VI SA/Wa 2437/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi "B" Spółka jawna z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1219), po rozpatrzeniu odwołania "B." Spółka jawna z siedzibą w B. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w L. z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie zobowiązano wyżej wymienionego przedsiębiorcę do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek "masła ekstra", masa netto 200 g, najlepiej spożyć przed:"13.05", nr partii 163, wyprodukowanego przez F.H.U. M. w W., w kwocie 643,28 zł. Rozstrzygnięcia organu zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniach [...] i [...] kwietnia oraz [...] maja 2010 r. upoważnieni pracownicy [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej przeprowadzili kontrolę w mieszczącej się w B. przy ul. P. hurtowni "B." Spółka Jawna z siedzibą w B. (dalej zwana stroną skarżącą), z której sporządzono protokół kontroli. W jej toku w obecności A. S. – wspólnika skarżącej spółki - do badań laboratoryjnych pobrano próbkę produktu o nazwie "masło ekstra" (5 opakowań), jak wynikało z oznakowania, o zawartości 82% tłuszczu, masie netto 200 g, wyprodukowanego przez F.H.U. M. w W., oznaczonego numerem partii produkcyjnej 163 i datą minimalnej trwałości: "najlepiej spożyć przed: 13.05", o wartości 1330,00 zł, celem sprawdzenia czy odpowiada wymaganiom określonym we właściwych przepisach oraz deklaracji producenta. Badania przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w O. (dalej zwanego Laboratorium w O.) w zakresie cech organoleptycznych i fizyczno-chemicznych wykazały, że produkt ten nie odpowiadał wymaganiom jakościowym zawartym w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. (zał. XII i XV) ustanawiającym wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. L 299 z 16 listopada 2007 r. s. 1 z późn. zm.) - z powodu obecności steroli pochodzenia roślinnego. Skład trójglicerydów w badanych próbkach wskazywał na występowanie około 65,78% tłuszczu obcego, co jest niezgodne z Rozporządzeniem (Komisji WE) nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do metod analizy oraz oceny jakości mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. L 88 z 29 marca 2008 r. s. 1). Ponadto zawyżenie zawartości wody (stwierdzono od 17 do 17,1 %, a winno być nie więcej niż 16%) wskazuje na niezgodność z wymaganiami jakościowymi zawartymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. Szczegółowe wyniki badań przedstawione zostały w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., którego odbiór jednego egzemplarza potwierdził w dniu 11 maja 2010 r. A. S. podczas ponownej kontroli przeprowadzonej w ww. hurtowni. W jej toku poza poinformowaniem o wynikach przeprowadzonej analizy laboratoryjnej, strona została pouczona o przysługującym jej prawie do złożenia wniosku o przebadanie tzw. próbek kontrolnych. Z tego uprawnienia jednak nie skorzystała oświadczając pisemnie (oświadczenie z dnia 11 maja 2010 r.), że masło stanowiące te próbki zagospodaruje na własne cele. Zapis potwierdzający rezygnacji przez A. S. z prawa badania próbek kontrolnych omawianego produktu znajduje się w protokole kontroli z dnia 11 maja 2010 r., podpisanym przez A. S. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 roku [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie uiszczenia przez kontrolowanego kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych masła ekstra. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu ze sprawozdań z badań produktu wykonanych na zlecenie P. J. oraz z przesłuchania pracownika producenta produktu na okoliczność jakości handlowej kwestionowanej partii produktu oraz tożsamości próbek będących przedmiotem przytaczanych badań. Do wniosku załączono kopie sprawozdań z badań nr [...] sporządzonych przez J. Sp. z o.o oraz nr [...] sporządzony przez Instytut Biotechnologii Przemysłu Rolno-Spożywczego Oddział Technologii Mięsa i Tłuszczu. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, powołując się na art. 5 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz art. 104 k.p.a. zobowiązał stronę skarżącą do uiszczenia należności pieniężnej w kwocie 643,28 zł z tytułu kosztów badań laboratoryjnych masła ekstra. Zbadane próbki nie odpowiadały wymaganiom jakościowym zawartym w Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do metod analizy oraz oceny jakości mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. L 88 z 29 marca 2008 r. s. 1) z uwagi na wyższą zawartość wody (stwierdzono od 17 do 17,1%. a winno być nie więcej niż 16%) oraz obecność około 65,78% tłuszczu obcego. Ze względu na obecność steroli pochodzenia roślinnego próbki nie odpowiadały też wymaganiom jakościowym określonych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. (zał. XII i XV). ustanawiającym wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. L 299 z 16. listopada 2007 r. s. 1 z późn. zm.). Organ wskazał, iż w myśl art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, w przypadku stwierdzenia, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Wysokość kosztów badania określono na podstawie kosztorysu z dnia [...] maja 2010 r. ([...]) dot. sprawozdania z badań nr [...] "masła ekstra" o masie 200g, sporządzonego przez Dyrektora Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w O., opiewającego na kwotę 643,28 zł. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przedstawionych przez nią sprawozdań z badań masła zleconych przez jego producenta oraz przesłuchania wskazanego świadka organ wskazał, że zgłoszone wnioski nie mogą być uwzględnione, gdyż badanie przedstawione przez stronę skarżącą jako dowód wykonano z naruszeniem prawa, tj. procedur określonych w ustawie o Inspekcji Handlowej. Okoliczności mające znaczenie dla przedmiotowej sprawy zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem, tj. sprawozdaniem z badań Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. W piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. strona skarżąca odwołała się od ww. decyzji do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego. Decyzji I instancji zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej, poprzez przyjęcie, że wyniki badań częściowo nie objęte akredytacją stanowią przesłankę do założenia, że produkt nie spełnia wymagań, a w konsekwencji obciążenia strony skarżącej kosztami przeprowadzonych badań. Zarzuciła decyzji także naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie dopuszczenie dowodu ze sprawozdania z badań nr [...] oraz nie przesłuchanie wskazanego świadka. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie Laboratorium w O. nie posiadało akredytacji na zastosowaną metodę badawczą. Tylko badania przeprowadzone metodami akredytowanymi mogą zostać uznane za wiarygodny i rzetelny dowód w sprawie. Podniosła, iż ze sprawozdania badań wykonanych na zlecenie organu w Laboratorium w O. wynika, że jedno z badań zostało wykonane w oparciu o metody nie objęte akredytacją. W omawianym sprawozdaniu wskazano, że "Niniejsze sprawozdanie z badań zawiera wyniki badań objęte zakresem akredytacji AB 433 oraz badań nieakredytowanych. Wyniki spoza zakresu akredytacji zostały oznaczone normalną czcionką". Ponadto zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności nie odniesienie się w sposób wyczerpujący do przedstawionych przez stronę wyników badań produktów pochodzących z tej samej partii kwestionowanego towaru i, w konsekwencji arbitralną ocenę jakości handlowej kwestionowanego produktu. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem organu, iż przedstawione przez nią badanie zostało wykonane z naruszeniem prawa. Wskazała, że próbka na której zostały przeprowadzone badania zakończone sprawozdaniem nr [...] była próbką kontrolną pobraną przez inspektorów organu I instancji w toku kontroli w dniu [...] kwietnia 2010 r. Natomiast próbka będąca przedmiotem badań nr [...] pochodziła z "biblioteczki" producenta. Zeznania pracownika producenta miały potwierdzić powyższe. Wskazała także, że z przepisu art. 29 ustawy o Inspekcji Handlowej nie wynika, że dowód będący sprawozdaniem z badań przeprowadzonych na zlecenie producenta jest sprzeczny prawem, albowiem przepis ten wskazuje tylko procedurę badania próbek i próbek kontrolnych w przypadku, gdy wystąpi o to strona postępowania. Przepis nie wskazuje, że tylko badania wykonane przez laboratoria tam wskazane mogą być uznane za dowód w sprawie, a nawet dopuszcza wprost zawieranie umów z innymi laboratoriami niż laboratoria Inspekcji. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymał w mocy decyzję I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez obciązenie kosztami za badania wykonane w oparciu o metody nie objete akredytacją, organ odwoławczy podniósł, że przepisy wspólnotowe jak i krajowe wymagają, aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli żywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane, nie okreslają natomiast, że badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredyutowanymi. Stanowi o tym art. 5 ust. 2 pkt d) Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 191 s.1 z 30.04.2004, ze zm.). Szczegóły w zakresie metod analiz i wymagań odnośnie laboratoriów wykonujących badania w ramach urzędowej kontroli żywności zawarto w art. 11 i 12 ww. rozporządzenia. Laboratoria muszą być akredytowane zgodnie z normami europejskimi dot. akredytacji jednostek badawczych. W Polsce jednostką akredytacyjną uprawnioną do akredytacji jednostek certyfikacyjnych kontrolnych, laboratoriów badawczych i wzorcujących prowadzących oceny zgodności i weryfikacji na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie zgodności jest Polskie Centrum Akredytacyjne. Sprawozdania z badań opatrzone znakiem akredytacji Polskiego Centrum Akredytacyjnego oznaczają, że badania zostały przeprowadzone w akredytowanym laboratorium, zgodnie z obowiązującym prawem i są w pełni wiarygodne. Organ odwoławczy podkreślił, że strona skarżąca zrezygnowała z badania próbki kontrolnej w czasie, kiedy przeprowadzenie takiego badania było możliwe do wykonania zgodnie z obowiązującymi przepisami, a jego wynik mógłby mieć znaczenie rozstrzygające. W sytuacji świadomej rezygnacji przez stronę skarżącą z przebadania próbki kontrolnej w momencie, kiedy miała ku temu możliwość, organ I instancji mógł uznać, że rezygnacja strony z badania próbki kontrolnej jest równoznaczna z akceptacją przedstawionych wyników badań laboratoryjnych. Dlatego też zarzut arbitralności działania organu jest nietrafny gdyż organ I instancji mógł wydać decyzję w oparciu o wyniki tylko jedynych posiadanych badań. Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania organ wskazał, że przedmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne kroki do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia, między innymi poprzez wskazanie stronie przysługujących jej praw, w tym prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym i złożenia wyjaśnień. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wydając zaskarżoną decyzję zebrał spójny materiał dowodowy pozwalający jednoznacznie na przyjęcie, że ustalony stan faktyczny pozwala na stwierdzenie istnienia na kontrolowanym obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej. Uznał zarzuty o naruszeniu art. 7, art. 8, art. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. za bezzasadne. W skardze na ww. decyzję złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "B." Spółka jawna z siedzibą w B. wniosła o uchylenie w zaskarżonej decyzji i zasądzenie koszów postępowania. Postawiła zarzuty naruszenia: art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, art. 12 ust. 3 Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 29 ustawy o Inspekcji Handlowej, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. Dodatkowo strona skarżąca wskazała, że art. 12 ust. 3 Rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 stanowi, że akredytacja i ocena laboratoriów badawczych, określone w ust. 22, mogą odnosić się do pojedynczych badań i zestawów badań, co oznacza, że przepisy wspólnotowe przewidują akredytację co do poszczególnych zestawów badań. Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z POLSKĄ NORMĄ PN-EN ISO 707 pobrane próbki powinny być wysłane do laboratorium bezpośrednio po pobraniu. Czas transportu próbek do laboratorium powinien być możliwie najkrótszy, najlepiej poniżej 24h. W innym wypadku próbka traci swoje właściwości i badania przeprowadzone na takiej próbce nie odpowiadają rzeczywistym wynikom badań. Biorąc powyższe pod uwagę skarżąca podniosła, iż z pkt 3 sprawozdania z badań nr [...] wynika, iż próbka kwestionowanej partii produktu została pobrana w dniu [...] kwietnia 2010 r. Tymczasem z pkt 4 przedmiotowego sprawozdania dotyczących próbki kwestionowanej partii produktu wynika, iż przedmiotowa próbka została przyjęta do laboratorium w dniu [...] kwietnia 2010 r., a więc niezgodnie z terminem określonym przez wskazaną normę ISO. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że stosowane przez laboratorium w O. procedury badawcze były spójne z metodami określonymi w rozporządzeniu Nr 273/2008. Stosowanie metody nieakredytowanej nie narusza przepisów art. 11 i 12 rozporządzenia Nr 882/2004. Podkreślił, że Laboratorium w O. posiada stosowaną akredytację przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacyjne, było i jest uprawnione do dokonywania badań próbek produktów tłuszczowych. Zwrócił uwagę, iż jest to kolejny przypadek wprowadzenia do obrotu zafałszowanego masła z udziałem wyrobów pochodzących od producenta F.H.U. M. w W. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2011 r. strona skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w skardze. Dodatkowo wskazała, że w świetle art. 12 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. akredytacja i ocena laboratoriów badawczych mogą odnosić się do pojedynczych badań i zestawów badań. Podniosła także, że organ nie wykazał, iż Laboratorium w O. było akredytowane zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. pełnomocnik organu złożył do akt sprawy poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię Certyfikatu Akredytacji oraz Zakres Akredytacji Laboratorium Badawczego w O., które wykonywało badanie, wskazując, że dokumenty te potwierdzają ogólnodostępną informację umieszczoną na stronie internetowej Polskiego Centrum Akredytacji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej cyt. jako p.ps.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2002 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. Nr 57, poz. 522), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 31 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej w § 9 stanowi co następuje: "§ 9 ust. 1. Wysokość należności pieniężnej, o której mowa w art. 30 ustawy, ustala kierownik laboratorium kontrolno-analitycznego Inspekcji, z zastrzeżeniem ust. 5. 2. Wysokość należności pieniężnej za przeprowadzone badania ustala się z uwzględnieniem: 1) rodzaju badanego produktu, 2) rodzaju materiałów lub urządzeń użytych w toku przeprowadzania badań, 3) uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnożonego przez liczbę osób i dni lub godzin, 4) uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. 3. Wysokość należności pieniężnej różnicuje się w zależności od stopnia skomplikowania i zakresu przeprowadzonych badań. 4. Wysokość należności pieniężnej nie może przekraczać wysokości opłat za takie same badania takiego samego produktu, określonych w ofercie akredytowanego laboratorium. 5. W przypadku przeprowadzenia badań przez inne wyspecjalizowane laboratorium wysokość należności pieniężnej ustala wojewódzki inspektor na podstawie faktury wystawionej przez laboratorium organowi Inspekcji zlecającemu badania. 6. Właściwy wojewódzki inspektor wystawia rachunek dla kontrolowanego na podstawie ustaleń, o których mowa w ust. 1 albo 5. 7. Kontrolowany jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia otrzymania rachunku, uiścić należność pieniężną (...) na rachunek bankowy wojewódzkiego inspektoratu, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa." Stosownie do art. 78 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia a także przepisów rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (Dz. UL. 191 s. 1 z 30 kwietnia 2004 r. ze zm.) istnieje obowiązek wykonywania badań laboratoryjnych w ramach urzędowej kontroli żywności wyłącznie przez laboratoria akredytowane. Szczegóły w zakresie metod analiz i wymagań odnośnie laboratoriów wykonujących badania w ramach urzędowej kontroli żywności zawarto w art. 11 i 12 w/w rozporządzenia. Laboratoria muszą być akredytowane zgodnie z normami europejskimi dot. akredytacji jednostek badawczych. W Polsce jednostką akredytacyjną uprawnioną do akredytacji jednostek certyfikacyjnych kontrolnych, laboratoriów badawczych i wzorcujących prowadzących oceny zgodności i weryfikacji na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie zgodności jest Polskie Centrum Akredytacyjne. Obowiązku takiego jednak nie wprowadzono w odniesieniu do metod badania. Nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, iż badania należy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi. Laboratorium Kontrolno- Analityczne UOKiK w O. posiada stosowną akredytację przyznaną przez Polskie Centrum Akredytacji i jest uprawnione do dokonywania badań próbek produktów tłuszczowych pobranych podczas kontroli. Nie ma też podstaw, by kwestionować spójność przyjętych przez Laboratorium procedur badawczych z metodami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. W świetle powyższego nie ma również podstaw, by podważać wiarygodność wyników badań ujawnionych w sprawozdaniu i prawidłowość ustaleń organu poczynionych na ich podstawie. Skoro kontrolowany produkt nie spełniał wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań i organ prawidłowo wydał zaskarżoną decyzję. Wobec niezasadności zarzutów skarg oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.ps.a.). orzekł jak w sentencji.