I SA/Kr 1665/10

Sygn. akt I SA/Kr 1665/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2011r., sprawy ze skarg "W" Sp. z o.o. w C., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 26 lipca 2010r. Nr [...],, [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 lutego 2008r. do 31 grudnia 2008r. oraz od 1 lutego 2009r. do 31 grudnia 2009r., - skargi oddala - Decyzją z dnia 28 grudnia 2009 r. Burmistrz Zatora działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 3, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53a w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U.Nr 137 poz.926 ze zm.), art. 2, 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 7c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj z 2002 r. Dz. U.Nr 9 poz.84 ze zm.), uchwały nr XV/82/07 Rady Miejskiej w Zatorze z dnia 27.11.2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2008 r., uchwały nr XXXIII/182/08 Rady Miejskiej w Zatorze z dnia 25.11.2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2009 r. określił "W" Sp. z o.o. z siedzibą w C. wysokość podatku od nieruchomości za okres od 1 lutego 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. w kwocie 15.051,00 zł. Decyzją z dnia 28 grudnia 2009 r. Burmistrz Zatora działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 3, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53a w zw. z art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U.Nr 137 poz.926 ze zm.), art. 2, 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 7c ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj z 2002 r. Dz. U.Nr 9 poz.84 ze zm.), uchwały nr XV/82/07 Rady Miejskiej w Zatorze z dnia 27.11.2007 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2008 r., uchwały nr XXXIII/182/08 Rady Miejskiej w Zatorze z dnia 25.11.2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2009 r. określił stronie skarżącej "W" Sp. z o.o. z siedziba w C. wysokość podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. w kwocie 12.814,00 zł. W uzasadnieniu powyższych decyzji wskazano, że art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z tą definicją są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych (...), chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nie ma więc znaczenia to, czy dana nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, o sposobie opodatkowania przesadza bowiem pozostawanie nieruchomości w posiadaniu przedsiębiorcy. Organ podatkowy pierwszej instancji przyznał, że stosownie do przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ww. stawka nie ma zastosowania do znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy gruntów budowli i budynków, które nie są przez niego wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, przy czym, wbrew twierdzeniom podatnika, sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Ponieważ zgromadzony materiał dowodowy dotyczył tylko złego stanu technicznego budynków, a nie odnosił się do gruntów, podatnik winien zadeklarować w latach 2008 – 2009 grunty jako związane z działalnością gospodarczą. Wspomniana ustawa o podatkach i opłatach lokalnych definiuje bowiem grunty i budynki jako odrębne przedmioty opodatkowania. W odwołaniach od ww. decyzji "W" Sp. z o.o. w C. wniosła o uchylenie powyższych decyzji wskazując, że budynki są nierozerwalnie związane z gruntem. Nie można więc oddzielać, w przypadku gruntu zabudowanego, przeznaczenia i funkcji samego zabudowanego gruntu od przeznaczenia i funkcji wzniesionych na nim budynków. Zd. strony odwołującej się skoro grunt jest zabudowany budynkami znajdującymi się w złym stanie technicznym, uniemożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej, to i sam zabudowany tymi budynkami grunt nie może służyć działalności gospodarczej. Grunt oraz jego składnik budowlany stanowią nierozerwalną całość, która w przedmiotowym stanie faktycznym nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Decyzją z dnia 26 lipca 2010 r., sygn. [...] oraz decyzją z dnia 26 lipca 2010 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone decyzje jako zgodne z prawem. W uzasadnieniu obu decyzji wskazano, że stanowisko organu I instancji w świetle obowiązującej regulacji prawnej jest słuszne. W świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podkreślił organ odwoławczy, zajęcie gruntu pod budynek w złym stanie technicznym nie jest tożsame z przyjęciem, że względy techniczne gruntu uniemożliwiają jego wykorzystanie w działalności gospodarczej. W skargach od powyższych decyzji wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca wniosła o ich uchylenie, zarzucając nieustalenie w postępowaniu dowodowym wszystkich okoliczności faktycznych poprzez pominięcie faktu zabudowy gruntu budynkami znajdującymi się w złym stanie technicznym, przez co grunt nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn technicznych oraz błędną wykładnię art.5 ust.1 pkt 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych(Dz.U. z 2006 r. Nr 121 poz.844 ze zm.) poprzez przyjęcie, że grunt może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedziach na skargi, wnosząc o ich oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na zasadzie art.111§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz.1270 ze zm.) Sąd zarządził połączenie skarg od wskazanych wyżej decyzji do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej jako p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W myśl natomiast art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem w świetle wskazanych wyżej art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż wydane w przedmiotowej sprawie decyzje wbrew zarzutom skarg nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie i dlatego uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem opodatkowania w nin. sprawie była zabudowania działka nr 5/8 położona w obrębie 4 Zator o pow. 1,7598 ha , sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako grunt pozostały-inne tereny zabudowane.. Okolicznością bezsporną w nin. sprawie było, że budynek usytuowany na przedmiotowej działce nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, okolicznością sporną zaś było, czy grunt na której usytuowany jest ten budynek może być wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności. Zd. strony skarżącej w przypadku gruntu zabudowanego nie można oddzielać przeznaczenia i funkcji samego gruntu od przeznaczenia i funkcji wzniesionych na nim budynków. Skoro grunt jest zabudowany budynkami znajdującymi się w złym stanie technicznym, uniemożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej to również ten grunt , zabudowany takimi budynkami nie może służyć prowadzeniu działalności gospodarczej. Odnosząc się do okoliczności nin. sprawy należy wskazać, że w treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (tj.z 2006 r. Dz.U.Nr 121 poz.844 ze zm.) zawarta jest definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Są to wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Z przytoczonej zatem definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt, związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 29 stycznia 2010 r., II FSK 1390/08 (LEX nr 576176), a Sąd w składzie rozpoznającym nin. skargi pogląd ten podzielił ,z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że grunty oraz budynki stanowią odrębne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dlatego też okoliczności odnoszących się do jednego z tych przedmiotów, którą jest stan techniczny budynków, nie można rozciągać automatycznie na drugi przedmiot opodatkowania, tj. grunt, na którym te budynki się znajdują. Strona skarżąca winna była zatem wykazać, że grunty, których dotyczył spór, znajdowały się w stanie technicznym uniemożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej . Tymczasem w odniesieniu do gruntu ograniczono się wyłącznie do twierdzeń , że sam fakt złego stany technicznego budynków znajdujących na tym gruncie i niemożność ich wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej automatycznie przesądza o złym stanie technicznym gruntów i niemożności wykorzystania ich do prowadzenia tej działalności. W tej sytuacji organy obu instancji prawidłowo uznały, że zajęcie gruntu pod budynek w złym stanie technicznym , nie jest tożsame z przyjęciem, że względy techniczne gruntu uniemożliwiają jego wykorzystanie w działalności gospodarczej i określiły stawkę podatku jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Mając na uwadze przytoczone wyżej okoliczności Sąd uznał zarzuty skarg za nieuzasadnione i dlatego na zasadzie art. 151 p.p.s.a. , nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonych decyzji prawa mającego jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w sentencji.