II SA/Wa 1764/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Ewa Grochowska-Jung Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2010 r. wydał rozkaz personalny nr [...] , którym zwolnił S. S. z dniem [...] lipca 2010 r. ze służby w Policji. Organ w uzasadnieniu rozkazu podał m.in., że Komendant Miejski Policji w O. wystąpił z wnioskiem o zwolnienie ww. ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby. Wniosek uzasadnił tym, że funkcjonariusz: 1. przebywa na długoterminowych zwolnieniach lekarskich, 2. prowadzone są w stosunku do niego dwa postępowania dyscyplinarne, 3. w ostatniej opinii służbowej w zakresie pracy w zespole, samodzielności i dyspozycyjności został oceniony poniżej wymagań, 4. nie stawił się na badania lekarskie pomimo skierowania na nie i poinformowania o konieczności poddania się badaniom, 5. poprzez nieobecność w służbie pogorszył możliwość realizacji zadań Policji, a w szczególności jednostki organizacyjnej w której pełnił służbę, 6. otrzymuje wynagrodzenie pomimo, że nie pełni służby, 7. swoją postawą negatywnie oddziałuje na innych policjantów, 8. jego postępowanie uchybia zasadom sprawiedliwości społecznej. W dalszej części uzasadnienia organ przedstawił ustalenia poczynione w trakcie prowadzonego postępowania, w szczególności dotyczące powyżej określonego wniosku. Zdaniem organu postawa funkcjonariusza pozwala uznać, że nie spełnia on podstawowego warunku, jakim jest zdolność do podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej w formacjach uzbrojonych, co zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji stanowi podstawowy warunek pełnienia służby w Policji i uniemożliwia pozostawienie go w służbie bez uszczerbku dla ważnych interesów Policji, jej dobrego imienia i wiarygodności. Służbę w Policji może pełnić tylko osoba, która gotowa jest sprostać stawianym jej zadaniom, zdolna nawet z narażeniem życia lub zdrowia do strzeżenia porządku prawnego i bezpieczeństwa innych. Organ wskazał, że funkcjonariusz S. S. utracił zdolność realizacji zadań służbowych, a w szczególności utracił zdolność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej, która obowiązuje w Policji, a swoją postawą utrudnia realizację zadań ustawowych tej formacji. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania S. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą: 1. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, 2. datę tę ustalił na dzień [...] sierpnia 2010 r., 3. w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał m.in., iż w jego ocenie niezaprzeczalnym jest fakt, że postawa prezentowana przez S. S. wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce, w której pełni on służbę. Powinien on realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, przyczyniając się do ujawniania i zwalczania przestępczości. Tymczasem jego notoryczna nieobecność w służbie powoduje, że zadania, które winny być mu przydzielone, z konieczności przydzielane są innym policjantom. Funkcjonariusz w okresie od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] października 2009 r. oraz od dnia [...] listopada 2009 r. do dnia [...] lipca 2010 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Okoliczność ta, jak słusznie podniósł organ pierwszej instancji, oprócz dezorganizacji służby wpływa demotywująco na innych policjantów, jak również przyczynia się do trudności w utrzymaniu dyscypliny służbowej w jednostce. Zdaniem organu odwoławczego policjant, którego okres absencji w służbie w latach 2006 – 2010 wynosił łącznie ponad 500 dni i nie realizował on w tym czasie żadnych zadań służbowych, nie może nadal pozostawać w służbie. Brak dyspozycyjności policjanta, przy jednoczesnej niemożności ustalenia jego zdolności do służby ze względu na stan zdrowia, dezorganizuje służbę i jest szkodliwy dla jej interesu. Rodzi to bowiem napięcia i konflikty, a ponadto skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych policjantów. Organ uznał, że zaistniałe okoliczności oraz stan faktyczny sprawy, który uniemożliwił rozwiązanie stosunku służbowego w innym trybie powodowały, że zasadnym było zwolnienie S. S. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji stał się przedmiotem skargi wniesionej przez S. S., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze zarzucił, iż zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 Kpa polegającym na całkowicie dowolnym uzasadnieniu decyzji, z jednoczesnym pominięciem słusznego interesu skarżącego, a w konsekwencji wydanie orzeczenia w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, jak również niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez uznanie, iż zwolnienie skarżącego ze służby w Policji uzasadnione jest z uwagi na ważny interes służby, podczas gdy brak jest przesłanek dla takiego nieprawidłowego wnioskowania. Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, jak również odniósł się do zarzutów skargi stwierdzając, że pełnomocnik skarżącego oprócz kwestionowania zasadności podjętej decyzji nie zawarł w skardze żadnych argumentów obalających ustalone fakty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Przesłanka wystąpienia "ważnego interesu służby" winna być oceniana indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do konkretnego policjanta, a do zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt zaistnienia tej przesłanki. Z konstrukcji powyżej określonego przepisu wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił, w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie zatem przesłanki określonej w przytoczonym przepisie stwarza dla organu możliwość wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Co do zasady sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności. Kognicja Sądu w tego typu sprawach ograniczona jest zatem do zbadania, czy istotnie przesłanka, opisana w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji, zaistniała. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie organy w przekonywujący sposób wykazały, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, co powodowało komplikacje w organizowaniu służby w jednostce, w której pełnił służbę, a właściwie jej nie pełnił. Z opinii służbowej skarżącego sporządzonej w dniu [...] września 2008 r. (k. 35 akt postępowania administracyjnego) wynika m.in., że jest on osobą konfliktową, która wymaga stałego nadzoru przełożonych, a jego dyspozycyjność jest poniżej wymagań (zwolnienia lekarskie). Z wniosku Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w O. z dnia [...] września 2009 r. (k. 38 akt postępowania administracyjnego) o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w O. wynika, że skarżący przejawia zaburzenia w sferze osobowościowej, polegające m.in. na nadpobudliwości emocjonalnej, tworzeniu i dążeniu do sytuacji konfrontacyjnych, braku samokrytycyzmu, przekonaniu o własnej nieomylności i niedostosowaniu do hierarchicznego charakteru służby w Policji. Zasadność tych twierdzeń nie mogła zostać zweryfikowana, gdyż skarżący nie stawił się na badanie lekarskie. Nie bez znaczenia na ocenę postawy skarżącego ma również fakt prowadzonych przeciwko niemu postępowań dyscyplinarnych, jak również negatywna opinia Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w O. W ocenie Sądu, organ prawidłowo wywiódł z powyższego, iż przez takie zachowanie, skarżący utracił przesłanki podmiotowe, konieczne do pełnienia służby w Policji. Służba w Policji jest szczególnym rodzajem służby publicznej. Pełniący ją funkcjonariusze podlegają określonym wymogom, a jeśli skarżący ich nie spełnia to organ miał podstawy do przyjęcia, że ważny interes służby przemawiał za podjęciem decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji. W obszernym uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego organ wykazał słuszność zajętego stanowiska. Zdaniem Sądu zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne, gdyż prowadząc postępowanie organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów postępowania, jak również dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.