V SA/Wa 2257/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych w pomniejszonej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz G. Sp. z o.o. w K. kwotę 10.263 zł (dziesięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. "G." Sp. z o.o. (zwana dalej: skarżącą) – działająca jako grupa producentów rolnych – [...] października 2009 r. złożyła w O. Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 za okres od [...] września 2008 r. do [...] września 2009 r., tj. w pierwszym roku korzystania z pomocy. Zgodnie z wnioskiem o płatność wartość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków wynosiła [...] zł. W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w siedzibie skarżącej stwierdzono, że podana we wniosku o płatność wartość przychodów ze sprzedaży przychodów ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków podlega zmniejszeniu o kwotę [...] zł. Sytuacja ta wynikała z faktu, iż w wyniku kontroli na miejscu stwierdzono, że do dokumentów potwierdzających wysokość rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków zostały dołączone faktury VAT, dotyczące skupu i sprzedaży produktów od producentów niebędących członkami tej Grupy, tj. od G., wykazane jako skup od A. J. i od G., wykazane jako skup od J. J. Decyzją z [...] stycznia 2010 r. nr [...] Dyrektor O. Oddziału Regionalnego ARiMR przyznał skarżącej środki finansowe z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" ze okres od [...] września 2008 r. do [...] września 2009 r. w zmniejszonej wysokości, tj. do kwoty [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż w myśl § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.; zwanego dalej: rozporządzeniem) – do wniosku dołącza się wykazy faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków. Następnie stwierdził, że przedłożone przez skarżącą wykazy zawierają faktury VAT dotyczące sprzedaży i skupu produktów od producentów niebędących członkami skarżącej tj. od G. wykazane w załączniku nr 2 jako skup od A. J. i G. wykazane w załączniku nr 2 jako skup od J. J. Mimo, że A.i W. J. oraz J. i M. J. pozostają w związku małżeńskim dostarczone przez współmałżonków do grupy produkty pochodzą od osób fizycznych, które nie figurują jako członkowie grupy producentów rolnych skarżącej spółki w jej akcie założycielskim. W takiej sytuacji – w opinii Dyrektora ARiMR – bez znaczenia w sprawie pozostaje fakt, że obaj wymienieni wyżej rolnicy posiadają umowy kontraktacyjne zawarte z grupą, gdyż nie są jej członkami. Fakt posiadania udziałów w podmiocie prawa handlowego, jakim jest skarżąca, a co się z tym wiąże posiadanie przymiotu członka grupy producentów rolnych prowadzonej w formie sp. z o.o. przez jednego z małżonków, nie czyni drugiego małżonka wspólnikiem i członkiem takiej grupy, niezależnie od ustroju majątkowego pomiędzy małżonkami. Powyższe ustalenie stanowiły podstawę do odrzucenia faktur dotyczących skupu i sprzedaży produktów z gospodarstw będących w posiadaniu W. J. i M.J., a tym samym pomniejszenia przychodów netto grupy, jako nie potwierdzające wartości i ilości dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków. Następnie Dyrektor ARiMR dokonał obliczenia zmniejszenia płatności na podstawie art. 31 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006 z 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (...) i § 8 ust. 2 rozporządzenia. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji zarzucając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów materialnych tj. § 8 ust. 1 i § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia; art. 35 rozporządzenia 1698/2005/WE w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE L 277/1 z 21 października 2005 ze zm.); art. 31 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE Nr 1975/2006 oraz Załącznika I do rozporządzenia Komisji WE Nr 1444/2002 z 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE odnoszącą się do definicji charakterystyk, wyjątków od definicji i regionów i okręgów, dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych. Zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 9 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a polegało na nienależytym poinformowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenia praw stron. Prezes ARiMR decyzją z [...] lipca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu powtórzył argumentację z decyzji z [...] stycznia 2010 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania Prezes ARiMR wskazał, że W.J. i M. J. nie są członkami skarżącej spółki, jej członkami – jak wynika z aktu notarialnego z [...] czerwca 2008 r. – są m.in. ich małżonki A. J. i J. J.. Wszystkie wymienione osoby [...] września 2008 r. zawarły umowy kontraktacyjne ze skarżącą spółką na dostarczenie k.. Jak wynika z ich treści każda z wymienionych osób posługiwała się swoim numerem identyfikacji podatkowej oraz zawierała je we własnym imieniu, na własną rzecz. Ponadto jak wynika z oświadczenia z [...] listopada 2009 r. każda z tych osób ze względu na prowadzoną działalność stanowi osobny podmiot podatkowy. W opinii Prezesa ARiMR każda z wymienionych osób prowadziła samodzielne osobne gospodarstwo rolne, w związku z powyższym brak było podstaw aby uznać, iż faktury wystawione przez W. J. i M. J. potwierdzają sprzedaż wyprodukowanych w gospodarstwie rolnym członka grupy produktu, ze względu na który została ona utworzona. Natomiast argument skarżącej wskazujący, jako potwierdzenie tezy o jednym wspólnym gospodarstwie rolnym prowadzonym przez małżonków, tj. posiadanie jednego numeru ewidencji producentów rolnych nie może być uznany. Bowiem jak wynika z wykładni art. 12 ust. 4 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. Nr 10, poz. 76 ze zm.) nawet posiadanie odrębnego gospodarstwa rolnego ze strony współmałżonka producenta rolnego, który wpisany jest do ewidencji producentów i legitymuje się numerem identyfikacyjnym, nie uprawnia współmałżonka ewentualnie posiadającego oddzielne gospodarstwo rolne, jako jego majątek osobisty, do ubiegania się o wpis do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. W odniesieniu do zarzutu błędnego wyliczenia kwoty pomocy Prezesa ARiMR zauważył, że jak wynika z art. 31 ust. 1 pkt a rozporządzenia nr 1975/2006 "kwotą bazową", jest ta którą należy wypłacić beneficjentowi wyłącznie w oparciu o wniosek o płatność. W przedmiotowej sprawie skarżąca wnioskowała o pomoc w kwocie [...] zł., więc o nią wylicza się wysokość wnioskowanej pomocy. Skarżąca [...] sierpnia 2010 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa ARiMR w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącej pomocy finansowej w wysokości [...] zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię: a. przepisów § 8 ust. 1 rozporządzenia, polegającą na bezpodstawnym uznaniu, że produkty wytworzone przez małżonków w zakresie działalności wspólnie prowadzonego gospodarstwa przez małżonków w zakresie działalności wspólnie prowadzonego gospodarstwa rolnego, których dostarczenie na rzecz grupy producentów rolnych zostało udokumentowane fakturą VAT RR wystawioną na rzecz małżonka (odpowiednio W. J. albo M. J.), nie mogą zostać uznane za wytworzone w gospodarstwie członka grupy, b. przepisu ust. 2 pkt 1 lit. a Załącznika do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1444/2002 z 24 lipca 2002 r. zmieniającego decyzję Komisji 2000/115/WE odnoszącą się do definicji charakterystyk, wyjątków od definicji i regionów i okręgów, dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych (Dz. UE. L. Nr 216) poprzez nieuznanie integralności gospodarstwa rolnego prowadzonego wspólnie przez małżonków; c. przepisu art. 31 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L Nr 368, poz. 74) poprzez nieprawidłowe obliczenie kwoty, nienależnej beneficjentowi, a mianowicie w oparciu o odrzucone przychody netto, a nie przychody uznane za kwalifikowane; 2. przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: a. przepisu art. 31 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wprowadzenia kontroli poprzez bezpodstawne zastosowanie redukcji kwoty, którą należy wypłacić beneficjentowi, b. art. 35 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. Urz. WE. L 277/1, poz. 1 ze zm.) poprzez nieprzyznanie skarżącej pomocy finansowej w wysokości adekwatnej do rocznej produkcji grupy skierowanej na rynek; 3. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a. przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niedokonaniu ustaleń co do współposiadania gospodarstwa rolnego przez małżonków A. i W. J. oraz J. i M. J.; b. przepisu art. 8 k.p.a. polegające w szczególności niedbałym sposobie umotywowania rozstrzygnięcia przejawiającym się m.in. w błędnym oznaczeniu strony (G. Sp. z o.o. zamiast G.Sp. z o.o.); c. przepisów art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez zbyt ogólnikowe ustosunkowanie się przez organ II instancji do powołania się przez skarżącą na informacje dotyczące sposobu dokumentowania dostarczania produktów na rzecz grupy przez jej członków pochodzące od pracownika ARiMR. Mając na względzie wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmówienia stronie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w wysokości [...] zł i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła przede wszystkim, że zakwestionowane faktury VAT RR wystawione przez skarżącą na rzecz W. J. i M. J. dotyczą dostarczenia k., które zostały wytworzone we wspólnych gospodarstwach członków grupy A. i W. J. oraz J. i M. J. Skarżąca podkreśliła, że obie pary pozostają w związku małżeńskim, a od chwili ich zawarcia nieprzerwanie istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Małżonkowie są współposiadaczami gospodarstwa rolnego i w zakresie jego funkcjonowania produkują drób. Działalność ta jest prowadzona wspólnie, a procesie produkcji wykorzystywane są znajdujące się we współposiadaniu nieruchomości i urządzenia, małżonkowie wspólnie zakupują i wytwarzają środki wykorzystywane do hodowli k., posiadają wspólny numer identyfikacyjny nadany przez ARiMR. Ponadto są właścicielami wspólnego rachunku bankowego, na który wpływają wszelkie należności za sprzedawane przez nich k. i z którego regulują zobowiązania gospodarstwa. Małżonkowie wspólnie odpowiadają za zobowiązania związane z prowadzeniem gospodarstwa całym majątkiem, bez względu na to w imieniu którego z nich wystawiane są faktury dokumentujące sprzedaż. Skarżąca podkreśliła, że składając wniosek o płatność opierała się m.in. na interpretacji przepisów rozporządzenia o grupach wyrażonej w piśmie Zastępcy Dyrektora Departamentu Działań Społecznych ARiMR M. R. z [...] września 2008 r. Wynika z niego jednoznacznie, że możliwe jest doliczenie do podstawy naliczenia płatności wartości sprzedaży dokonanej przez małżonka niebędącego członkiem grupy producentów rolnych, jeżeli małżeństwo posiada wspólne gospodarstwo, a co za tym idzie jeden numer producenta rolnego. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88, poz. 983 ze zm.) – grupa producentów rolnych, zwana dalej "grupą", prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem że została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, zwanego dalej "produktem", lub grupy produktów w celach określonych w art. 2. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.). Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia – do wniosku o płatność dołącza się wykaz faktur VAT i rachunków, uporządkowanych w ujęciu chronologicznym, potwierdzających: a) przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, b) wartość i ilość dostarczonych grupie produktów lub grupy produktów przez poszczególnych jej członków, c) przychody netto grupy ze sprzedaży produktów lub grupy produktów, ze względu na które grupa została utworzona, wytworzonych w gospodarstwach jej członków i sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Ponadto zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia – wysokość udzielanej pomocy w danym roku prowadzenia działalności przez grupę ustala się na podstawie wartości udokumentowanych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów lub grup produktów, ze względu na które została utworzona i wytworzonych w gospodarstwach jej członków oraz sprzedanych odbiorcom niebędącym członkami grupy. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zgodnie z prawem możliwe jest uznanie do wniosku o płatność, faktur VAT wystawionych przez małżonka, niebędącego członkiem grupy producentów rolnych, jeżeli małżeństwo posiada wspólne gospodarstwo i jeden numer identyfikacyjny producenta rolnego. Dla rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia kluczowe znaczenie dla sprawy mają przepisy – trafnie powołane przez skarżącą, a całkowicie pominięta przez organy – rozporządzenia Komisji (WE) nr 1444/2002 z 24 lipca 2002 r. zmieniające decyzję Komisji 2000/115/WE odnoszącą się do definicji charakterystyk, wyjątków od definicji i regionów i okręgów, dotyczących przeglądów struktur gospodarstw rolnych (Dz. UE. L. Nr 216) – które w Załączniku I dotyczącym definicji i objaśnień do wykazu charakterystyk stosowanych przy wspólnotowych przeglądach struktury gospodarstwa rolnych w pkt II 2.1 lit. a stanowią, że za jedno samodzielne gospodarstwo uważane jest gospodarstwo nawet podzielone między dwie lub więcej osób ze względów podatkowych lub innych, ale ciągle posiadające jeden zarząd (jednego wspólnego zarządcę), i które z tego względu można uważać za jedną jednostkę ekonomiczną. Zdaniem Sądu z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Bowiem J. i M. J. jak i A. i W. J. pozostają w związkach małżeńskich, prowadzą wspólne gospodarstwa rolno - hodowlane, posiadają wspólny rachunek bankowy (co wynika z umów kontraktacji k. 62 i 58 oraz 66 i 54 akt adm.) oraz wspólny numer identyfikacyjny nadany przez ARiMR. Ponadto oba małżeństwa wspólnie odpowiadają za zobowiązania związane z prowadzeniem gospodarstwa całym majątkiem, bez względu na to w imieniu którego z nich wystawiane są faktury dokumentujące sprzedaż. Natomiast podnoszony przez organy argument, że każdy z wymienionych małżonków posługuje się swoim numerem identyfikacji podatkowej pozostaje – w świetle wyżej cytowanej regulacji rozporządzenia Komisji (WE) nr 1444/2002 – bez znaczenia dla sprawy. Podobnie bez znaczenia dla sprawy ma okoliczność zawarcia oddzielnych umów kontraktacji przez poszczególnych małżonków ze skarżącą spółką, skoro całość produktów została wytworzona wspólnie przez oboje małżonków, a wyprodukowane k. nie tracą wymaganej właściwości – pochodzenia z gospodarstwa rolnego członka grupy, wskutek wykazania, w dokumentach potwierdzających zakupienie ich przez grupę, małżonka członka grupy jako sprzedającego. Takie stanowisko potwierdza również – celnie wskazana przez skarżącą – treść § 7 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia, w którym ustawodawca posługuje się określeniem "produkty wytworzone w gospodarstwach członków grupy", a nie "produkty wytworzone przez członków grupy". Pierwsze z tych sformułowań ma charakter szerszy i należy uznać, że obejmuje swym zakresem produkty wytworzone w ramach funkcjonowania gospodarstwa przez wszelkie podmioty prowadzące w nim działalność wytwórczą, w szczególności małżonka będącego współwłaścicielem i współzarządcą tego gospodarstwa. Zgodnie z koncepcją racjonalnego prawodawcy należy domniemywać, iż użycie takich a nie innych określeń ma charakter celowego działania, zatem zastosowanie przez organ wykładni zawężającej w stosunku do tego, co wynika wprost z przepisów, nie znajduje uzasadnienia. Ponadto Sąd za trafne Sąd uznał stwierdzenia skarżącej, że sprzedaż wytworzonych w jednym gospodarstwie, udokumentowana oddzielnymi dokumentami księgowymi (wystawionymi odrębnie przez każdego z małżonków) ma charakter wyłącznie techniczny, dopuszczalny w obowiązującym porządku prawnym (np. przez przepisy prawa podatkowego). Zatem nieuwzględnienie wartości sprzedaży produktów wytworzonych we wspólnym gospodarstwie małżonków: A. i W.J. oraz J. i M. J., a sprzedanych indywidualnie przez małżonków niebędących wspólnikami spółki, mogłoby sugerować sztuczny podział jednego gospodarstwa. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą gospodarstwa rodzinnego jako całości ekonomicznej (art. 23 Konstytucji), z obowiązującymi przepisami ustawy z 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, czy w końcu z bezpośrednio obowiązującymi przepisami wspólnotowymi. Przyjęcie odmiennego poglądu prowadziłoby do sytuacji, w której małżonkowie prowadzący wspólne gospodarstwo rolne mogą być odrębnymi beneficjentami pomocy otrzymywanej z ARiMR, w tym odrębnymi członkami grup producentów rolnych, a takie stanowisko jest słusznie nieakceptowane przez ARiMR, stąd cała sprzedaż produktów wytworzonych w gospodarstwie A. i W. J. oraz gospodarstwie J. i M. J. jako wyprodukowana w gospodarstwie członka grupy producentów powinna zostać uwzględniona jako podstawa naliczenia pomocy finansowej dla grupy producentów, której członkiem jest tylko jedno z małżonków. Mając na uwadze powyższe Sąd za trafną uznał interpretację przepisów rozporządzenia o grupach wyrażoną w piśmie Zastępcy Dyrektora Departamentu Działań Społecznych ARiMR M. R. z [...] września 2008 r. z której wynika, że możliwe jest doliczenie do podstawy naliczenia płatności wartości sprzedaży dokonanej przez małżonka niebędącego członkiem grupy producentów rolnych, jeżeli małżeństwo posiada wspólne gospodarstwo, a w związku z tym jeden numer identyfikacyjny producenta rolnego. Wskazać przy tym należy, iż skarżącą dysponując taką opinią i decydując się na wystawienie oddzielnych faktur dla poszczególnych małżonków, mogła się dodatkowo utwierdzić w przekonaniu, że jej sposób działania jest zgodny z prawem. Sąd za słuszne uznał także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania z art. 8 i 11 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne odniesienie się do zarzutów odwołania. Prezes ARiMR w zaskarżonej decyzji m.in. nie odniósł się do powołanych w odwołaniu przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1444/2002, a mających istotne znaczenie dla sprawy. Sąd wobec uchylenia decyzji II instancji w całości i podzielania argumentacji skarżącej uznał, że ustosunkowanie się do zarzutów skargi dotyczących prawidłowości obliczenia pomniejszenia płatności pozostaje bez znaczenia dla sprawy i jako takie byłoby zbędne. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję. Koszty zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej zostały zasądzone na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).