II OZ 550/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 7 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 459/10 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi D., M., J. i M. W. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie II SA/Wr 363/05 postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 25 lipca 2011 r. odrzucił z powodu braku spełnienia wymogów z 175 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sporządzoną osobiście przez D., M., J. i M. W. skargę kasacyjną. Powyższe postanowienie wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącej D. W., reprezentującej w sprawie także pozostałych skarżących. Pismem z dnia 23 sierpnia 2011 r. podpisanym przez D. i M. W. skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia z dnia 25 lipca 2011 r. Na wezwanie Sądu dotyczące wyjaśnienia, kto ze skarżących złożył zażalenie, w piśmie z dnia 29 września 2011 r. skarżący oświadczyli, że zażalenie zostało podpisane przez D. i M. W. Wraz z tym pismem skarżący złożyli kolejne pismo, w którym zakwestionowali postanowienie z 25 lipca 2011 r. Pod tym pismem podpisali się D. i M. W. oraz z powołaniem się na upoważnienie D. W. Mając na uwadze przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu potraktował opisane pisma jako jedno zażalenie na postanowienie z 25 lipca 2011 r. złożone przez D., M., J. i M.W. i odrzucił je postanowieniem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 459/10. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego (art. 194 § 4 p.p.s.a.) oraz że Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.). Następnie wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący zostali prawidłowo pouczeni o sposobie wniesienia zażalenia oraz o wymogu sporządzenia zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika, którego skarżący nie dopełnił składając zażalenie sporządzone osobiście. Brak taki jest nieusuwalny i wobec tego należy odrzucić zażalenie jako niedopuszczalne na podstawie ww. przepisów. Pismem z dnia 16 stycznia 2012 r. D. i M. W. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, z którego wynika, iż nie zgadzają się oni z zaskarżonym orzeczeniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinien sporządzić adwokat lub radca prawny. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.). Ponadto w sprawach wskazanych w art. 175 § 3 p.p.s.a. zażalenie takie może sporządzić także doradca podatkowy i rzecznik patentowy. Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządzili osobiście. Nie należą oni do podmiotów uprawnionych na podstawie art. 194 § 4 p.p.s.a. do sporządzenia takiego zażalenia. Podkreślić należy, iż zostali oni pouczeni przez Sąd o obowiązku w powyższym zakresie, tzn. przymusie adwokacko-radcowskim. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2011 r., odpowiada prawu. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji