V SA/Wa 2302/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy wypłaty dotacji; I. Uchyla zaskarżoną decyzję II. Zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz A. Sp. z o.o. w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu ...11.2008r. J. Sp. z o.o. złożyła wniosek do Krajowej Stacji Chemiczno – Rolniczej w W.( dalej KSCh–R ) o udzielenie i wypłacenie dotacji wraz z suplementem. Pismami z dnia ... i ...11.2008r. wezwano ją do usunięcia stwierdzonych w dokumentacji nieprawidłowości. Ponieważ Spółka tylko częściowo usunęła braki pismem z dnia ...12.2008r. Dyrektor KSCh-R odmówił wypłaty dotacji. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uznał to rozstrzygnięcie za decyzję, a negujące je pismo – autorstwa J.– za odwołanie. W efekcie decyzją z dnia ...02.2009r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora KSCh-R. Z racji wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19.10.2009r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji wydanej przez ww. Ministra. Następnie tenże Organ – decyzją z dnia ...05.2010r. ( stosownie do treści § 15 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13.04.2007r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zdania na rzecz rolnictwa – Dz. U. Nr 67, poz. 446 ze zm. ) odmówił J. wypłaty dotacji na kwotę ... PLN. W motywach wskazano, że złożony wniosek jest niepoprawny pod względem merytorycznym ( wskazując, na czym owe braki polegały ), a nadto dodano, że Spółka była wzywana do usunięcia nieprawidłowości, lecz odmówiła naniesienia poprawek. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucano decyzji Ministra naruszenie treści : 1. art. 64 § 2 Kpa w zw. z § 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13.04.2007r. w sprawie dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa, poprzez nieuwzględnienie przez Ministra prawidłowego pod względem formalnym wniosku wniesionego przez upoważnioną jednostkę certyfikującą oraz zastosowanie nieznanego ustawie rygoru "nie rozpatrzenia wniosku’’; 2. art. 7 i art. 8 Kpa, poprzez wydanie decyzji stojącej w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, a nadto w zakresie odmowy wypłaty całości dotacji, w sprzeczności z wcześniejszymi decyzjami wydawanymi przez tę samą jednostkę budżetową oraz treścią oświadczenia zawartego w piśmie Dyrektora KSCh-R z dnia ...11.2008r. i ...12.2008r.; 3. art. 80 Kpa w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy o rachunkowości przez błędne przyjęcie, że przedłożony wniosek o udzielenie dotacji zawiera nierzetelne dowody księgowe. W efekcie Spółka wniosła o : 1) ponowne rozpatrzenie wniosku z dnia ...11.2008r. o udzielenie i wypłacenie dotacji na pokrycie kosztów kontroli gospodarstw producentów rolnych; 2) zmianę zaskarżonej decyzji poprzez udzielenie i wypłatę wnioskodawcy dotacji zgodnie z wnioskiem oraz stanowiskiem Dyrektora KSCh-R z dnia ...12.2008r. W efekcie rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia ...07.2010r. umorzył postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, że stanowiące podstawę prawną decyzji z dnia ...05.2010r. rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13.04.2007r. w sprawie dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia tegoż Ministra z dnia 18.05.2010r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa (Dz. U. Nr 91, poz. 595). Nadto dostrzegł, że przepisy nowego rozporządzenia nie przewidują dotacji przedmiotowej za kontrolę gospodarstw ekologicznych. In fine zauważył też, że zgodnie z przepisem art. 105 § 1 Kpa, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W orzecznictwie i judykaturze podkreśla się, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organy administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Przyjmuje się zgodnie w doktrynie, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Warszawa 2006, s. 486 i n.). Takim elementem stosunku materialnoprawnego jest przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Tym samym, uchylenie podstawy prawnej do działania administracji publicznej w niniejszej sprawie stanowi przyczynę, która skutkuje bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł pełnomocnik spółki żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (lub jej uchylenie), a także uchylenia decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ...05.2010 r. Zarzucił pierwszej decyzji, iż została wydana z rażącym naruszeniem: 1. art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 23 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 25.06.2009 r. o rolnictwie ekologicznym w zw. z art. 130 ust. 5 ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych przez przyjęcie, iż brak jest podstawy materialno – prawnej dla przyznania dotacji na dofinansowanie kosztów kontroli producentów ekologicznych, w sytuacji, gdy oczywistym jest, że powołany wyżej art. 23 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 25.06.2009 r. o rolnictwie ekologicznym stanowi taką podstawę; 2. art. 105 § 1 kpa w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa w brzmieniu z dnia 7.11.2008 r., przez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie. Nadto tejże decyzji zarzucono, iż wydana została z naruszeniem: 3. art. 138 § 3 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, w sytuacji, gdy brak w sprawie ku temu przesłanek; 4. art. 139 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa przez wydanie, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzji pogarszającej sytuację strony odwołującej się; 5. art. 6, 7 i 8 i 12 kpa w zw. z art. 140 kpa przez działanie organu z pominięciem przepisów prawa, bez dokładnego wyjaśnienia stanu prawnego, a nade wszystko z rażącym poderwaniem zaufania do organów państwa, w szczególności przez nierozpoznanie zarzutów skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W zakresie zaskarżenia decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ... maja 2010 r. skarżąca podtrzymała wszystkie zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto wniesiono o zasądzenie na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi Spółka dodatkowo podniosła, iż istnieje podstawa materialno – prawna dla wypłaty dotacji, albowiem taką stanowi art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym z dnia 25.06.2009 r. (Dz. U. Nr 116, poz. 975) oraz art. 130 ust. 5 ustawy z dnia 24.09.2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Ponadto skarżąca wskazała, że podstawa taka istniała zarówno w momencie składania wniosku przez skarżącą, jak również w art. 23 pkt. 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym. Według skarżącej stoi to również w sprzeczności z treścią przepisów tytułu V rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28.06.2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.7.2007, str. 1, ze zm.). Ponadto skarżąca podniosła, iż przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.05.2010 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa nie dotyczą wniosku skarżącej, a nadto w swej treści nie zawierają przepisów przejściowych eliminujących z obrotu prawnego wcześniejsze rozporządzenie w zakresie dotacji przedmiotowej za kontrolę gospodarstw ekologicznych. Wreszcie skarżąca zarzuciła, iż nie było podstaw do umorzenia postępowania, bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.05.2010 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa nie dotyczą materii sprawy, a zdaniem skarżącej w stosunku do jej wniosku zastosowanie winien mieć § 5 ust. 1 w brzmieniu z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7.11.2008 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa. Skarżąca odnosi się również do pogorszenia, przez decyzję organu rozpoznającego wniosek o ponowne rozpatrzenie, sytuacji skarżącej oraz poprzez sposób prowadzenia postępowania wpływu na jej sytuację prawną. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie, bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny, bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może, zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy. II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.). Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa. III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a., lub w innych ustawach. Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. IV. Oceniając - w powyższym kontekście - treść skargi wskazać trzeba, że zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem istotnym naruszeniem procedury administracyjnej dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego było zaniechanie powiadomienia strony skarżącej, stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę do sformułowania żądania wszczęcia postępowania w sprawie jego wznowienia na wniosek strony (art. 147 k.p.a.)- vide B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 85, teza 5. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu obejmuje - stosownie do art. 10 k.p.a. – w zakresie prawa do obrony uprawnienie tejże do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (w zakresie konsekwencji vide treść art. 81 k.p.a.). Gwarantowana w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia stronie prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Niedopuszczenie strony do udziału w postępowaniu we wskazanych czynnościach skutkuje naruszeniem prawa obligującym do wznowienia postępowania z powodu wypełnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. - vide wyrok NSA z dnia 19 czerwca 1998 roku, ISA/Lu 652/97, niepublikowany. Pogląd ten jest akceptowany w najnowszej literaturze, albowiem nadal przyjmuje się że naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie o wznowienie postępowania, niezależnie od tego, czy miało wpływ na treść decyzji (vide G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Postępowanie administracyjne ogólne, Warszawa 2003, s. 131.). W niniejszej sprawie – przed wydaniem decyzji w obu instancjach – treść art. 10 § 1 k.p.a.. w ogóle nie miała zastosowania. Niezależnie od argumentacji skargi podnieść trzeba, iż art.10 k.p.a. wprowadza zasadę oznaczającą z jednej strony obowiązek zapewnienia stronie przez Organ czynnego udziału w każdym postępowaniu, z drugiej stwarza warunki w celu umożliwienia stronie wypowiedzenia, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Strona nie jest zobowiązana do czynnego udziału w postępowaniu, stanowi to jej uprawnienie, jednakże organ administracji ma obowiązek umożliwienia stronie skorzystania z tego uprawnienia. Zgodnie zaś art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzanych dowodów. W sprzeczności pozostawać z tą zasadą będzie sytuacja, kiedy nie dostrzegając treści art. 10 k.p.a. Organ nie dał możliwości wyjaśnienia okoliczności faktycznych, które stanowiły następnie podstawę do wydania decyzji. Naruszenie obowiązku stworzenia stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, które w istotny sposób może wpływać na wynik sprawy i ustalenia faktyczne organu. V. Mając na uwadze powyższe należało – stosownie do treści art. 145 § 1 pkt. 1 b) p.p.s.a. – orzec jak w wyroku. VI. Niezależnie od powyższych zastrzeżeń wskazać trzeba, że zasadnicza kwestią wymagająca rozwiązania jest problem czy decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ...7.2010 r. umarzająca postępowanie w sprawie udzielenia i wypłacenia decyzji za kontrolę gospodarstw ekologicznych oraz poprzedzająca ją decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia ...5.2010 r. o odmowie wypłaty dotacji w kwocie ... zł., zostały wydane na podstawie i w granicach prawa. VII. Na wstępie wskazać należy, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.05.2010 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13.04.2007 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa, które na podstawie art. 119 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) straciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 18.05.2010 r. Istotne jest, że aktualnie obowiązujące rozporządzenia Ministra – w zakresie przepisów przejściowych i końcowych – w § 12 stanowi, że "do wniosku o udzielenie dotacji za 2010 r. złożonych od dnia 1.1.2010 r. i nierozpoznanych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy tego rozporządzenia". Nie reguluje natomiast kwestii związanych z rozpoznaniem tych wniosków, które złożono wcześniej. VIII. W tym kontekście zgodzić się należy z zarzutem skargi, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przedłużając postępowanie administracyjne wydał rozporządzenie z dnia 18.5.2010 r. w sprawie dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa, którego konstrukcją i treścią tylko pozornie uniemożliwił rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie wskazać trzeba, że trudno uznać za zasadny pogląd, iż § 15 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13.4.2007 r. w sprawie dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa stanowił jedyną podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wydanego przez Organ I instancji. Przypomnieć zatem należy konstatację poczynioną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19.10.2009 r., V SA/Wa 603/09, że "przedmiotem wniosku była dotacja budżetowa oparta na zasadach ustawy z dnia 30.6.2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.). Stanowił o tym art. 13 obowiązującej – na datę składania i rozstrzygania wniosku – ustawy z dnia 20.4.2004 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 93, poz. 898 ze zm.). Wymieniony artykuł przewidywał, że na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych, z budżetu państwa można udzielić dotacji na dofinansowanie kosztów kontroli gospodarstw rolnych, w których jest prowadzona produkcja metodami ekologicznymi. Niewątpliwie dotacja ta jako wydatek budżetu Państwa, znajdowała się w tej części budżetowej, której dysponentem był Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wynika to z przepisów wymienionej ustawy o finansach publicznych (art. 95, 99, 103, 104 i 109). Zgodnie z treścią art. 109 ust. 1 pkt 4 z budżetu państwa mogą być udzielane dotacje przedmiotowe dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa. Przy czym ust. 4 i 7 tego przepisu stanowił delegację dla Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wydania – w porozumieniu z Ministrem Finansów – przepisów wykonawczych mających na celu ustalenie stawki dotacji, szczegółowy sposób i tryb udzielania oraz rozliczenie tych dotacji, z uwzględnieniem równoprawności podmiotów. Wydając rozporządzenie Minister miał określić formę składania wniosków, informowania o ich przyjęciu lub odrzuceniu, warunków i terminów ich przekazywania, wykorzystania i rozliczenia dotacji oraz terminu zwracania dotacji". IX. Wprawdzie ustawa o rolnictwie ekologicznym uległa zmianie w stosunku do jej brzmienia z daty złożenia przez Skarżącą wniosku o dotację ale wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Ministra o umorzeniu postępowania dotacja taka nie został zniesiona bowiem przewiduje ją również ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. – Dz. U. Nr 116, poz. 975 w art. 23 pkt 1 lit. c.: "Na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych z uwzględnieniem przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, z budżetu państwa można udzielać dotacji na (...) dofinansowanie kosztów kontroli producentów ekologicznych" . Zważywszy na to, iż z delegacji zawartej w art. 130 ust. 5 ustawy z dnia 27.8.2009 r. o finansach publicznych - Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm. wynika, iż "Minister właściwy do spraw rolnictwa oraz Minister właściwy do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z Ministrem Finansów ustalają, w drodze rozporządzenia, stawki dotacji, o których mowa w ust. 2 pkt 2, na jednostkę usługi lub produktu oraz szczegółowy sposób i tryb udzielania oraz rozliczania tych dotacji z uwzględnieniem równoprawności podmiotów, w tym formę składania wniosków, informowania o ich przyjęciu lub odrzuceniu, warunki przekazywania i rozliczania dotacji, terminu zwrotu dotacji za poszczególne cele określone w ustawie budżetowej oraz mające na celu zapewnienie jawności i przejrzystości gospodarowania środkami budżetu państwa" to nie można z treści tegoż przepisu wywieźć uprawnienia Ministra do ograniczenia kręgu podmiotów uprawnionych do ubiegania się o dotację przewidziana w ustawie. Błędne jest zatem rozumowanie Organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakoby z treści art. 13 rozporządzenia z 18 maja 2010 r. w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania na rzecz rolnictwa wynikał brak podstawy materialno – prawnej dla wypłaty dotacji na rzecz skarżącej, a w konsekwencji by stanowiło to podstawę umorzenia postępowania w sprawie bowiem taka podstawa istniała zarówno w momencie składania wniosku przez skarżącą jak również obecnie w przywołanym art. 23 pkt 1 lit. c ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zatem całkowicie chybione jest powołanie przez organ w decyzji o umorzeniu postępowania okoliczności wydania nowego rozporządzenia w sprawie stawek dotacji przedmiotowych dla różnych podmiotów wykonujących zadania za rzecz rolnictwa z dnia 18.05.2010 r., bowiem to rozporządzenie nie dotyczy wniosku skarżącej, co wynika z przepisów przejściowych (arg. a contrario z treści § 12). Na marginesie wskazać należy, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi jako dysponent środków budżetowych przewidzianych na dotację obowiązany był alokować środki na wypłatę dotacji dla jednostek certyfikowanych, a następnie rozliczyć się z nich stosownie do przepisów o dyscyplinie finansów publicznych. X. Podsumowując zarzuty 1 i 2 skargi zdaniem Sadu brak jest w sprawi podstaw do umorzenia postępowania, a w szczególności nie stanowią takiej podstawy przepisy rozporządzenia z dnia 18 maja 2010 r. bowiem nie dotyczą one materii sprawy; w stosunku do wniosku skarżącej zastosowanie winny mieć przepisy rangi ustawowej – wyżej wymienione. Tak więc istnieje potrzeba merytorycznej oceny wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Analiza pozostałych zaś zarzutów skargi jest przedwczesna. XI. O kosztach postępowania należało orzec w trybie art. 200 p.p.s.a.