II SA/Wa 1665/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. H. na orzeczenie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany 1. uchyla zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne oraz orzeczenie organu I instancji 2. zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Dyrektor Delegatury ABW w [...] wszczął wobec [...] W. H. – [...] - postępowanie dyscyplinarne zarzucając mu umyślne naruszenie dóbr osobistych funkcjonariusza DABW w [...] C. B. w raporcie z dnia [...] stycznia 2010 r., skierowanym do dyrektora DABW w [...], poprzez zawarcie w nim stwierdzeń o poświadczeniu nieprawdy i fałszowaniu [...] przez [...]. Dyrektor Delegatury ABW w [...], po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) oraz § 27 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690) uznał W. H. winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył skarżącemu karę nagany. W dniu [...] czerwca 2010 r. ww. złożył od orzeczenia odwołanie, podnosząc że w sprawie zachodziły przesłanki ujemne do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, a w szczególności nastąpiło przedawnienie ścigania dyscyplinarnego. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) oraz § 35 i § 36 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2010 r. wydanego przez Dyrektora DABW w [...], utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie w całości. W uzasadnieniu orzeczenia organ podał, że w sprawie nie występują przesłanki do uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego zapadłego w pierwszej instancji, bowiem poza sporem jest, że obwiniony w raporcie do Dyrektora Delegatury ABW w [...] użył określeń i sformułowań naruszających dobra osobiste innego funkcjonariusza. Organ podkreślił ponadto, że wnioski dowodowe i zarzuty dotyczące błędów formalnoprawnych, jak przedawnienie oraz dalsze uporczywe twierdzenia o działalności przestępczej poszkodowanego, nie znalazły uznania w ocenie organu odwoławczego. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Szefa ABW. Orzeczeniu zarzucił: – obrazę przepisu art. 424 kpk, – naruszenie § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, – naruszenie art. 147 ust. 1 i 2 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, – niezgodność § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z Konstytucją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 29, poz. 154 ze zm.), funkcjonariusz niezależnie od odpowiedzialności karnej ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia, zaś z art. 145 wynika, iż podlega on odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Stosownie do § 31 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie udzielania wyróżnień i przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 272, poz. 2690 ze zm.), orzeczenie o ukaraniu, odstąpieniu od wymierzenia kary, umorzeniu postępowania albo uniewinnieniu powinno zawierać: datę i miejsce wydania orzeczenia, stopień, imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe przełożonego wydającego orzeczenie, stopień, imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe obwinionego, określenie czynu zarzucanego obwinionemu oraz kwalifikację prawną, jeżeli czyn stanowi również wykroczenie lub przestępstwo, rozstrzygnięcie w sprawie, uzasadnienie faktyczne i prawne ze wskazaniem obowiązków służbowych, które obwiniony naruszył lub których nie dopełnił, pouczenie o prawie wniesienia odwołania, imienną pieczęć i podpis przełożonego oraz pieczęć jednostki organizacyjnej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Przytoczone regulacje odnoszą się również do orzeczeń organów odwoławczych (§ 38). Wynika z nich, że orzeczenie w przedmiocie wymierzenia funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej powinno oprócz kwalifikacji prawnej zawierać opis przewinienia dyscyplinarnego. Uzasadnienie orzeczenia musi wiązać się z przyjętym w osnowie rozstrzygnięciem. Powinno zatem przytaczać i wyjaśniać przepisy prawa mające w sprawie zastosowanie (uzasadnienie prawne), a także omawiać fakty i dowody odnoszące się wyłącznie do przypisywanego funkcjonariuszowi czynu oraz wymierzonej kary (uzasadnienie faktyczne). Uzasadnienie nie może pozostać w sprzeczności z sentencją orzeczenia. Wskazać należy, że z uzasadnienia orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. wynika, że naruszenie dóbr osobistych funkcjonariusza C. B. przez skarżącego miało miejsce w 2007 r. W odwołaniu od orzeczenia skarżący zarzucił między innymi naruszenie art. 147 ustawy o ABW oraz AW, wskazując na przedawnienie czynu oraz niedopuszczenie zgłaszanych przez niego wniosków dowodowych. W ocenie Sądu, w orzeczeniu z dnia [...] lipca 2010 r. wydanym w wyniku rozpatrzenia odwołania od orzeczenia z dnia [...] czerwca 2010 r., wydanego przez Dyrektora DABW w [...], organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów skarżącego. Podkreślić należy, że uzasadnienie orzeczenia w istocie nie wypełnia dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Organ lakonicznie podał że "postępowanie W. H. znacznie przekroczyło granicę dopuszczalnej krytyki" oraz "wnioski dowodowe oraz zarzuty obwinionego podniesione w odwołaniu dotyczące błędów formalnoprawnych (przedawnienie) oraz dalsze uporczywe twierdzenie o działalności przestępczej poszkodowanego nie znalazły uznania w ocenie organu odwoławczego". W ocenie Sądu, uzasadnienie orzeczenia dyscyplinarnego wskazuje na naruszenie art. 80 kpa, poprzez brak ustalenia w całokształcie materiału dowodowego, art. 77 § 1 kpa – zgromadzenie i zbadanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Ponadto naruszenie art. 7 kpa, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego dla wydania decyzji o przekonującej treści. Stąd też zdaniem Sądu, zaskarżone orzeczenie zostało wydane z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien jeszcze raz przeanalizować zgromadzone fakty i dowody, odnieść się do przedstawionego przez skarżącego zarzutu przedawnienia (art. 147 ustawy o ABW oraz AW), a następnie wydać orzeczenie zawierające uzasadnienie odpowiadające treści art. 107 § 3 kpa, a więc zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz wskazać przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.