V SA/Wa 46/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca - sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: 1. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, 2. odrzucić skargę. M. B. (zwana dalej: "skarżącą") pismem z [...] grudnia 2010 r. (data nadania) wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie z dnia [...] października 2010r. Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "organ") wydane w przedmiocie uznania zażalenia skarżącej na niezałatwienie przez Wojewodę M. sprawy w terminie za niezasadne. Do wniosku skarżąca załączyła skargę na wymienione postanowienie wnosząc o jej uwzględnienie przez organ w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." i wyznaczenie Wojewodzie M. dodatkowego terminu do rozpoznania sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zobowiązanie organu do wyznaczenia Wojewodzie M. dodatkowego terminu do rozpoznania wniosku o udzielenie cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że pomimo wypowiedzenia pełnomocnictwa, były pełnomocnik odbierał korespondencję w jej sprawach, dlatego skarżąca nie zna daty doręczenia postanowienia z [...] października 2010 r. Postanowienie to skarżąca odebrała osobiście w dniu [...] grudnia 2010 r. Wskazała również, że organ w pouczeniu postanowienia nie wskazał terminu w jakim należy wnieść skargę do Sądu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W niniejszej sprawie Sąd rozważył dwie kwestie: ocenił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz zbadał dopuszczalność skargi złożonej na postanowienie w sprawie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Oceniając złożoną skargę Sąd stwierdził, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Podsumowując, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej tylko w zakresie wskazanym w ustawie. Sądy nie wykonują więc kontroli organów administracji w nieograniczonym zakresie. Ze skargi bezsprzecznie wynika, że jej przedmiotem jest postanowienie uznające za nieuzasadnione zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Równocześnie w jej uzasadnieniu skarżąca podniosła zarzuty merytoryczne dotyczące odmowy wydania przez organ cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie odnosząc się m.in. do wcześniejszej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2010r. Z uzasadnienia wynika, że skarżąca chce doprowadzić do merytorycznego rozpoznania jej wniosku. Zaznaczyć jednak należy, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie może ocenić tych zarzutów, ponieważ przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w związku z zażaleniem skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie. Uznanie przez organ, że zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest niezasadne oznacza otwarcie drogi do wniesienia skargi na bezczynność, o czym skarżąca została pouczona przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Organ wskazał bowiem, że na bezczynność organu pierwszej instancji przysługuje skarga, którą skarżący może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem wojewody (organu pierwszej instancji), którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Organ pouczył również skarżącą, że wydane postanowienie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i nie podlega zaskarżeniu. Sąd podziela ocenę, że postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] października 2010 r. o uznaniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Takie postanowienie nie mieści się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Jest to bowiem postanowienie wydawane po rozpoznaniu zażalenia w postępowaniu, o którym mowa w art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "k.p.a.". Złożenie zażalenia w powyższym trybie stanowi przesłankę skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po rozpoznaniu zażalenia zostaje wydane postanowienie, to ma ono charakter incydentalny w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego. Wobec okoliczności, że zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu, nie podlega ono również skardze do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że mimo właściwego pouczenia skarżąca zdecydowała się na wniesienie skargi na postanowienie Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców kierując skargę do WSA za pośrednictwem tego organu (czego dowodzi treść koperty, w której przesłano skargę do organu – k. 13 akt sądowych). Tym samym odpowiedź na skargę została sporządzona również przez ten organ. W tych okolicznościach wobec jasnego sprecyzowania stanowiska skarżącej co do rodzaju organu, którego orzeczenie skarży nie można było uznać, że dotyczy ona w istocie rozstrzygnięcia zawartego w piśmie Wojewody z [...] lipca 2010 r. Okoliczność dotycząca niedopuszczalności skargi na zaskarżone postanowienie powoduje tym samym, że niedopuszczalny jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia takiej skargi, w związku z czym na podstawie art. 88 p.p.s.a. należało go odrzucić. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. i art. 88 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.