, iż zarzut wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności z naruszeniem ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 56 ust. 8 ustawy prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji wymaganej informacji dotyczącej konieczności wykonania analizy porealizacyjnej zgodzić należy się ze stanowiskiem skarżącego, iż powyższa informacja stanowi element uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając jednak na uwadze fakt, iż zgodnie art. 56 ust. 4 pkt 2 ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może ale nie musi w decyzji nałożyć obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej, stwierdzić należy iż pominięcie w uzasadnieniu decyzji argumentacji co do braku nałożenia obowiązku przedłożenia analizy nie stanowi wady usadawiającej stwierdzenie nieważności decyzji Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji. ja