II SA/Ol 1028/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego A. G. kwotę 740 zł ( siedemset czterdzieści ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał A. G. rozbiórkę rozbudowy istniejącego budynku usługowego położonego w G. przy ulicy W. 9A na działkach o nr "[...]" i "[...]", wykonanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podniesiono, iż w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu "[...]" ustalono, że inwestor dokonał w grudniu 2008r. rozbudowy istniejącego budynku usługowego. Jednakże zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane na przedmiotową rozbudowę wymagane jest pozwolenie na budowę, które w czasie kontroli nie zostało przedstawione. Jak wynika z pisma Starosty G. A. G. nie występował z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego obiektu. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, postanowieniem z dnia "[...]" wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie przedmiotowego budynku i nałożono na inwestora obowiązek przedstawienia w określonym terminie wymaganych dokumentów, w myśl art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie pouczono inwestora, iż przy ewentualnym prowadzeniu postępowania legalizacyjnego opłata za rozbudowę istniejącego budynku usługowego wynosiłaby, zgodnie z art. 49 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy, 375.000 złotych. A. G. nie dostarczył wymaganych dokumentów w określonym terminie. W związku z tym, iż nie został spełniony nałożony obowiązek, zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazano rozbiórkę przedmiotowego budynku. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. G., reprezentowany przez radcę prawnego, A. M. – P. Pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, względnie umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, iż bezsporny jest fakt, że inwestor dokonał określonych robót budowlanych, w wyniku których powstała oszklona konstrukcja (ściany i dach) z profili PCV posadowiona na betonowej posadzce, połączona śrubami z płytą oraz ścianą istniejącego budynku. Konstrukcja ta nie posiada fundamentów. Podniesiono, iż początkowo organ nadzoru budowlanego zakwalifikował te roboty jako budowę tymczasowego obiektu, które to postępowanie ostatecznie zostało umorzone decyzją z dnia "[...]", a następnie jako rozbudowę istniejącego budynku. Jednakże w ocenie strony odwołującej taka kwalifikacja przedmiotowych robót jest błędna. Organ przede wszystkim nie wskazał, jaki rodzaj obiektu budowlanego został wybudowany, stwierdzając jedynie, że zaliczył go do kategorii XVII, tj. do budynków handlu, gastronomii i usług. Można jedynie domniemywać, iż skoro uznał przedmiotowe roboty budowlane za rozbudowę istniejącego budynku, to ustalił, iż w ramach tych robót powstała nowa część istniejącego już budynku usługowego, co potwierdza wskazana w uzasadnieniu decyzji wysokość opłaty legalizacyjnej, obliczona dla kategorii obiektów - budynki handlu i gastronomii. Tym samym, organ ustalił, że wykonane roboty budowlane nie stanowią budowli ani obiektu małej architektury. Tymczasem zgodnie z definicją wyrażoną w art. 3 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W ocenie strony odwołującej definicję tą należy odpowiednio zastosować w przypadku rozbudowania budynku o nową jego część. Podkreślono przy tym, iż tylko obiekt trwale związany z gruntem można uznać za budynek. Wzniesiona konstrukcja nie może być zatem potraktowana jako część budynku powstała w wyniku rozbudowy. Rozbudowa w myśl art. 3 ust. 6 powoływanej ustawy, to budowa obiektu budowlanego (części obiektu), polegająca na wykonaniu nowej części przy obiekcie poprzednio istniejącym, przy czym dotychczasowa, jak i nowa część stanowić muszą pewną całość. Tymczasem ustawiona konstrukcja z paneli PCV nie stanowi części istniejącego budynku, chociażby ze względu na brak wejścia do budynku. Jest to jedynie konstrukcja zamontowana do ściany na śruby, nie posiada fundamentów, a dach i ściany stanowią panele okienne. Nie tworzy ona integralnej części budynku dotychczasowego i nie jest z nim trwale połączona. Pełni również zupełnie inne funkcje użytkowe. Nie powoduje także powiększenia powierzchni zabudowy obiektu, ani jego kubatury, zaś panele PCV nie spełniają wymogów izolacji termicznej, dlatego też trudno w przedmiotowej sprawie mówić o istnieniu jakichkolwiek przegród budowlanych. Przy montażu konstrukcji nie były prowadzone żadne roboty ziemne, ani nie ingerowano w konstrukcję obiektu, dlatego też niezasadne jest posługiwanie się pojęciem budowa, czy też rozbudowa. W ocenie strony odwołującej wykonane roboty budowlane powinny być zakwalifikowane jako prace polegające na montażu. Nie powstał bowiem ani budynek, czy też jego część z instalacjami i urządzeniami technicznymi, ani budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, ani też obiekt małej architektury. W konsekwencji błędnego zakwalifikowania wykonanych robót budowlanych, organ bez podstawy prawnej wydał niezaskarżalne postanowienie z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, którego skutkiem było wydanie zaskarżonej decyzji o rozbiórce. Tymczasem do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż wybudowanie albo budowa obiektu lub jego części zastosowanie mają przepisy art. 50- 51 ustawy. Organ w niniejszej sprawie nie określił z jakim obiektem mamy do czynienia co jest podstawą dla określenia przepisów, jakie zostały naruszone. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż stanowisko organu pierwszej instancji jest słuszne i brak jest podstaw do uznania zasadności odwołania. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 28 ustawy Prawo budowlane obowiązkiem inwestora jest uzyskanie pozwolenia na budowę przed wykonaniem robót. Odstępstwem od niej są jedynie przypadki wymienione w art. 29-31 powołanej ustawy. Jednakże zakres wykonanych robót jako całość nie odpowiada żadnemu z przypadków wymienionych w przepisach wyłączających obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem należy uznać, iż w niniejszej sprawie inwestor podczas wykonania robót budowlanych naruszył podstawowy wymóg prawny. W związku z tym, iż jest to budowa obiektu, na wykonanie którego wymagane jest pozwolenie na budowę, skutki naruszenia prawa usuwane będą w oparciu o przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy potwierdził stanowisko organu pierwszej instancji, iż po wykonaniu przedmiotowych robót jest inna postać obiektu pierwotnego w zakresie podstawowych parametrów takich, jak kubatura i powierzchnia zabudowy. Powiększenie i rozszerzenie budowli w języku polskim określane są jako rozbudowa obiektu, które to roboty w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane są budową. Aktualnie obowiązujące przepisy prawne stwarzają możliwość legalizacji samowoli budowlanej pod warunkiem wykonania w terminie określonych obowiązków oraz wniesienia opłaty legalizacyjnej. Uchybienie obowiązkom, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, bądź odmowa uiszczenia opłaty legalizacyjnej skutkuje wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych przez odwołującego, wskazano, iż w toku postępowania ustalono, że wykonana rozbudowa stoi na płycie betonowej, która to stanowi fundament istniejącej rozbudowy. Rozwiązanie takie jest stosowane nawet przy budynkach wielorodzinnych. Z kolei szkło jest obecnie często stosowanym materiałem do budowy przegród, stąd też potraktowanie ściany i dachu wykonanych z profili PCV wypełnionych szkłem jako brak przegrody nie można uznać za właściwe. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia złożonego odwołania. Na powyższą decyzję skargę wniósł A. G. zarzucając jej wydanie z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa poprzez brak wyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego niniejszej sprawy, dowolne interpretowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji brak istotnych dla sprawy ustaleń, jak również naruszenie art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie miała miejsce rozbudowa obiektu budowlanego i powstała nowa jego część, a w konsekwencji niezastosowanie art. 3 pkt 7 powołanej ustawy, a także bezpodstawne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie na zastosowanie art. 48 ust. 1 cytowanej ustawy i ustalenie, że powstała konstrukcja z profili PCV jest obiektem budowlanym. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż nie kwestionuje okoliczności, iż wykonane roboty budowlane odbyły się bez uzyskania stosownej zgody właściwego organu, lecz istotą sporu jest prawidłowa podstawa prawna legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych. Szczegółowa analiza zaskarżonej decyzji prowadzi bowiem do wniosku, iż organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Nie wskazano przede wszystkim jaki nowy obiekt został wybudowany, ograniczając się jedynie do podania, iż jest to rozbudowa obiektu. Nie ustosunkowano się w żaden sposób do twierdzeń skarżącego, który zakwalifikował wykonane roboty budowlane jako montaż. Organ nie potrafił nawet prawidłowo zakwalifikować istniejącego, murowanego obiektu budowlanego, twierdząc, iż jest to budowla, a nie budynek. Tymczasem w niniejszej sprawie niezbędne jest wyraźne wskazanie, czy samowolnie wykonane roboty budowlane spowodowały powstanie obiektu budowlanego, bowiem tylko wtedy możliwe jest zastosowanie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jednakże organ nie wyjaśnił tej kwestii w sposób należyty i dokładny. Pomijając jednoznaczną kwalifikację dokonanych robót budowlanych ograniczył się jedynie do wyjaśnienia, że rozbudowa stoi na płycie betonowej, która to stanowi fundament istniejącej rozbudowy, zaś profile PCV wypełnione szkłem należy uznać za przegrody budowlane. Jednocześnie skarżący wskazał, iż w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", uchylającej poprzednio wydaną decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ odwoławczy przytoczył ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z których wynika, że konstrukcja stoi na posadzce cementowej i nie posiada fundamentów. Skarżący podkreślił przy tym, iż zamontowana konstrukcja z paneli PCV nie posiada fundamentów, a więc nie jest trwale z gruntem związana, jak również nie stoi na płycie betonowej. Jedynie we wnętrzu konstrukcji została wylana posadzka, która nie może być jednak uznana za fundament, bowiem ten musi znajdować się poniżej terenu i musi znajdować się pod konstrukcją obiektu. Posadzka zaś pełni jedynie funkcje użytkowe i nie ma znaczenia dla posadowienia konstrukcji z PCV. Tymczasem tylko obiekt trwale związany z gruntem można uznać za budynek. W ocenie strony skarżącej ustawiona konstrukcja z paneli PCV nie stanowi części istniejącego budynku, chociażby ze względu na brak wejścia do budynku. Jest to jedynie konstrukcja zamontowana do ściany na śruby, nie posiada fundamentów, a dach i ściany stanowią panele okienne. Nie tworzy ona integralnej części budynku dotychczasowego i nie jest z nim na trwale połączona. Pełni zupełnie inne funkcje użytkowe niż dotychczasowo istniejący budynek. Nie powoduje także powiększenia powierzchni zabudowy obiektu, ani jego kubatury. Przy montażu konstrukcji nie były prowadzone żadne roboty ziemne, ani nie ingerowano w konstrukcję obiektu, dlatego niezasadne jest posługiwanie się pojęciem budowa czy też rozbudowa. Wykonane roboty budowlane powinny być zatem zakwalifikowane jako prace polegające na montażu. Tym samym nieprawidłowe jest prowadzenie postępowania na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. Do samowolnie realizowanych robót budowlanych, nie będących budową, zastosowanie mają bowiem przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ zaznaczył, iż w zasadzie przy wykonywaniu robót budowlanych w większości przypadków mamy do czynienia z montażem gotowych elementów w postaci prefabrykatów żelbetowych, konstrukcji stalowej, instalacji czy też urządzeń. W efekcie tych robót tak, jak to miało miejsce w rozpatrywanym przypadku, dochodzi do wykonania obiektu lub jego części w określonym miejscu, czyli do klasycznego przypadku budowy opisanej w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa procesowego i nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątkiem od tej zasady jest art. 29 powołanej ustawy, który zawiera katalog rodzaju budów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę a podlegających, w myśl art. 31 ust. 1, obowiązkowi zgłoszenia zamiaru ich wykonywania, właściwemu organowi. Konsekwencją budowy lub wybudowania obiektu budowlanego (jego części) bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia jest nakaz rozbiórki - art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnie obowiązującego i podlega wyłączeniu w stosunku do każdego przypadku spełniającego warunki legalizacji samowoli. Stosownie do ust. 2 art. 48 oraz ust. 2 art. 49b Prawa budowlanego właściwy organ nadzoru budowlanego, stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub już wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, jest obowiązany wydać postanowienie, w którym wstrzymuje prowadzone roboty, określa wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia w określonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy dokumentów. Należy jednak wskazać, iż w innych przypadkach niż określone w art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego ustawodawca przewidział tryb określony w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Regulacja art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dotyczy trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego (naprawczego): samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować (pkt 1), samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji (pkt 2) i istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (pkt 3). Jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych robót do stanu zgodnego z prawem, wówczas właściwy organ jest zobowiązany nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Stosownie bowiem do art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku - nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (ust. 3). Cytowane przepisy, na mocy art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Zaznaczyć należy, że w sytuacji wykonania już robót budowlanych wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, nie jest ograniczone terminem. W świetle przedstawionych wyżej przepisów Prawa budowlanego pierwszorzędnym zadaniem organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego jest zatem ustalenie charakteru wykonanych robót budowlanych, bowiem od tego uzależnione jest prawidłowe zastosowanie określonych przepisów ustawy. Nie można zapominać, że organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa zgodnie z zasadą praworządności, wskazaną w art. 7 Konstytucji RP, jak i w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie można wydać decyzji o nakazie rozbiórki obiektu. Zgromadzony przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego oraz jego właściwą ocenę prawną. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Okoliczności tej nie kwestionuje zresztą sam skarżący. Wskazać jednak należy, iż z przedstawionych na rozprawie przed tut. Sądem dokumentów wynika, iż w tej samej toczyło się już postępowanie przed organami nadzoru budowlanego wszczęte w dniu "[...]". W trakcie tego postępowania ustalono, że inwestor wybudował tymczasowy obiekt budowlany o powierzchni zabudowy 26,52m², zaś budowa została rozpoczęta w grudniu 2008r. Jednocześnie wskazano, iż ściany i dach zostały wykonane z profili PCV oszklonych, a obiekt stoi na posadzce cementowej, ale nie posiada fundamentów. Podkreślono przy tym, iż obiekt ten powstał w ramach rozbudowy istniejącego budynku, kwalifikując go do kategorii obiektu budowlanego nr VIII-inne budowle. Decyzją z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia "[...]" o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego oraz poprzedzającego ją postanowienia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przy czym organ nadzorczy podniósł, iż nie dokonano istotnych dla sprawy ustaleń, tj. nie wyjaśniono czytelnie jakiego rodzaju obiektu dotyczy postępowanie oraz czy wybudowano nowy wolnostojący obiekt budowlany, czy też dokonano rozbudowy istniejącego budynku. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone decyzją z dnia "[...]". Natomiast w dniu "[...]" zostało wszczęte kolejne postępowanie w tej sprawie, zakończone decyzją będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Takie działanie organów nie jest prawidłowe. Organ nadzoru budowlanego prowadzi bowiem jedno postępowanie w sprawie samowoli budowlanej, niezależnie od sposobu zakwalifikowania danego obiektu. Wskazać ponadto należy, iż w niniejszej sprawie ustalenia dokonane przez organ we wcześniejszym postępowaniu nie są tożsame z ustaleniami dokonanymi w niniejszej sprawie. Dotyczy to przede wszystkim kwestii posadowienia przedmiotowego obiektu (w poprzednim postępowaniu wskazano, iż obiekt nie posiada fundamentów, a obecnie wskazano, iż taki fundament istnieje). Poza tym we wcześniejszym postępowaniu obiekt został zakwalifikowany jako tymczasowy, a obecnie jako rozbudowa istniejącego budynku. Przy czym organ nie odniósł się do wszystkich podnoszonych przez stronę skarżącą kwestii, w tym tej dotyczącej połączenia obiektu z istniejącym budynkiem za pomocą śrub i zarzutu, iż z tego powodu nie może być on uznany za integralną część budynku dotychczasowego. Reasumując Sąd uznał, iż prowadząc postępowanie wyjaśniające organy nie dołożyły wszelkich starań by w sposób należyty zebrać i rozpatrzeć materiał dowodowy, czym naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Braki w zakresie ustaleń faktycznych nie pozwalają zaś na ocenę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Zatem przy kolejnym rozpoznaniu sprawy organy winny jednoznacznie ustalić stan faktyczny i w zależności od poczynionych ustaleń zastosować właściwy tryb określony przepisami ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 tejże ustawy.