I OZ 219/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 29/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. F. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków postanawia: 1. oddalić zażalenie; 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 29/11 w ten sposób, że w miejsce słów "[...] września 2009 roku, nr [...]" wpisać "[...] września 2010 roku, nr [...]". Postanowieniem z dnia 14 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 29/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił T. F. wstrzymania wykonania decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zmiany części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków. Uzasadniając powyższe orzeczenie Sąd pierwszej instancji podał, iż w skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przytaczając treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podniósł, że ciężar wykazania zaistnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Skarżący zaś we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wskazał ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek nie uzasadnił. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. F. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. Skarżący wskazał, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia została powołana decyzja, która nie dotyczy przedmiotu sprawy. Podniósł, że skarga wniesiona do Sądu pierwszej instancji obejmuje i wskazuje w pełnym zakresie fakty, które mogą mieć wpływ na wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został określony w punkcie III skargi, zaś dowody uzasadniające wniosek wykazane w uzasadnieniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowość zaskarżonego postanowienia podlega ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pod względem jego zgodności z regulacją zawartą w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a.", gdyż ten przepis dotyczy udzielenia stronie skarżącej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy – art. 61 § 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. J.Jodłowskiego, Warszawa 1989, s. 426). Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W tej sytuacji zasadne jest stanowisko doktryny i judykatury, iż brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. niepublik. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt OZ 214/04, B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2006, s.162). Skarżący wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawarł w skardze. Skarżący nie uzasadnił powyższego wniosku, nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Przesłanką wstrzymania postanowienia jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., winny być związane z prawnymi lub faktycznymi następstwami rozstrzygnięcia o istocie sprawy. A zatem, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W takim przypadku strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek - art. 61 § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. - sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do § 3 tego przepisu jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji. Z mocy art. 166 p.p.s.a. przepisy o wyrokach stosuje się odpowiednio do postanowień. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 29/11 zamiast daty i numeru decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2010 r. , nr [...]".omyłkowo wpisano "[...] września 2009 roku nr [...]" . W związku z tym, iż zaistniała oczywista omyłka pisarska, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1, 2 i 3 w związku z art. 166 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie drugim sentencji.