VIII SA/Wa 827/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Protokolant Referent stażysta Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Sołtysa Wsi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania nieruchomości za wspólnotę gruntową oddala skargę. Decyzją Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz.U. Nr 28, poz. 169, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Rady Sołeckiej i Sołtysa wsi S., uznano nieruchomość położoną we wsi S., gmina G., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha za wspólnotę gruntową wsi S., odmówiono zaś uznania nieruchomości położonej we wsi S., gmina G., oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha za wspólnotę gruntową wsi S.. W uzasadnieniu przedstawiono przebieg postępowania w sprawie z wskazaniem rozstrzygnięć organów administracji oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 394/05. Mając na względzie wskazane rozstrzygnięcia, organ I instancji dokonał podziału działki nr [...], na działki [...] o powierzchni [...] ha, wobec której nie ma wątpliwości, że stanowi ona wspólnotę gruntową wsi S. oraz na działkę [...] o powierzchni [...] ha, która stanowi grunty ukazowe wsi S. wydzielone w wyniku scalenia w 1929 r. jako grunty zaserwitutowe dla uczestników scalenia, których zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 – 6 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych nie można uznać za wspólnotę gruntową wsi S.. Mając to na względzie, biorąc również pod uwagę mapy stanu prawnego nieruchomości oraz dokumenty z Archiwum Państwowego orzekł, jak w sentencji decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego R. wnieśli : Sołtys wsi S. oraz Rada Sołecka Sołectwa S., podnosząc, że w pkt 1 decyzji w części dotyczącej niewskazania osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów wnosząc o jej uzupełnienie, co zaś tyczy pkt 2 decyzji wnieśli o uchylenie w całości jako wydanej bez ostatecznej podstawy prawnej. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (m.in. art. 8) oraz naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 9, 10, 11 i 12 kpa). W ocenie odwołujących się, nie oceniono całości zgromadzonych dowodów w postępowaniu administracyjnym i uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zgromadzonych materiałów i żądań. W uzasadnieniu stwierdzili, że zaskarżona decyzja w części opisanej w punkcie 1 jest wadliwa, bowiem nie zawiera wykazu, o którym mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych. Starosta nie wyjaśnił, czym kierował się przy wydaniu decyzji, jakimi przesłankami. Organ powołał się na dokument archiwalny, z którego nie wynika wniosek jaki wyprowadził organ. Jeśli zaś stwierdzono, że grunty o powierzchni [...] ha były przeznaczone dla osób fizycznych powinno się ich imiennie wskazać, określić wielkość działek i przynależność gospodarstw. Dodatkowo odwołujący się wskazali, że uczestnikami postępowania scaleniowego byli przecież mieszkańcy tej wsi oraz, że tereny te były wynikiem zniesienia serwitutów (służebności i innych obciążeń). Pismem z dnia [...] maja 2010 r. odwołujący się uzupełnili odwołanie podnosząc, że wnoszą o orzeczenie, iż wspólnota ma prawo również do gruntu o pow. [...] ha nr [...] lub uchylenie tej części decyzji i skierowanie jej do ponownego rozpoznania. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] czerwca 2010 r., znak [...], wydaną po rozpatrzeniu złożonego odwołania, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2010 r. W uzasadnieniu, po przestawieniu stanu sprawy, stwierdzono, że w myśl art. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. wspólnotami gruntowymi podlegającymi zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie są nieruchomości rolne, leśne oraz obszary wodne : 1) nadane w wyniku uwłaszczenia włościan i mieszczan-rolników na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania ogółowi, pewnej grupie lub niektórym mieszkańcom jednej albo kilku wsi, 2) wydzielone tytułem wynagrodzenia za zniesione służebności, wynikające z urządzenia ziemskiego włościan i mieszczan-rolników, na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania gminie, miejscowości albo ogółowi uprawnionych do wykonywania służebności, 3) powstałe w wyniku podziału pomiędzy zespoły mieszkańców poszczególnych wsi gruntów, które nadane zostały przy uwłaszczeniu włościan i mieszczan-rolników mieszkańcom kilku wsi na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania, 4) użytkowane wspólnie przez mieszkańców dawnych okolic i zaścianków oraz należące do wspólnot urbarialnych i spółek szałaśniczych, 5) otrzymane przez grupę mieszkańców jednej lub kilku wsi na wspólną własność i do wspólnego użytkowania w drodze przywilejów i darowizn bądź nabyte w takim celu, 6) zapisane w księgach wieczystych (gruntowych) jako własność gminy (gromady), jeżeli w księgach tych istnieje wpis o uprawnieniu określonych grup mieszkańców gminy (gromady) do wieczystego użytkowania i pobierania pożytków z tych nieruchomości. Ustalenie, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową należy do właściwości starosty. Według orzecznictwa sądowego przewidziana w powołanym przepisie decyzja ma charakter deklaratoryjny i poświadcza stan prawny ustalony w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. [...] lipca 1963 r. Z akt sprawy wynika, że pierwszy zapis o istnieniu wspólnoty pochodzi z operatu pomiarowego wykonanego w latach 1963-1966. W operacie tym w wykazie oświadczeń ogłoszenia stanu posiadania w pozycji [...] widnieje działka nr [...] o powierzchni [...] ha, zapisana na Wspólnotę Gromadzką. W wyniku aktualizacji ewidencji gruntów wsi S. działka nr [...] o pow. [...] ha otrzymała nr [...] o pow. [...] ha. Według wypisu z ewidencji gruntów sporządzonego według stanu na dzień [...].06.2003 r. teren działki nr [...] stanowi w części pastwiska trwałe, lasy i grunty leśne oraz w pozostałej części grunty zadrzewione. Z dokumentów archiwalnych otrzymanych z Archiwum Państwowego w P. Oddział w T. – kserokopii z hipoteki powiatu o. nr zespołu [...] Repertor N. [...] Sygn. [...] dział [...] wynika, że część gruntów wspólnoty o powierzchni [...] ha stanowią grunty ukazowe wsi S. wydzielone w wyniku scalenia w roku 1929 jako grunty zaserwitutowe dla uczestników scalenia. Przedmiotowy teren na planie gruntów wchodzących do obszaru scalenia dział [...], sporządzonym przez mierniczego przysięgłego W. R. wykazany jest jako działki : nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2, nr [...] o pow. [...] m2. W rejestrze pomiarowym gruntów scalonych orzeczeniem Okręgowej Komisji Ziemskiej w K. z dnia [...] grudnia 1929 r. każda z tych działek (jej powierzchnia) pod nazwą grunty ukazowe "w Serwitucie" przypisana jest do konkretnej osoby. Teren stanowiący wyżej wymienione działki nr od [...] do [...] o łącznej powierzchni [...] ha został włączony do działki nr [...] o powierzchni [...] ha zapisanej w ewidencji gruntów obręb S. na władającego - wspólnota wiejska wsi S.. Organ I instancji mając na względzie wcześniejszą decyzją organu odwoławczego oraz wyrok sądu administracyjnego, przeprowadził postępowanie uzupełniające, w tym oględziny nieruchomości w dniu [...] stycznia 2009 r. Obecny na wizji w terenie biegły geodeta oświadczył, że część gruntów działki nr [...] o powierzchni ogółem [...] ha, około [...] ha faktycznie odpowiada gruntom z planu gruntów wchodzących do obszaru scalenia wsi S. opisanym w wypisie z hipoteki powiatu o. nr zespołu [...], REP. [...] Sygn. [...]dział [...]. Grunty te są okopcowane, jakby wydzielone z działki [...]. Ponadto są ślady, że część ta była podzielona na odrębne działki. Wobec istniejącego konfliktu, dowody ze sprzecznych zeznań świadków co do stanu prawnego i faktycznego nieruchomości w dniu [...] lipca 1963 r., nie mogą stanowić zasadniczego materiału dowodowego, dającego podstawę do wydania decyzji. Opisane wyżej dokumenty archiwalne oraz opinia uprawnionego geodety świadczą, że część działki nr [...] nie spełnia warunków określonych w powołanym wyżej artykule 1 ust. 1 pkt 1 - 6 ustawy. Z dokumentów tych wynika, że grunty te nie były nadane na wspólną własność, wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania przez mieszkańców wsi. W rejestrze pomiarowym, znajdującym się w dokumentach hipoteki powiatu o. nr zespołu [...] Repertor N. [...] Sygn. [...] każda z działek o wskazanej powierzchni przypisana była do konkretnego właściciela. Teren dawnych działek od nr [...] do nr [...] o pow. [...] po podziale działki nr [...] odpowiada obecnie działce nr [...] o powierzchni [...]. Pozostała część działki nr [...], co do której bezspornym jest, że stanowi wspólnotę gruntową wsi S. oznaczono jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha. W toku postępowania organ I instancji prawidłowo ustalił, że działka nr [...] lub jej część nie stanowi mienia gminnego, ponieważ brak jest jakichkolwiek dokumentów wskazujących na to, że przed dniem wejścia w życie ustawy teren ten został prawnie lub faktycznie przekazany na cele publiczne lub społeczne. Gmina G. ani żaden inny podmiot nie zgłosił też takiego faktu. Odnosząc się do kwestii zgłoszonej w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że niewskazanie w zaskarżonej decyzji osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów - nie jest błędem. Wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej Starosta ustali w formie odrębnej decyzji, dopiero gdy w sposób ostateczny zostanie określona powierzchnia wspólnoty. Powierzchnia wspólnoty niezbędna jest przy ustalaniu wielkości udziałów uprawnionych do korzystania ze wspólnoty gruntowej, ponieważ połowę powierzchni wspólnoty dzieli się pomiędzy uprawnionych w równych częściach, drugą zaś połowę -proporcjonalnie do obszarów gruntów posiadanych przez każdego z uprawnionych. Fakt nie umieszczenia w jednym dokumencie kilku rozstrzygnięć a dokonanie ich w odrębnych decyzjach, nie będzie uchybiało prawom stron do ochrony ich słusznych interesów. Podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok z dnia 18.05.2006 r. NSA W-wa II OSK 831/05). W rozpatrywanej sprawie, choć po zakończeniu postępowania wyjaśniającego nie wystosowano formalnego zawiadomienia, to z akt sprawy wynika, że strony nie zostały pozbawione możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie artykułowi 10 k.p.a. mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Sołtys wsi S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 1 i art. 8 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną ich wykładnię polegającą na bezpodstawnym niewłączeniu do gruntów powierzchni [...] ha oraz uznanie, że decyzja o wskazaniu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej może być wydana w innym czasie. Ponadto, w ocenie skarżącego naruszono również przepisy ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne przez to, że do uprawnień Starosty nie należy prowadzenie z urzędu podziału geodezyjnego nieruchomości, a także powoływanie biegłego geodety do wykonywania pomiarów oraz wytyczania granic. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 8, 10, 11, 12 kpa. Dodatkowo zarzucił niedostarczenie protokołu z wizji lokalnej mającej miejsce w 2009 r. z udziałem mieszkańców o zapoznanie się z nim i podpisanie przez uczestników pisemnie w Starostwie – art. 68 kpa. Strony nie powiadomiono o zakończeniu postępowania dowodowego i tym samym nie umożliwiono jej przejrzenia akt i zgłoszenia wniosków dowodowych (art. 10 kpa). Organ odwoławczy nie uwzględnił i nie przeprowadził zgłoszonych wniosków dowodowych przez co naruszył art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 kpa. Zdaniem skarżącego, organ naruszył również art. 107 § 3 kpa przez ogólnikowe stwierdzenie, że uczestnicy sporu różnią się w sposób zasadniczy. W ocenie skarżącego organ I instancji działa opieszale – postępowanie wszczęto w 2003 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) lub o uchylenie decyzji w zaskarżonej części z uwagi na naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie nie zgadzając się z odpowiedzią na skargę. Podniósł, że naruszone zostały również przepisy art. 7, 8 i 9 kpa, zaskarżona decyzja została wydana na posiedzeniu niejawnym, ponadto podstawa faktyczna i prawna była taka sama, jak w przypadku uznania, iż wspólnota ma prawo do gruntów o powierzchni [...] ha. Brak ustalenia przez starostę współwłaścicieli i wielkości udziałów jest istotną przeszkodą do podjęcia przez sąd powszechny zawieszonego postępowania o zasiedzenie nieruchomości o powierzchni [...] ha nie przyznanego wspólnocie gruntowej. Podstawą zawieszenia był brak reprezentacji wspólnoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd bierze przy tym pod uwagę czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności zaskarżonego aktu sąd dokonuje mając na uwadze stan prawny i akta sprawy, istniejące w dniu jego wydania. Uchylenie zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art.145 § 1 p.p.s.a. Stosownie zaś do treści art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy z 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, starosta ustala, stosownie do przepisów art. 1 i 3 ustawy, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową bądź mienie gromadzkie. Z kolei z art. 1 w/w ustawy wynika, że ,, Wspólnotami gruntowymi podlegającymi zagospodarowaniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie są nieruchomości rolne, leśne oraz obszary wodne : 1) nadane w wyniku uwłaszczenia włościan i mieszczan-rolników na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania ogółowi, pewnej grupie lub niektórym mieszkańcom jednej albo kilku wsi, 2) wydzielone tytułem wynagrodzenia za zniesione służebności, wynikające z urządzenia ziemskiego włościan i mieszczan-rolników, na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania gminie, miejscowości albo ogółowi uprawnionych do wykonywania służebności, 3) powstałe w wyniku podziału pomiędzy zespoły mieszkańców poszczególnych wsi gruntów, które nadane zostały przy uwłaszczeniu włościan i mieszczan-rolników mieszkańcom kilku wsi na wspólną własność, we wspólne posiadanie lub do wspólnego użytkowania, 4) użytkowane wspólnie przez mieszkańców dawnych okolic i zaścianków oraz należące do wspólnot urbarialnych i spółek szałaśniczych, 5) otrzymane przez grupę mieszkańców jednej lub kilku wsi na wspólną własność i do wspólnego użytkowania w drodze przywilejów i darowizn bądź nabyte w takim celu, 6) zapisane w księgach wieczystych (gruntowych) jako własność gminy (gromady), jeżeli w księgach tych istnieje wpis o uprawnieniu określonych grup mieszkańców gminy (gromady) do wieczystego użytkowania i pobierania pożytków z tych nieruchomości, 7) stanowiące dobro gromadzkie (gminne) będące we wspólnym użytkowaniu na terenach województw rzeszowskiego, krakowskiego oraz powiatu cieszyńskiego województwa katowickiego." Natomiast art. 3 ustawy określa, że ,,Nie zalicza się do wspólnot gruntowych nieruchomości lub ich części określonych w art. 1 ust. 1, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy zostały prawnie lub faktycznie przekazane na cele publiczne lub społeczne albo też do końca 1962 r., a gdy chodzi o lasy i grunty leśne - do dnia 30 września 1960 r., zostały podzielone na działki indywidualne pomiędzy współuprawnionych bądź uległy zasiedzeniu." W związku z treścią przywołanych wyżej przepisów należy wskazać, że w przypadku wcześniejszego podzielenia działek pomiędzy współuprawnionych nie mamy do czynienia ze wspólnotą gruntową. Materiał dowodowy w oparciu, o który organy doszły do przekonania, że działka nr [...] o powierzchni [...]ha znajdowała się we władaniu indywidualnych osób stanowią dokumenty archiwalne otrzymane z Archiwum Państwowego w P. Oddział w T. – kserokopia z hipoteki powiatu o. nr zespołu [...] Repertor N. [...] Sygn. [...] dział [...], z których wynika, że część gruntów wspólnoty o powierzchni [...] ha stanowią grunty ukazowe wsi S. wydzielone w wyniku scalenia w roku 1929 jako grunty zaserwitutowe dla uczestników scalenia. Przedmiotowy teren na planie gruntów wchodzących do obszaru scalenia dział [...], sporządzonym przez mierniczego przysięgłego W. R. wykazany jest jako działki : nr [...] - [...]. W rejestrze pomiarowym gruntów scalonych orzeczeniem Okręgowej Komisji Ziemskiej w K. z dnia [...] grudnia 1929 r. każda z tych działek (jej powierzchnia) pod nazwą grunty ukazowe " w Serwitucie" przypisana jest do konkretnej osoby. Teren stanowiący wyżej wymienione działki nr od [...] do [...] łącznie ma powierzchnię [...] ha. Dodatkowym argumentem przemawiającym za zasadnością stanowiska organów jest treść opinii biegłego geodety. Po dokonanych oględzinach stwierdził, że część spornych gruntów o powierzchni zbliżonej do wskazanej wyżej posiada ślady wyodrębnienia i odpowiada gruntom z planu gruntów wchodzących do obszaru scalenia wsi S., a dodatkowo są ślady, że część ta była podzielona na odrębne działki. Wobec sprzecznych zeznań świadków szczególnego znaczenia nabrały dowody z dokumentów załączonych do akt sprawy oraz opinia biegłego geodety. Dowody te przemawiają za prawidłowością ustaleń organów administracyjnych przedstawionych w zaskarżonych decyzjach. Zgodnie z ww. wymogami Starosta dokonał ustalenia, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową oraz które nieruchomości nie stanowią wspólnoty gruntowej z powodu niespełnienia przesłanek z art. 1 ww. ustawy, tym samym Sąd nie stwierdził by organy naruszyły ten przepis ustawy, który stanowi jakie nieruchomości mogą stanowić wspólnotę gruntową. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 8 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, w myśl którego wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykaz obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie ustala, w drodze decyzji, starosta, zaś dla obszarów gmin projekty takich wykazów sporządzają wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast). Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 6 ustawy decyzje w sprawach wymienionych w ust. 1 i 2 podaje się do wiadomości uprawnionych do udziału we wspólnocie w sposób przyjęty w danej miejscowości oraz ogłasza się je przez wywieszenie w urzędzie gminy na okres 14 dni. Po upływie tego okresu decyzję uważa się za doręczoną wszystkim uprawnionym do udziału. Użycie liczby mnogiej w tym przepisie oznacza, że osobną decyzją jest decyzja ustalająca, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową a osobną ustalająca wykaz uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykaz obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkość przysługujących im udziałów we wspólnocie. Stwierdzić należy również, że organ I instancji wykonał zalecenia Sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 394/05, gdyż dokonał oceny dokumentów archiwalnych po uprzednim ich urzędowym przetłumaczeniu oraz powołał biegłego geodetę. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że skarżący, poza przywołaniem norm postępowania, które w ich ocenie zostały naruszone, nie wskazali jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to uchybienie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.