II SA/Lu 816/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2010r. Samorządowe kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania M. Z. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] sierpnia 2010r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza K. z dnia 30 października 2009r. ustalającą lokalizację celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie miejsc parkingowych, chodnika, ogrodzenia parkingu od budynku Komendy Powiatowej Policji, budowie oświetlenia parkingu, przebudowie istniejącego zjazdu oraz sieci gazowej i elektroenergetycznej na działkach oznaczonych nr 1669 i 1642/2 położonych przy ul. Okrzei w K. W uzasadnieniu wskazano, że M. Z. z wnioskiem o wznowienie wystąpiła w dniu 8 czerwca 2010r. podnosząc, że organ nie powiadomił jej o postępowaniu, pomimo iż jest właścicielką nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy decyzja lokalizacyjna, a o wydaniu tej decyzji dowiedziała się dopiero z postanowienia Starosty Krasnostawskiego z dnia 28 kwietnia 2010 r. doręczonego jej 13 maja 2010 roku. Organy administracji rozpoznając wniosek stwierdziły, że wniosek o wznowienie nie mógł być rozpoznany merytorycznie, ponieważ został złożony z uchybieniem terminu, określonego w art. 148 par. 1 i 2 kpa. Organy ustaliły mianowicie, że o wydaniu decyzji lokalizacyjnej organ powiadomił wszystkie strony ( a więc i M. Z.) w trybie art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 49 kpa tj. przez obwieszczenie i zgodnie z tym przepisem skutek doręczenia nastąpił z upływem 14 dni od ostatniego dnia obwieszczenia (16 listopada 2009r.) tj. 30 listopada 2009r. Z tym dniem – zdaniem organów – strona dowiedziała się o wydaniu decyzji lokalizacyjnej, a więc licząc od tego dnia miała ona prawo złożyć w ciągu miesiąca wniosek o wznowienie. Złożony dopiero w dniu 8 czerwca 2010r. wniosek jest zatem spóźniony, co skutkuje odmową wznowienia postępowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła M. Z., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji. W obszernym uzasadnieniu zakwestionowała przede wszystkim ustalenia decyzji lokalizacyjnej, która – jej zdaniem – narusza naturalne środowisko oraz zakłóca spokojne korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Odnosząc się natomiast do zaskarżonej decyzji zarzuciła, że zarówno obwieszczenie o wydaniu decyzji lokalizacyjnej, jak i inne obwieszczenia w tym postępowaniu dokonane zostały przez organ nieprawidłowo tj. na tablicy wewnątrz budynku Urzędu, który otwarty jest wyłącznie w godzinach od 7.30 do 15. 30, a z uwagi na to, że skarżąca w tym samym czasie pracuje, nie mogła się dowiedzieć o postępowaniu. Skarżąca wskazała, że również na stronie internetowej Urzędu nie było informacji o postępowaniu ani o wydanej decyzji lokalizacyjnej. Ponadto w obwieszczeniu o decyzji nie podano pouczenia o możliwości jej zaskarżenia. Skarżąca wskazała, że organ w ogóle nie wydał decyzji o zakończeniu postępowania – zgodnie z art. 53 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co w przekonaniu skarżącej oznacza, że 12 miesięczny termin, o którym mowa w powołanym przepisie jeszcze nie upłynął, a więc nadal możliwe jest uchylenie decyzji lokalizacyjnej z dnia 30 października 2009r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, prawidłowe jest bowiem stanowisko organów obu instancji o odmowie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji Burmistrza K. z dnia 30 października 2009r. ustalającej lokalizację celu publicznego na działkach oznaczonych nr 1669 i 1642/2 położonych przy ul. Okrzei w K. Wprawdzie organy, jako przyczynę uzasadniającą odmowę wznowienia wskazały uchybienie przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie, co nie jest w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów usprawiedliwione (z akt wynika, że skarżąca o wydaniu decyzji lokalizacyjnej dowiedziała się dopiero z postanowienia Starosty Krasnegostawu z dnia 28 kwietnia 2010r., doręczonego jej w dniu 13 maja 2010r., a więc wniosek o wznowienie złożony w dniu 8 czerwca 2010r. został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 par. 1 i 2 kpa), to jednak z uwagi na to, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie tego postępowania, zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należy uznać za prawidłowe. Jak wynika z akt sprawy M. Z. we wniosku o wznowienie postępowania w dniu 8 czerwca 2010r. wskazała jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 kpa, podnosząc, że nie zapewniono jej udziału w tym postępowaniu w charakterze strony, pomimo iż jest właścicielką działki graniczącej bezpośrednio z działką, której dotyczy inwestycja. Badając skargę należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się tylko wtedy, gdy zachodzą przesłanki wznowienia określone w tym przepisie, m.in. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). Postępowanie wszczęte na wniosek o wznowienie przebiega dwuetapowo, przy czym już w pierwszym etapie organ bada czy wnioskodawca wskazał podstawę wznowienia spośród wymienionych szczegółowo w art. 145 - 145a kpa i – jeżeli stwierdzi, że tak, wydaje na mocy art. 149 § 1 kpa postanowienie o wznowieniu, natomiast, jeśli stwierdzi, że przesłanki te nie występują – wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Badając niniejszą sprawę stwierdzić należy, że okoliczności podnoszone przez skarżącą nie uzasadniają wznowienia postępowania. Przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa tylko wtedy stanowi przesłankę wznowienia postępowania, gdy okoliczności sprawy wskazują na to, że strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. W niniejszej sprawie nie zachodzą takie okoliczności, co słusznie podniosły organy obu instancji. Z akt sprawy wynika, że organ prowadzący postępowanie dokonał obwieszczenia zarówno o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i o wydaniu decyzji z dnia 30 października 2009r. o ustaleniu lokalizacji tej inwestycji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 kpa w zw. z art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – obwieszczenia zostały dokonane odpowiednio w dniach 23 września 2009r. do 14 października 2009r. i w dniu 30 października 2009r. do 16 listopada 2009r. na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Krasnystaw oraz w internecie na stronie miasta Krasnystaw /k. 19, 20 i 46, 47 akt admin./, a więc również w sposób zwyczajowo przyjęty. W świetle powołanych przepisów, dokonanie obwieszczenia w urzędzie miasta bądź zawiadomienie o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji w sposób zwyczajowo przyjęty wywołuje – z upływem określonego terminu tj. 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia - skutek doręczenia, a skuteczne doręczenie jest okolicznością wystarczającą do uznania, że stronie zapewniono udział w postępowaniu. W takiej sytuacji nie można więc uznać, że strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy nawet, jeśli ta wina miałaby charakter jedynie lekkiego zaniedbania wynikającego z braku jej zainteresowania lokalnymi sprawami. Tylko wyjątkowe okoliczności leżące albo po stronie organu prowadzącego postępowanie, wskazujące na to, że obwieszczeń w ogóle nie było albo były, ale nie w miejscach publicznych bądź gdyby dokonano ich bez zachowania wymaganego terminu albo dotyczące strony postępowania np. jej obłożna choroba, mogłyby uzasadniać przyjęcie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W niniejszym postępowaniu żadna z takich okoliczności nie występuje, a zatem zasadnie organy odmówiły wznowienia postępowania, wobec nie zaistnienia przyczyn, na które skarżąca wskazywała we wniosku – tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej są podnoszone w skardze merytoryczne zarzuty do decyzji Burmistrza K. z dnia 30 października 2009 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – skoro konsekwencją niewadliwych ustaleń organów jest brak podstaw prawnych do wznowienia postępowania zakończonego wskazaną decyzją, która jest ostateczna. Z powyższych względów zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a skarga na nią podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270).