II SA/Wa 2144/10

Sygn, akt II SA/Wa 2144/10 P O S T A N O W I E N I E Dnia 16 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia zdolności do służby w Policji i stopnia inwalidztwa postanawia: odrzucić skargę. Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] rozpoznała u S. R., obustronne [...], chorobę [...] oraz stan po dwukrotnym leczeniu operacyjnym [...]. Ponadto Komisja orzekła, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji. Uznano, że niniejsze inwalidztwo istnieje czasowo przez okres 3 lat i zakwalifikowano skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Policji. W odwołaniu od orzeczenia skarżący wskazał, że powstałe u niego inwalidztwo nie pozwala na wykonywanie pracy oraz pozostaje w związku ze służbą w Policji. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] również rozpoznała u S. R. te same jednostki chorobowe, jak w orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2010 r. Podtrzymała uznanie skarżącego za niezdolnego do służby w Policji i nie znalazła podstaw do zmiany orzeczenia organu pierwszej instancji. W skardze z dnia 14 maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. R. zakwestionował powyższe orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] podnosząc, iż inwalidztwo ma związek ze służbą, jest stałe i nie pozwala na wykonywanie pracy zarobkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazał, że zarzuty skarżącego dotyczą ustaleń poczynionych przez Komisję i mają charakter merytoryczny, a ta materia znajduje się poza kontrolą sprawowaną przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (orzeczenia) administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego bowiem obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym miejscu przyjdzie wskazać, że o zdolności psychicznej i fizycznej policjantów do służby w jednostkach Policji orzekają komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji. Komisje te działają w oparciu o regulację rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. z 1991 r., nr 79, poz. 349 z późn. zm.) wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 26 ust. 2, w zw. z art. 40 i art. 86 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 30, poz. 179). Zgodnie z § 2 rozporządzenia komisje te orzekają w dwóch instancjach- wojewódzkie komisje lekarskie jako pierwsza instancja oraz okręgowe komisje lekarskie w II instancji. Oceniają one zdolność fizyczną i psychiczną kandydatów do pełnienia służby, orzekają ponadto o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem przy pracy czy o chorobach pozostających w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, związku schorzeń i ułomności ze służbą, inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą, związku śmierci ze służbą, potrzebie udzielenia urlopu zdrowotnego. Orzeczenia Komisji Lekarskich MSWiA można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia osoby w celu zaliczenia jej do odpowiedniej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej na mocy której osoba jest przyjmowana do służby czy z niej zwalniana. Decyzje te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Drugą kategorią orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych, czy emerytalnych. Orzeczenia z tej grupy poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych czy odszkodowawczych. W niniejszym postępowaniu S. R. nie zgodził się z orzeczeniem Komisji Lekarskiej MSWiA w zakresie, w jakim na jego podstawie organ rentowy wydał, jak to skarżący określił krzywdzącą decyzję. W istocie zaskarżył zatem wyżej opisaną drugą kategorię orzeczeń Komisji, a więc ocenę stanu swojego zdrowia i ustalenie związku ewentualnych schorzeń ze służbą dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. Na tą natomiast kategorię orzeczeń Komisji, jak już wyżej wskazano, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W skardze znalazł się szereg zarzutów skierowanych przeciwko orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA związanych z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego jednakże skoro zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej to nie ma podstaw odnosić się do tych zarzutów. Sąd bowiem nie bada w takim wypadku prawidłowości postępowania organu, czy wydanej przez niego decyzji ponieważ wyłączona jest jego kognicja w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o regulację art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.